En het is geworden...

Geschreven door: Jaco

- Voor de niet te bevatten blijheid van mijn kant hoop ik genoeg trots te hebben uitgesproken in het vorige logje, en in de logjes van de komende jaren.
- Voor details verwijs ik naar Judith's logje.

En het is een....

Geschreven door: Judith

Ik ben nog maar net 19 weken zwanger, maar vandaag was het toch al tijd voor de 20-wekenecho. De baby wordt dan van top tot teen bekeken om te zien of er ernstige lichamelijke afwijkingen zijn. Een spannend moment dus!

Bij de vorige echo's zag alles er goed uit, dus we hadden er op zich vertrouwen in, maar eenmaal in het ziekenhuis speelden de zenuwen toch wel een beetje op.

Gelukkig hoefden we niet lang te wachten en werd ik in de tussentijd afgeleid door de wel heel toepasselijke kerstboom in de wachtkamer van de afdeling gynaecologie/verloskunde.

En toen zagen we Nummer Drie alweer voor de vierde keer! Ongelooflijk hoe snel zo'n baby groeit; het zag er allemaal alweer heel anders uit dan bij de vorige echo op 22 november. Zo'n uitgebreide echo is toch wel heel bijzonder om mee te maken. Ongeveer drie kwartier lang hebben we Nummer Drie van alle mogelijke kanten kunnen bekijken.

Normaalgesproken duurt het allemaal iets korter, maar dat is het voordeel van een academisch ziekenhuis: eerst ging een gynaecoloog-in-opleiding met het echoapparaat in de weer en daarna begon alles weer van voren af aan toen de officiële echoscopist zich erover moest buigen. Tijdens mijn behandeling tegen kanker werd ik het wel eens zat dat er vaak een co-assistent of arts-in-opleiding bij zat, maar nu was het alleen maar fijn dat we zo lang naar onze baby mochten staren.

En het allerbelangrijkste is dat we goed nieuws hebben meegekregen. Alles zag er prima uit! Garanties heb je nooit, en er zijn ook afwijkingen die niet op deze echo te zien zijn, maar toch, beter nieuws hadden we in dit stadium niet kunnen krijgen.

20-wekenecho: Hoofdje, rompje, armpje
en een stukje been.

En het ziet ernaar uit dat we een roze universum tegemoet gaan: Nummer Drie is met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een MEISJE! Of zoals de gynaecoloog zei: het wordt in ieder geval geen jongetje... Ze zei er wel bij dat je na de bevalling pas 100% zekerheid hebt.

We lijken dus een dochtertje te krijgen! Leuk! Die wetenschap maakt het allemaal weer wat concreter. Jaco kan nu een van zijn dubbellogjes over het geslacht van onze baby gaan verwijderen. En we kunnen volgende week met een redelijk gerust hart roze rompertjes met "I love New York" erop gaan inslaan...

Het is een jongen!

Geschreven door: Jaco

Dit is een hypothetisch log, en de helft van een tweeledig logje, voordat ik opmerkingen als misleiding en valsheid in geschrifte naar mijn hoofd geslingerd krijg. Maar het logje is voor 50% op de waarheid gestoeld, want woensdag zullen wij naar alle waarschijnlijk te horen of wij in mei een meisje of een jongetje tegemoet mogen zien als onze oogappel.

Want wat als dit groeiende mensje, dat Judith nu al bijna 20 weken met zich meezeult, een jongetje blijkt te zijn? Hoe zal ik het dulden dat er nog een mannetje in huis is, dat alle aandacht van de liefde van mijn leven opslorpt, dat zal dwepen, met haar zal willen trouwen, dat mij als bedreiging van zijn toekomst zal zien, als een concurrent, en zijn charmes tot het op uiterste zal inzetten om alle vrouwen naar zijn hand te zetten. De verleidingskunsten van het kind zijn onverslaanbaar, schattiger dan kinderen vind je ze niet tenslotte. En waar blijf ik dan? En dan zul je zien dat ik geacht wordt om dit joch te helpen een mannelijke identiteit te vinden. Ik zal hem moeten leren voetballen, ik zal hem moeten leren boeren, winden laten, een band plakken, automerken herkennen, (op de band plakken na moet ik dat ook nog allemaal eerst leren), uitleggen wat buitenspel is, weerbaar maken, stoer, maar gevoelig, met aandacht voor anderen, maar ook sterk in de schoenen staand. Ik voorzie een huis vol autootjes, afgrijselijke robotachtige wezens, nog meer autootjes, nog meer robotachtige wezentjes, de grond bezaaid met meccano, lego en playmobil (wat in het geval van een meisje trouwens ook gewoon het geval kan zijn), en dat alles is nog uitstekend te overzien.

