Nee

Geschreven door: Jaco

Uren, minuten en dagen slepen zich voort, en die arme Judith heeft steeds meer te verduren. Nummer Drie wordt steeds zwaarder, en beweegt te weinig, of juist te veel en te heftig. Op een afstandje kan ik alleen maar kijken en erbij staan hoe ze pijn heeft in haar liezen, soms dubbelklapt van de buikkrampen, en als dat nou nog allemaal tot weeën zou leiden, dan zou het nog acceptabel zijn, maar er gebeurt niets van dat alles.

De uitgerekende dag is voorbij, de zondag van de Marathon (waarbij we bang waren dat we niet door de afsluitingen heen zouden komen) is voorbij, volle maan is voorbij (dat was vannacht), en Nummer Drie heeft zich nog niet aangekondigd. Het rommelt wel, maar meer dan dat ook niet. En elke keer als we in het ziekenhuis zijn voor controle, houdt de kleine zich lekker rustig (maar vertoont verder prima elk gewenste teken van leven, dus geen zorgen daar). Een kleine troost: stiekem hadden we gehoopt dat Nummer Drie geen Stier zou zijn, maar een Tweelingen, net als Judith. Natuurlijk was een klein stiertje net zo welkom geweest, maar een mens mag toch hopen, nietwaar? Maar vanavond om 18:01 springt de zon over van Taurus tot Gemini en een Tweelingen wordt het dus.

Dus: nog maar weer even geduld betrachten. Paardenmiddelen weten we niet meer, dus berusten is het enige dat we nog kunnen. Voor mij is dat betrekkelijk makkelijk. Ik kan naar mijn werk, ook al staan mijn werkzaamheden op een laag pitje wegens mijn gebrek aan concentratie. Maar Judith moet thuis in haar eentje tegen de muren oplopen. Kom maar uit je bol, Nummer Drie!!

Nee, nog niet

Geschreven door: Judith

Het is inmiddels drie dagen na de uitgerekende datum en er is nog in geen velden of wegen een baby te bekennen! Nooit gedacht dat ik overtijd zou gaan lopen, maar dat is toch echt het geval.

Zoals ik eerder al schreef, werd vandaag de Leidse marathon gehouden. En aangezien we middenin het parcours wonen waardoor onze wijk hermetisch van de buitenwereld zou worden afgesloten, zat ik van tevoren nogal te stressen hoe we bij het ziekenhuis zouden moeten komen mocht de geboorte van Nummer Drie zich vandaag aandienen. Eergisteren hebben we dus maar een doorlaatkaart voor onze auto gehaald bij de organisatie van de marathon.

Helaas hebben we hem niet nodig gehad. Het werd vanochtend al snel duidelijk dat vandaag niet de dag was dat Nummer Drie zou verschijnen. Dan dus maar even mezelf gekweld en samen met Jaco de stad in gegaan om de sfeer van de marathon op te snuiven. Ik zeg "mezelf gekweld", omdat ik het hardlopen nog steeds ongelooflijk mis. Als ik niet zwanger was geweest, had ik hier vandaag zelf aan de start gestaan. Niet voor de marathon, maar wel voor de 10 km of misschien zelfs de halve marathon, afstanden die vandaag ook zijn gelopen. Een jaar geleden liep ik zelf mijn eerste wedstrijd, de Marikenloop in Nijmegen...

15 mei

Geschreven door: Judith

15 mei 2007 is een datum die altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven.
Want op die dag, vandaag precies een jaar geleden, kwam ik uit de overgang. Mijn menstruatiecyclus was al plat komen te liggen door de chemotherapie die ik na mijn operatie kreeg. Direct daarna werd ik vanwege de hormoongevoeligheid van mijn tumor in een kunstmatige overgang gebracht. Al met al had ik bijna drie jaar niet meer gemenstrueerd en al die tijd was het onzeker of mijn cyclus ooit nog op gang zou komen. Wat waren we vorig jaar blij toen bleek dat mijn lichaam zich toch had weten te herstellen. De eerste stap op weg naar de vervulling van onze kinderwens was gezet.