Maar dan begint de puberteit, en zal ik op een bepaalde manier van een concurrent moeten veranderen in een een rolmodel waaraan hij de kunsten van het leven kan afkijken. En zoals dat hoort zal hij zijn eigen weg willen zoeken en dus de grenzen van het mogelijke aftasten, experimenteren dat het een lieve lust is, muzieksoorten leren kennen waar ik stuk voor stuk een hekel aan zal hebben, nare en flauwe vriendjes over de vloer hebben die allemaal een verkeerde invloed op hem hebben, en hoe meer ik daartegen doe, hoe meer invloed ze zullen hebben, dagenlang gruwelijke spellen op de computer doen, continu op MSN, zeuren om het ene na het andere nieuwste mobieltje, computerspel, sportschoen, eisen dat ik hem en zijn vrienden wekelijks naar de voetbalwedstrijd breng, waar ik tegen wil en dank met de overige vaders in conclaaf moet omdat mijn zoon nu eenmaal beter speelt dan de hunne.

En tijdens het opgroeien zal Nummer Drie erachter komen dat hij niet op mij moet lijken, maar op zichzelf, en de enige manier waarop een puber dat kan ontdekken is door zich continu te vergelijken met de mannen om hem heen, en trots te zijn op hoe anders hij is dan die anderen. En dus (want zo werkt de logica van een puber) een hekel krijgen aan iedereen die niet is zoals hij, en dus aan mij. Hoe langer hoe meer zal hij mij haten, ook omdat ik hem grenzen opleg die hij niet wil, maar wel nodig heeft, omdat ik hem natuurlijk nooit genoeg zakgeld geef en met belachelijke argumenten kom als 'moet je maar voor sparen' of 'zoek maar een baantje'.

En dan over achttieneneenhalf jaar is het zover: zoonlief gaat het huis uit. Studeren, of werken, of op wereldreis, het maakt niet uit, het moment komt daar waarop wij hem met de auto brengen naar de plek waar hij zal leren iemand anders te worden dan hij tijdens de puberteit was: zichzelf. Ik voel de brok in mijn keel nu al zitten, de tranen achter mijn ogen, en ook de onmetelijke trots op dat joch dat in de lente van 2008 ter wereld kwam, en nu zijn eigen bijdrage aan de wereld zal brengen.

Het is een meisje!

Geschreven door: Jaco

Dit is een hypothetisch log, en de helft van een tweeledig logje, voordat ik opmerkingen als misleiding en valsheid in geschrifte naar mijn hoofd geslingerd krijg. Maar het logje is voor 50% op de waarheid gestoeld, want woensdag zullen wij naar alle waarschijnlijk te horen of wij in mei een jongetje of een meisje tegemoet mogen zien als onze oogappel.

En wat betekent het voor een aanstaande vader als het oneindig lieve mormeltje dat nu parasiteert op Judith en haar zo vreselijk moe maakt een meisje blijkt te zijn? Ik voorzie een toekomst met veel roze. Een prinsessenperiode, veel K3-achtige meisjesbandjes, een Spicegirl-achtige periode, het willen van ballet, pony's, veel schattige dingetjes, vlechtjes, haren in een staartje en komen kijken naar het schooltoneel waar ze een schattige rol in een schattig pakje heeft. Allemaal te verhapstukken, maar dan moet de puberteit nog beginnen.

Dan begint het pas echt. Want er bestaat altijd nog de kans dat meneer Freud gelijk had, wat betekent dat dit meisje onbewust verliefd zal worden op mij, Judith tegelijkertijd uit jaloezie zal haten en doodwensen, om die rollen tijdens de puberteit volslagen om te draaien en een vurige haat mijn kant op zal sturen, mij zal verachten, en pas op haar 25e een glimpje van een idee zal krijgen dat dat gevoel niet wederzijds was, maar dat het zeggen van 'nee' tegen iedere gril geen haat is, maar liefdevolle en aartsgeduldige bescherming tegen de boze buitenwereld.

En verder in de puberteit: een muzieksmaak waar ik naar alle waarschijnlijkheid alleen maar braakneigingen bij kan krijgen, allerlei ontluikende neigingen, waar het haten van haar vader nog de minste van is, uren in de badkamer, zeuren om meer zakgeld, kleedgeld, later naar huis komen dan ik ooit heb gemogen en dan wat ik haar heb verteld (dat wordt dus ergens in de middaguren), thuiskomen met de meest afgrijselijke puisterige wezens, met wie ze haar leven dreigt te delen en naar wie ik dagelijks geïnteresseerd moet informeren, aangezien bij het uitblijven van enige interesse nog grotere stukken in de relatie zich in het geheim zullen afspelen en hoe moet ik dat joch (of die meid) anders op andere ideeën krijgen in onderonsjes ('zo, nu Nummer Drie even naar het toilet is zal ik je even wat babyfoto's van haar laten zien' 'heb je wel condooms bij je? Anders laat ik je even zien waar wij ze bewaren.'). Experimenten met drugs, urenlange kwebbelpartijen aan de telefoon, dagenlang op de MSN als ik er geen stokje voor steek, slapeloze pyjamaparty's en vooral: jarenlange zorgen over van alles en nog wat, om haar met een hart vol angst en beven uiteindelijk op haar 18e achter te laten op haar eerste kamer met niets dan een matras, een koffer met kleren en een vreselijke durf om de wereld aan te kunnen in haar eentje.

God, ik ben nu al trots.

Wieg

Geschreven door: Jaco

Een kleine 33 jaar geleden werd ik geboren, thuis, en vlak na mijn geboorte werd ik in een rieten wieg gelegd, die mijn vader met stevige haken aan het plafond had gehangen. Diezelfde wieg staat nu bij ons thuis, voorlopig gevuld met alle lieve en schattige zwangerschapscadeatjes die we tot nu toe hebben mogen ontvangen. Maar dat is een situatie van tijdelijke aard. Want als alles goed gaat zal deze wieg over een klein half jaar ook de eerste slaapplaats zijn van Nummer Drie.

18 weken

Geschreven door: Judith

Zo, het is wel weer eventjes tijd voor een update.
De laatste tijd is het er niet echt van gekomen. Ik heb er gewoon geen fut voor gehad. Drie weken geleden schreef ik nog dat ik niet overdreven moe was, maar dat kan ik nu echt niet meer met droge ogen beweren. Een baby maken kost veel energie!

Daarbij helpt het niet dat het op het werk nog steeds superdruk is. Mijn werk wordt gekenmerkt door periodes van hollen dan wel stilstaan, en de periode voor kerst is traditioneel een periode van heel hard hollen. Het verschil met andere jaren is echter dat dit gewoonlijk vanaf begin november is en we nu vanaf september al in dit tempo bezig zijn. En ik werk nu natuurlijk weer fulltime, wat op zich prettig en nuttig is maar toch ook wel weer een overschakeling betekent.

Alles bij elkaar komt het erop neer dat ik naast werken en rusten eigenlijk nergens aan toe kom. Ik weet gewoon niet waar ik de energie vandaan moet halen. En eten natuurlijk, want dat doe ik nog steeds buitengewoon veel. Zo is twee keer per dag lunchen geen uitzondering. De weegschaal geeft inmiddels acht kilo meer aan dan voordat ik zwanger was. Waar gaat dit stoppen?