15 mei 2008 is ook een bijzondere datum.
Want vandaag ben ik precies negen maanden zwanger. Het is de uitgerekende datum voor de geboorte van Nummer Drie. Niet dat ze zich daar iets van aantrekt, want gezien het tijdstip waarop ik dit schrijf, is het nagenoeg uitgesloten dat ze zich vandaag nog zal laten zien. Toch heb ik een beetje het gevoel dat de cirkel rond is. De borstkanker, die zo lang een allesoverheersende rol in mijn leven speelde, lijkt nu heel ver weg, bijna iets uit een ander leven. Zeer binnenkort zullen we ons dochtertje in de armen kunnen sluiten. Wie had dat een jaar geleden durven te voorspellen? Ik in ieder geval niet...

Tik Tak Tik Tak

Geschreven door: Jaco
En langzaam tikken de uren en minuten van 15 mei weg, en de kans is ondertussen wel erg miniem geworden dat Nummer Drie op haar voorspelde verjaardag geboren zal worden. Judith heeft een té aangenaam huisje gemaakt voor haar, en Nummer Drie zal daar zo lang als maar mogelijk is in blijven zitten. Tsss, eigenwijs kind.

In de tussentijd maken we de minuten vol. Op mijn werk voer ik mijn werkzaamheden in ongeveer het dubbele van de normale tijd uit, niet alleen door het gebrek aan concentratie, maar ook omdat al mijn collega's mij vriendelijk doch voortdurend vragen hoe lang het nog gaat duren.

Om het wachten te veraangenamen daarom maar een schattig plaatje van een kameel met haar dochter dat wij zondag schoten in Zoetermeer.

To be continued....

Nog twee dagen...

Geschreven door: Judith

...tot de uitgerekende datum en Nummer Drie schijnt het nog prima naar haar zin te hebben in haar bol (zoals we mijn buik de laatste tijd noemen).

De voortekenen die zich vorige week aankondigden zijn er nog steeds, maar zetten helaas maar niet door. Ik heb af en aan lichte weeën, maar ze hebben geen regelmaat en nemen ook niet echt in sterkte toe. Ondertussen heb ik het hele assortiment aan weeënopwekkende bakerpraatjes al uitgeprobeerd, van het eten van verse ananas (inclusief hart) en het drinken van grote hoeveelheden tonic tot het twee- tot driemaal daags maken van (relatief gezien) lange wandelingen. Want ik word het ondertussen wel een beetje zat, dat zwanger zijn. Ik ben toe aan de volgende fase!

Gezien de activiteiten van vorige week is er een aantal hartfilmpjes (ctg's) van de baby gemaakt, die er allemaal uitzagen zoals het hoorde. Ook uit de afgelopen donderdag gemaakte echo bleek dat alles in orde is met ons dochtertje en dat het klimaat in de baarmoeder nog perfect voor haar is. Dit is uiteraard goed en geruststellend nieuws, maar ik ben zo bang dat ze er daardoor gewoon niet uit wil en dat ik dagen, dan wel weken over de uitgerekende datum heen ga!

In het ziekenhuis vragen ze of ik het allemaal nog trek. Tja, wat is trekken? Met drie jaar aan kankerbehandelingen in de benen ben ik natuurlijk wel wat beperkingen gewend, en heb ik redelijk geleerd om met stress om te gaan. Daarmee vergeleken valt dit allemaal nog wel mee. Op zich voel ik me ook nog redelijk fit. De afgelopen dagen ben ik (wederom relatief gezien) best wel actief geweest. Jaco was in verband met Pinksteren vier dagen achter elkaar vrij, dus samen hebben we de al genoemde wandelingen gemaakt en zijn we er ook elke dag met de auto eventjes op uit getrokken.

Ook stap ik nog zonder problemen op de fiets: ben zojuist nog met dat vervoermiddel naar het ziekenhuis geweest voor de controle. Geen ctg dit keer, maar wel het hartje eventjes gehoord. Dat blijft toch altijd een wonderlijke ervaring. Het ziet er trouwens naar uit dat we een lange, slanke baby krijgen! Van hoofd tot kont is ze langer dan gemiddeld, en eerder was op een echo te zien dat ze ook lange benen heeft. Een aardje naar haar vaartje dus. Hopelijk lijkt ze voor de rest ook op Jaco :-)

Maar ondanks dat alles goed verloopt, begint het wachten toch zijn tol wel te eisen. Het is een soort van niemandsland waar ik nu in zit. Vorige week zag het ernaar uit dat ik snel zou gaan bevallen, en daar leefde ik naartoe, maar nu kan het net zo goed nog twee weken duren. Die onzekerheid valt me steeds zwaarder...