Naast de vermoeidheid heb ik eigenlijk nog steeds geen andere zwangerschapsgerelateerde klachten. Je leest en hoort vaak dat vrouwen overemotioneel zijn als ze zwanger zijn, maar daar merk ik zelf niets van. Ik zei vandaag nog grappend tegen Jaco: die vrouwen zijn gewoon niets gewend, ze moeten maar eens kunstmatig in de overgang worden gebracht, dan wil ik ze nog wel eens horen. Maar zonder gekheid, het is wel verbazend, aangezien ik normaalgesproken wel iemand ben van "himmelhoch jauchzend, zu Tode betrübt". Nu ik zwanger ben, ben ik gelijkmatiger dan ooit tevoren.

Ondertussen is mijn lichaam al behoorlijk aan het veranderen. Zo begint mijn buik nu echt een bol te worden. Dat is ook niet zo vreemd, want de baby zou nu al 20 cm lang moeten zijn.

Mijn buik begint uit te steken - De buik vanuit mijn perspectief: kan mijn voeten al niet meer zien.

Op mijn vorige logje, over positiekleding, heb ik heel veel reacties en tips gekregen. Waarvoor dank! Hopelijk hoef ik er geen gebruik van te maken, want ik krijg heel binnenkort een stapel positiekleding van mede-Amazone F. Als ik daarin pas, wat vrij waarschijnlijk is aangezien we ongeveer hetzelfde postuur hebben, hoef ik hopelijk zelf niet meer op zoek te gaan.

Het leuke is dat ik sinds deze week de baby ook voel bewegen! Kleine beweginkjes aan de binnenkant van mijn buik. Een heel vreemde gewaarwording! Natuurlijk heb ik me al eerder gerealiseerd dat er iets in mij aan het groeien is, maar zo wordt het toch wel heel echt allemaal. Jammergenoeg is het nog niet aan de buitenkant te voelen (en dat kan ook nog wel even duren) zodat Jaco er nog niet van kan meegenieten. Hoewel het dus allemaal steeds concreter wordt, kan ik me nog steeds niet goed voorstellen dat we half mei waarschijnlijk een baby hier in huis hebben...

Positiekleding

Geschreven door: Judith

Vandaag in mijn lunchpauze er maar eens op uit geweest voor positiekleding.
Wat een deceptie zeg, ik heb nog nooit zulke lelijke dingen gezien.

Ben drie winkels langsgeweest en er zat echt helemaal niets bij wat een beetje in mijn normale kledingstijl past. Veel shirts met infantiele prints: beertjes, bloemetjes, bootjes et cetera. Heel veel streepjes in schreeuwende kleuren. Of anders spullen met bizarre kraagjes en ruches. Bijna alle broeken waren van die driekwart broeken, die ik gewoon echt niet mooi vind. Of anders van die taps toelopende jaren '80-achtige spijkerbroeken in een goedkope kwaliteit denim.

Dan heb ik ook nog het probleem dat ik er op mijn werk netjes en vooral onopvallend bij moet lopen, dus heel veel dingen vallen sowieso al buiten de boot. Want ik ga geen twee zwangerschapsgarderobes aanschaffen: eentje voor op het werk en eentje voor privé. Positiekleding (waar komt dat woord toch vandaan?) is namelijk net zo duur als gewone kleding, en aangezien je het maar een klein halfjaar draagt...

Het enige acceptabele wat ik heb gevonden, is een simpele zwarte broek. Voor blouses en shirts zal ik er nog een keer op uit moeten. Wel even wennen hoor, zo'n enorme elastieken band. Maar hij zit wel stukken lekkerder dan mijn oude broeken, en daar gaat het tenslotte om.

15 weken en 2 dagen

Geschreven door: Judith

Het is weer tijd voor een zwangerschapsupdate. De tijd vliegt, want ik ben nu alweer meer dan vijftien weken zwanger!

Tot nu toe maak ik eigenlijk een vlekkeloze zwangerschap mee. Als het zo blijft, heb ik absoluut niets te klagen. Ik voel me prima, heb geen last meer van misselijkheid en ben ook niet overdreven moe. Je leest wel eens over vrouwen die negen maanden ellende meemaken; dat is bij mij dus totaal niet aan de orde. Kennelijk floreer ik bij een hoog oestrogeengehalte! Toen mijn hormoonspiegel tijdens de borstkanker naar bijna nul was teruggebracht, voelde ik me waardeloos, terwijl ik nu de hele wereld lijk aan te kunnen.

De uitslag van de combinatietest heb ik al een tijdje binnen. Hiermee wordt berekend hoe hoog de kans is op een baby met het syndroom van Down. Bij de gemiddelde 34-jarige vrouw is die kans 1:310. We waren dus heel blij met mijn uitslag van 1:5000! Verder prenataal onderzoek (vruchtwaterpunctie, vlokkentest) laten we aan ons voorbijgaan, al is het alleen maar omdat het ook de kans op een miskraam verhoogt.

Ik heb ook al een aardig buikje, zoals te zien is op de foto hiernaast. Ik kan alleen nog heupbroeken aan, die dus onder mijn buik sluiten, maar ook dat zal niet lang meer duren. Binnenkort zal er ik dus echt op uit moeten voor positiekleding! Sinds het begin van mijn zwangerschap ben ik al vijf kilo aangekomen. Dat is wel wat meer dan gemiddeld... Het heeft er ook mee te maken dat ik voordien behoorlijk slank was. Dunne vrouwen schijnen aan het begin meer aan te komen, omdat ze een reserve moeten kweken om de zwangerschap goed te kunnen doorstaan.

Vanochtend weer op controle geweest in het ziekenhuis. Daar valt weinig over te vertellen, want van mijn kant waren er geen vragen en van hun kant (ik zag eerst een co-assistent en daarna een echte gynaecoloog) geen opmerkingen, omdat alles er goed uitzag. Wel nog even een snelle echo gehad, dit keer met een iets minder geavanceerde machine, de Opel Kadett onder de echo-apparaten, zoals de gynaecoloog het noemde. Ons kindje-in-spe was er weer mooi op te zien, was druk met zijn/haar armpjes aan het zwaaien. Er zou een klein kansje zijn om er nu al achter te komen of het een jongetje of een meisje was, maar aangezien Nummer Drie rechtop in de baarmoeder zat, dus op zijn kont, was dat nu niet te bepalen. Hopelijk bij de 20-weken-echo wel, want we zijn toch wel razend benieuwd!

Relaxed onderuit in de baarmoeder bij 15 weken, nu ongeveer 11 cm lang

100 dagen

Geschreven door: Jaco

Een hoop relevante en minder relevante getallen doen zich de laatste tijd voor als titel van mijn weblog. Maar al sinds 100 dagen groeit er in Judith een klein minimensje dat zich ooit zal openbaren als mijn zoon of dochter en zowel Judith als mij zal vereren met de respectievelijke namen 'mama' en 'papa'. Dat is toch wel een extra cijfertitel waard, dunkt me.

foto's afkomstig van respectievelijk:
deze site, deze site, deze site, deze site, deze site en deze site

De Jacht

Geschreven door: Jaco

Al sinds jaar en dag ben ik verantwoordelijk voor wat er op tafel komt in huize Judith en Jaco. Al bij onze eerste echte afspraakje werd duidelijk dat als er al iemand een troonopvolger in de keuken zou zijn, dat ik die titel verdiende. Koken is nooit een hobby geweest van Judith, al moet ik zeggen dat áls ze kookt, dat ze dan een aantal heerlijke gerechten op tafel weet te zetten.

Maar de keuken, dat is mijn domein. Zelfs toen ik tijdens mijn instorting vorig jaar een tijdlang wat verantwoordelijkheden moest afschuiven, en Judith die van mij overnam, had ik grootse moeite om mij niet te bemoeien met wat er in de keuken plaatsvond. Eens in de zoveel tijd maken we halfhartige afspraken dat Judith ook weer eens in de week kookt, maar ik moet toegeven dat onze manieren van boodschappen doen en koken nogal onhandig op elkaar aansluiten en lastig compatible zijn. Judith doet graag de dag zelf boodschappen en bedenkt dus ook de dag zelf wat we gaan eten, en ik plan een week vooruit en doe een flinke hoeveelheid boodschappen op de zaterdag. Vandaar dat we vervolgens in korte tijd weer in ons oude patroon vervallen: ik doe de boodschappen en kook, en Judith doet de was.