Als ik in de spiegel kijk, staart er een onbekende terug. Een vrouw met een enorme buik, inmiddels 25 kilo zwaarder dan afgelopen september (in plaats van de 12 die het volgens het boekje zouden moeten zijn...), met een pafferig gezicht (zelfs mijn neus en lippen zijn opgezet door het vocht), olifantenbenen en dikke voeten en handen van het vocht vasthouden. Wat dat betreft, heeft het warme weer van de afgelopen tijd me niet veel goed gedaan. Het is nauwelijks meer voor te stellen dat ik nog geen zes weken geleden nog op laarzen met hakken liep! Nu krijg ik die niet eens meer over mijn voeten heen.

Maar goed, genoeg geklaagd. Het gaat nog goed met Nummer Drie en dat is het allerbelangrijkste. Vrijdag moet ik weer naar de gynaecoloog, tenzij ik dan al bevallen ben natuurlijk, en eventueel willen ze dan proberen om de bevalling op te wekken door middel van strippen (=handmatig breken van de vliezen). Ik moet zeggen dat ik daar niet echt op zit te wachten. Het lijkt mij nog steeds beter als Nummer Drie zelf bepaalt wanneer de tijd rijp is om ter wereld te komen. Dat vinden ze in het ziekenhuis in principe ook, dus het zou dan echt op mijn initiatief moeten zijn, tenzij er in de tussentijd natuurlijk medische redenen ontstaan om de natuur een handje te helpen.

Ondertussen zijn we heel blij met alle lieve reacties en harten onder de riem op mijn en Jaco's blogs, via de mail en op Hyves. Bedankt iedereen! Het is hartverwarmend om te weten dat er zo veel mensen met ons meeleven!

40e week

Geschreven door: Judith

Nog geen baby, maar wel een enorme buik...

Met de hoge temperaturen van de laatste tijd wordt het er in praktische zin niet makkelijker op allemaal. Al mijn positiekleding heb ik in de winter gekocht en is niet echt geschikt voor deze zomerse taferelen. Gelukkig had ik nog een rok in de kast liggen met een elastische tailleband, dus daar leef ik nu in, gecombineerd met wijde hemdjes, die alleen veel te kort zijn om mijn buik te omspannen (maar niet zo kort als op de foto). Een voordeel is wel dat ik nu slippers kan dragen, want ik houd zo veel vocht vast dat mijn schoenen niet meer echt passen...

Ik ben vrij rusteloos, en maak een paar keer per dag een korte wandeling door de buurt. Voel me dan echt een bezienswaardigheid, heb het idee dat ik ontzettend word nagestaard! De rest van de tijd breng ik grotendeels door op een ligstoel in de tuin. Dat is weer het voordeel van het lekkere weer! Verder een beetje achter de computer zitten, maar ik kan me nergens echt goed op concentreren. Jaco gaat ondertussen met tegenzin naar zijn werk. Ik durf hem eigenlijk niet meer te bellen, omdat ik hem niet de stuipen op het lijf wil jagen.

De bevalling zal nu niet lang meer op zich laten wachten. De voortekenen kondigen zich al aan. Ik ben er ook echt klaar voor. De hele zwangerschap heb ik gedachten aan de bevalling zo veel mogelijk voor me uitgeschoven, maar nu kan het me niet snel genoeg komen. Ik zie er niet meer tegenop. Of ik voor die tijd nog een blogje plaats, is nog maar zeer de vraag...

Nog acht dagen?

Geschreven door: Jaco

De onbewuste zenuwen zijn zo'n beetje opgehouden met gespannen te zijn, en sinds een paar dagen zijn het de bewuste zenuwen die een plekje vooraan opeisen. Vrijdag stond Judith naast me, en kreeg ze opeens een stekende pijn in haar lies. Alle zorgvuldig voorbereidde processen traden in werking: 'god ik heb de tas nog niet ingepakt', 'wat is er moet je niet zitten', 'nu gaat het gebeuren het einde van mijn leven-voor-een-kind', 'hoe moest je ook alweer helpen met puffen', 'he he eindelijk', etcetera. Gelukkig bleek het vals alarm, maar ik merk dat de ingebouwde reflexen zich nu niet meer laten wegdrukken.

Voortdurend ben ik in de stress, iedere trilling van mijn telefoon kan Judith betekenen die mij meedeelt dat de eerste wee toch echt van start is gegaan. Op mijn werk zit ik niet meer lekker, en het helpt ook al niet dat er geen zak te doen is deze week: al vier weken zijn mijn werkbestanden onvindbaar, en niemand kan me vertellen of en wanneer ze terug komen. Maar thuis zit ik al helemaal niks te doen, al wil ik natuurlijk wel graag bij Judith zijn. De afgelopen anderhalve week had ik lekker vrij, en de laatste regeldingetjes zijn nu wel, eh, geregeld. Rest dus niets dan wachten. Wachten. Wachten. Wachten...

Afwachten...

Geschreven door: Judith

Tijd om me weer even te melden, al is het alleen maar om te zeggen dat er hier nog geen nieuws is. Er zijn nog vijftien dagen te gaan tot de uitgerekende datum en op dit moment heb ik het gevoel dat Nummer Drie gewoon lekker blijft zitten tot die dag. Het blijft (zeer) onrustig in mijn buik maar dat is al wekenlang het geval, dus daar valt ook niets aan af te lezen. Het is dus afwachten geblazen...

Dat neemt natuurlijk niet weg dat we druk aan het speculeren zijn over de datum die Nummer Drie zal uitkiezen om op geboren te worden. We hebben daar wel onze voor- en afkeuren in. Liever niet op 1 mei, 9 mei of 14 mei, want dat zijn de respectievelijke verjaardagen van Jaco's neefje, zus en vader, en ik gun ons dochtertje eigenlijk wel een exclusieve eigen verjaardag. Op 4 mei is het dodenherdenking en hangen de vlaggen de hele dag halfstok, wat niet zo feestelijk is. 5 mei is dan wel weer feestelijk (en toepasselijk: bevrijdingsdag!), maar uit praktisch oogpunt minder geschikt. We wonen in een doodlopend straatje dat die dag volledig van het verkeer is afgesloten vanwege een bevrijdingsdagbraderie. Ik zou niet weten hoe we dan bij het ziekenhuis zouden moeten komen. Hetzelfde scenario geldt op 18 mei, de dag van de Leidse marathon.

Verder kan ik nog vertellen dat ons bed inmiddels op klossen staat, of liever gezegd op bierkratjes, en nu zo'n 75 cm hoog is. Het lijkt wel alsof ik een hoogslaper lig, zeker omdat het plafond in onze slaapkamer heel laag is. De arboregels voor verloskundigen en kraamverzorgenden schrijven voor dat je vanaf de 37e week je bed moet verhogen. Voor mij had het niet gehoeven, want het is nu een stuk lastiger om er in en uit te komen. En dan te bedenken dat ik er tegenwoordig drie tot vier keer per nacht uit moet voor toiletbezoek.

Slapen is sowieso geen feestje meer. Geen enkele houding is prettig, hoewel ik word gestut door drie kussens (onder mijn hoofd, tussen mijn knieën en onder mijn buik) en omdraaien is helemaal één groot drama. Wonderlijk hoe zo'n buik je in de weg kan zitten. Het cliché van de laatste loodjes die het zwaarste wegen, gaat wel op voor deze zwangerschap. Echt jammer dat wij mensen een draagtijd van 40 weken hebben. De eerste zeveneneenhalve maand is het allemaal goed te doen, maar daarna wordt het toch wel zwaar. Ik roep dan maar steeds dat het voor een goed doel is, maar eerlijk gezegd begin ik het nu toch wel echt zat te worden...

Het helpt wel dat Jaco nu vakantie heeft en dus ook thuis is. In verband met alle feestdagen hoefde hij maar twee vakantiedagen op te nemen om twaalf dagen achter elkaar vrij te zijn. Voor hem dus ook een soort van zwangerschapsverlof! Voor ons allebei is dat heel prettig. Voor hem omdat hij nu even op adem kan komen na een drukke periode en kan bijtanken voor de dingen die komen gaan, voor mij omdat ik hem nu een groot deel van de dag om me heen heb.

En dan is het vandaag ook nog eens Koninginnedag. Ik heb nog even voor de buis gezeten voor het bezoek van de koninklijke familie aan Friesland, maar na 40 minuten kon ik het niet meer verdragen. Wat een tenenkrommende televisie... Wel lekker ontbeten vanochtend!

Feestontbijt: oranje moorkop en beschuit met aardbeien.