Indirect betekent dit ook dat ik min of meer verantwoordelijk ben voor ons huishoudbudget, en dat is een lastige. Beheer van geld is nooit mijn sterkste punt geweest, hoewel ik door Judith's invloed op dit gebied een stuk verantwoordelijker ben dan voordat ik haar ontmoette. Toen ik in april/mei dit jaar dan ook een structureel tekort voorzag op onze gezamenlijke rekening, heb ik de gewoonte aangemeten de boodschappen binnen een weekbudget te passen. Niet dat dat altijd even goed ging, maar het hielp wel om de uitgaven binnen de perken te houden.

Judith's zwangerschap heeft hier echter een flinke kink in de kabel gebracht Ten eerste eet Judith nagenoeg twee keer de normale hoeveelheid, en heeft ze zo ongeveer de hele dag honger (al is het de laatste tijd aan het afnemen). En in de tweede plaats is haar smaak nu wat exclusiever. Niet dat ze last heeft van de gebruikelijke zwangerschapscravings, maar het is hard werken om te zorgen dat ze een week lang altijd alles kan eten waar ze op dat moment behoefte aan heeft. Aan het budget dat ik in mei had ingevoerd, heb ik mij nu al twee maanden bij lange na niet weten te houden.

Hier ligt dus de tweede 'mannenzwangerschap'. Naast het organiseren van kokend water, ben ik verantwoordelijk voor de jacht, en word ik er zonodig op uit gestuurd (niet expliciet, en zelfs niet impliciet door Judith, maar door mijn eigen instinctieve verantwoordelijkheidsgevoel) om vers fruit, Snelle Jelle's, Goedemorgen! Drinkontbijten en afbakpistoletjes in huis te halen. Ik word er trouwens ruim om beloond, en zal er in mei ook zeker de vruchten van plukken. Dat scheelt dan weer wat vers fruit.

13 weken en 2 dagen

Geschreven door: Judith

Als je zwanger bent, kom je in een totaal andere wereld terecht.
En dan doel ik niet alleen op de roze wolk waarop ik terecht ben gekomen nu blijkt dat we tegen alle verwachtingen in toch een kindje krijgen. Nee, er zijn ook allerlei regeldingen waar je van tevoren totaal niet bij stilstaat.

Kraamzorg moet tegenwoordig in de achtste of negende week van je zwangerschap al geregeld worden. Kinderopvang toch echt wel als je drie maanden zwanger bent. Zelfs voor het najaar van 2008 zijn er nu op diverse kinderdagverblijven al wachtlijsten. En als we willen dat ons toekomstige kindje naar de basisschool kan die het dichtste bij ons huis is, moeten we het daar direct na de geboorte al inschrijven. Dan komt het op een wachtlijst terecht en maken we een kans dat het er op vierjarige leeftijd terecht kan...

Toen ik me een paar weken terug op kinderdagverblijven (kdv's) ging oriënteren, was het een behoorlijke schok om erachter te komen dat de meeste kdv's alleen tussen 08.00 en 18.00 uur open zijn, en dat je je kind dan voor negenen 's ochtends moet brengen. Dat sluit niet bepaald aan op mijn werktijden, die voornamelijk in de middag en avond vallen, noch op die van Jaco, die 's avonds pas tegen zevenen weer in Leiden is. Na lang zoeken heb ik één enkel kdv gevonden dat tot 19:15 uur open blijft en waar je tot tien uur 's ochtends je kind kunt afleveren, en waar je ook halve dagen kunt inkopen. Gelukkig kunnen we daar vanaf september, uiterlijk oktober 2008 hoogstwaarschijnlijk terecht op de dagen die wij willen.