37e week

Geschreven door: Judith

En er is weer een week voorbij!
Het begint nu toch wel snel te gaan: volgende week bereik ik de magische 37-wekengrens. Dan zit ik in de "à terme-periode": het kindje is af en in principe klaar om te komen. Een zwangerschapsduur tussen de 37 en 42 weken wordt als normaal beschouwd. Vanaf 37 weken mag je ook thuis bevallen. Nu is dat voor mij niet zo van belang, omdat het al heel lang vaststaat dat ik dat in het ziekenhuis ga doen, maar het is prettig dat Nummer Drie nu al zo lang binnen zit dat ze een zo goed mogelijke start krijgt.

Mijn buik gezien vanuit het perspectief van nichtje R. (6 jaar)

Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan het ziekenhuis. Op eigen verzoek ben ik nu al een paar keer bij dezelfde gynaecoloog geweest, een aardige, betrokken jonge vrouw die alle tijd voor ons neemt. Ze complimenteerde me nog met mijn mooie, naar voren gerichte en niet uitgezakte buik: altijd leuk om te horen van een professional die honderden zwangere buiken onder ogen heeft gehad. Mijn bloeddruk was weer prima (110/75), net zoals de hartslag van Nummer Drie (zo'n 140 slagen per minuut). Ons meisje ligt nog steeds keurig ingedaald, wat al vanaf de 30e week het geval is; de kans dat ze nu nog van positie gaat veranderen is miniem.

We hebben het uitgebreid gehad over mijn bij tijden extreme vermoeidheid, het toenemende vocht vasthouden en de frequente voorweeën/harde buiken. Tot mijn verbazing zei de gynaecoloog dat ik, mocht het zover dreigen te komen, niet tot 42 weken hoefde door te lopen: op het moment dat ik het echt zat ben, kan ik dat laten weten en dan zullen ze proberen om de bevalling op te wekken! Dat kan al vanaf volgende week! Wel het laatste wat ik had verwacht. Ze zei dat het geen zin had om volkomen uitgeput aan de bevalling te beginnen. Maar goed, hopelijk hoeft het niet zo ver te komen. Vooralsnog is het vol te houden en ik geef er toch echt de voorkeur aan dat Nummer Drie zelf bepaalt wanneer ze ter wereld komt.

De zwangerschapsgym is nu voorbij: afgelopen week hadden we de laatste sessie. Tien hoogzwangere vrouwen bij elkaar, ben benieuwd wie er als eerste zal gaan bevallen. In de zomer wordt ons groepje opgeroepen voor de "nagym" (postnatale gymnastiek om weer in vorm te komen na de bevalling) dus waarschijnlijk zie ik de meesten dan weer terug. Tijdens deze laatste bijeenkomst hebben we het over de kraamperiode gehad, iets waar ik tot nu toe eigenlijk nauwelijks over had nagedacht. Zoals ik eerder al eens schreef, heb ik moeite om verder te kijken dan de bevalling. Maar afgelopen week ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Niet alleen door de zwangerschapsgym, maar ook door het intake-gesprek met de kraamzorg en het gedetailleerde kraamdossier dat vervolgens met de post arriveerde.

Ik had een vaag en nauwelijks omlijnd idee dat na de bevalling de ellende wel afgelopen zou zijn, dat ik dan als bij toverslag weer fit en mobiel zou zijn en alles direct weer zou kunnen doen. Maar nee, bevallen is een enorme aanslag op je lichaam waar je wel eventjes van moet bijkomen. Allerlei onsmakelijke details, waarop ik verder niet zal ingaan, passeerden de revue.
Er had eigenlijk al een belletje moeten gaan rinkelen toen ik twee maanden geleden mijn kraampakket van de verzekering ontving, vol met kraamverband, bedzeiltjes, handschoenen et cetera, maar na daar een vluchtige blik op te hebben geworpen heb ik de doos weer dichtgedaan en uit het zicht in een afgesloten kast weggezet, waar hij sindsdien niet meer vandaan is geweest. Maar de tijd van kop in het zand steken is nu wel voorbij: deze week wil ik alles op orde hebben voor de dingen die komen gaan. De doos gaat dus weer open, het kraamdossier zal worden doorgelezen en de laatste kleine dingetjes voor de babyuitzet zullen worden gekocht. En dan maar afwachten!