Hoe doen andere mensen met kinderen dit in vredesnaam?! We zullen toch niet de enigen in Nederland zijn die niet van 9 tot 5 werken...

In mijn omgeving heb ik eigenlijk geen voorbeelden van het combineren van kinderen en werk. Mijn zus heeft een kind, maar die heeft een bedrijf aan huis en heeft nooit kinderopvang nodig gehad. En het klinkt heel onwaarschijnlijk, maar niemand in onze vriendenkring van voornamelijk dertigers heeft kinderen. Misschien is het een kwestie van soort zoekt soort, van natuurlijke selectie, maar het gaat grotendeels om mensen die we al sinds onze studententijd of zelfs al daarvoor kennen, toen kinderen nog nauwelijks onderwerp van gesprek vormden. Het enige stel met kinderen met wie we omgingen, heeft ons laten vallen toen ik ziek bleek te zijn... Gelukkig zijn onze vrienden wel ontzettend blij voor ons dat ik nu in verwachting ben. Ze weten tenslotte dat we dit al jaren willen. En een aantal van hen staat te popelen om af en toe te mogen oppassen! Wel proef ik af en toe ook wel enige verbijstering in de zin van: maar waarom willen jullie dit eigenlijk?

Verder is dit eigenlijk een vreugdevolle, gelukkige tijd.
Nu de eerste drie maanden voorbij zijn, is de kans dat het misgaat stukken kleiner geworden. Dat geeft een veel rustiger gevoel, zodat we ons meer kunnen overgeven aan blijdschap. Lichamelijk ben ik er ook aanzienlijk beter aan toe: de misselijkheid is enorm afgenomen en ik ben veel minder moe dan een paar weken terug.

Ook begint het nieuws van mijn zwangerschap steeds meer door te sijpelen en we krijgen veel blije kaartjes en mailtjes. Ook de eerste babysokjes zijn al binnen!

Zwanger na borstkanker

Geschreven door: Judith

Zo, het was echt een opluchting om het nieuws over mijn zwangerschap te verspreiden! Veel mensen (ook meelezers hier) leven al zo lang door dik en dun met mij mee, dat het niet altijd goed voelde om dit meganieuws voor me te houden... En wat heerlijk om alle felicitaties en positieve reacties op mijn vorige logje te lezen!

Ook bij de Amazones heb ik het nieuws deze week gemeld, met dezelfde blijdschap en feestvreugde als gevolg. Gelukkig maar. Er zijn ook lotgenoten voor wie een kindje er niet meer in zit, en dan kan het toch moeilijk zijn om te lezen dat het bij een ander wel lukt. Aan de andere kant geeft mijn nieuws hoop aan hen die nu in onzekerheid zitten of ze ooit nog zwanger kunnen worden. Ik weet als geen ander hoe moeilijk dat is.

In de zomer van 2004, toen ik mijn diagnose kreeg, vond ik het erger dat mijn kinderwens doorkruist werd dan dan ik kanker had. Ik heb me nooit zo beziggehouden met de vraag waarom de kanker mij moest treffen, maar vond het wel ongelooflijk moeilijk om te accepteren dat ik door de medicatie misschien nooit kinderen zou krijgen. Vooral de onzekerheid was moordend. Voor mij is het leven ook zonder kinderen de moeite waard, maar dan zou ik wel een aantal andere keuzes maken, onder andere wat werk betreft. Van het constante hinken op twee gedachten, het moeten openhouden van twee opties, het "on hold" zetten van een aantal dingen terwijl de tijd genadeloos doortikte, werd ik af en toe helemaal gestoord.