36e week

Geschreven door: Judith

Wat is het toch fijn dat er zoiets als zwangerschapsverlof bestaat!
Al twee weken lang geen wekker die 's ochtends afgaat, geen reis naar Den Haag met het openbaar vervoer en geen werkverplichtingen, maar zeeën van tijd die zich voor me uitstrekken waarin ik gewoon rustig aan kan doen en me kan voorbereiden op de dingen die komen gaan. Dolce far niente! De vermoeidheid is meteen ook stukken minder: nog wel aanwezig maar niet meer zo hinderlijk als aan het begin van mijn verlof.

Donderdag en gisteren heb ik dan ook nog kunnen genieten van het zo door mij gewenste lenteachtige weer. Achterin ons tuintje, in de zon en uit de wind, was het zelfs behoorlijk warm. Warm genoeg voor een hemdje en blote voeten! Jammergenoeg wordt het dit weekend weer wat minder, maar het was een fijn voorproefje van de (hopelijk) zonnige lente en zomer die we nog voor de boeg hebben.

Ondertussen begin ik een beetje een laatste-loodjesgevoel te krijgen. Als Nummer Drie op de uitgerekende datum geboren wordt, heb ik nog ongeveer een maand te gaan. Een maand! Dat is best kort. Ik ben nu dus hoogzwanger, zoals dat zo mooi heet. En dat merk ik wel. Als ik naar beneden kijk, zie ik alleen nog maar buik: een enorme bol met in het midden een linea negra, een aan de zwangerschap gerelateerde verticale pigmentstreep die ontstaat onder invloed van een verhoogd oestrogeengehalte. Een linea negra schijnt doorgaans ongeveer een centimeter breed te zijn en vanaf het schaambeen tot aan de navel te lopen, maar die van mij is stukken dunner en loopt door tot vijf centimeter boven de navel. Veel vrouwen vinden het lelijk maar zelf was ik juist blij verrast toen de lijn verscheen. Ik vind het eigenlijk wel een mooi teken van zwangerschap.

Ik heb nog steeds erg veel harde buiken/voorweeën. Doorgaans wel een paar keer per uur, bij inspanning nog vaker. Dat is vaker dan zou moeten, zei de gynaecoloog vorige week, maar aangezien ik er al weken last van heb zonder dat het effect heeft op de baby, was het geen reden tot zorg. Rustig aan doen, was haar advies, maar rustiger aan dan nu kan haast niet! Onder het hoofdstukje zwangerschapsverschijnselen kan nu ook vocht vasthouden worden bijgeschreven: mijn handen, voeten en enkels zijn opgezet en mijn gezicht wordt ook steeds ronder. Tel hierbij op de 23 kg die ik tot nu ben aangekomen en het zal niet verbazen dat ik me af en toe behoorlijk olifantesk begin te voelen... Maar het zijn allemaal luxeproblemen: mijn zwangerschap verloopt eigenlijk volgens het boekje, ik heb me er nog nauwelijks zorgen over hoeven maken en daar ben ik heel dankbaar voor.

Inmiddels is de babykamer zo goed als af, vordert de babyuitzet gestaag en zijn alle grote dingen al in huis, van een wiegje, een commode en een badje tot aan een wipstoeltje, kinderwagen, box en zelfs een maxicosi (want we hebben sinds vorige week weer een auto!). De partneravond van de zwangerschapsgym is achter de rug, dus Jaco weet nu ook wat hij moet doen tijdens de bevalling, en volgende week is alweer de achtste en laatste bijeenkomst. Aankomende woensdag zal het intakegesprek voor de kraamzorg plaatsvinden. De controles bij de gynaecoloog worden in frequentie opgevoerd: dit keer zit er twee weken tussen, vanaf volgende week zal ik waarschijnlijk elke week even moeten langskomen.

De praktische zaken lopen dus allemaal volgens planning, en ook mentaal gezien zijn we er wel klaar voor, hoewel het moeilijk blijft om me voor te stellen dat ik over een maand moeder zal zijn. Dat de bevalling dan achter de rug is, dat er dan een klein meisje in de wieg zal liggen dat elke drie uur om voedsel vraagt en verschoond, gebaad, aangekleed en geknuffeld moet worden. Ik kan nauwelijks wachten tot het zo ver is, maar toch zal ik deze periode ook wel gaan missen. Nummer Drie nog veilig in mijn buik, de wereld klein en overzichtelijk, alles draaiend om de zwangerschap, mijn mellow gemoedstoestand, Jaco en ik superharmonieus en nog dichterbij elkaar dan we al waren... een heel bijzondere periode in mijn leven en in onze relatie.