Hoe vaak heb ik wel niet uitgeroepen dat ik duidelijkheid wilde hebben, ook al zou die duidelijkheid inhouden dat we kinderloos bleven. IVF en dergelijke behandelingen waren gezien mijn ziekte niet mogelijk, de kans op adoptie om dezelfde reden ook miniem. Afgezien daarvan zouden we waarschijnlijk ook niet voor deze zaken hebben gekozen als ze wel tot de mogelijkheden hadden behoord. Dus als je dan weet dat het lichamelijk niet lukt, zet je een streep onder de hoop die je koestert, verwerkt het feit dat het niet loopt zoals je het 't liefste had gewild en ga je op een gegeven moment door met je leven. Of de andere invalshoek: als ik tijdens de lange behandelperiode maar alvast had geweten dat het daarna wél zou lukken, was het wachten ook een stuk makkelijker geweest. Ook dan was mijn kunstmatige overgang een verschrikkelijke periode geweest, maar had ik veel rustiger in de situatie gezeten. Maar goed, je hebt het nu eenmaal niet voor het uitkiezen en ik heb die drie jaar moeten roeien met de riemen die ik had.

Er was toentertijd ook nauwelijks info te vinden over kinderen krijgen na borstkanker. Ook in mijn (academische) ziekenhuis konden ze er eigenlijk helemaal niets over zeggen. De enige gevallen die ik op internet kon vinden, betroffen vrouwen die hormoonONgevoelige borstkanker hadden gehad, en die dus niet door hormoontherapie in de overgang waren geweest. Bovendien is het bij die vorm van borstkanker niet aan de orde dat de kanker terugkomt door de hormoonstijgingen die nu eenmaal bij een zwangerschap horen. Bij mijn vorm van borstkanker, die oestrogeengevoelig was en dus groeide onder invloed van het hormoon oestrogeen, is die kans er wel. Ik kende via de Amazones één voorbeeld van iemand die vroegtijdig met de hormoontherapie was gestopt, ook vanwege een kinderwens. Zij is helaas niet aan een zwangerschap toegekomen: voordat het zo ver was, kwam de kanker terug. Ze is uiteindelijk aan uitgezaaide borstkanker overleden...

Een paar maanden nadat ik zelf met de hormoontherapie was gestopt, bleek een andere Amazone, die er ook voortijdig de brui aan had gegeven, zwanger te zijn geraakt. Dat heeft me toen wel hoop gegeven. En net zoals ik raakte zij al heel snel in verwachting nadat de medicatie uitgewerkt was; je zou er haast van gaan denken dat je systeem een soort kickstart krijgt als je weer uit de overgang komt. Deze lotgenote is nu hoogzwanger en het gaat goed met haar.

En nu maak ik het zelf dus mee. Wie had dat kunnen denken.
Er is leven na borstkanker.

Één plus één is?

Geschreven door: Jaco

Na jaren wachten, gedwongen op pauze worden gezet, geduld, ongeduld, hoop en vrezen, positief en negatief nieuws, en uiteraard veel van datgene dat je moet doen om tot dit eindresultaat te komen (wat zeker geen straf is), zal volgend jaar mei naar alle verwachting onze grootste wens uitkomen!

Sinds augustus, en dus afgelopen dinsdag precies 12 weken lang, is Judith zwanger, en ben ik, want zo gaan die zaken, net zo lang aanstaande vader.

Het is nog steeds niet te geloven, maar zo realistisch als het maar kan, en hoop, vrees, plezier en de enormiteit van een toekomst als ouders van een kind spelen omstebeurt een rol in ons leven sinds 11 september, de dag waarop de positieve zwangerschapstest werd geopenbaard.

In één woord: fantastisch!

En gelijk de verklaring voor mijn (en Judith's) stilzwijgen de afgelopen tijd op onze weblogs: er was een hoop te vertellen, maar we wilden toch echt even de twaalfwekengrens over, voordat we het vertelden. In het verschiet liggen dus nog een aantal logjes die ik in de afgelopen tijd enigszins kladmatig heb geproduceerd, maar die ik het komende weekend dus met terugwerkende kracht zal plaatsen in bovenstaande categorie: Papa.

Groot nieuws

Geschreven door: Judith

Het is de afgelopen tijd best wel stilletjes geweest op mijn weblog.
Dat wil niet zeggen dat ik geen stof tot bloggen had. Sterker nog, ik had een hoop om over te schrijven! Een stuk of tien logjes wachtten in kladversie al een tijdje op publicatie.

En nu is het dan eindelijk tijd om het nieuws in bredere kring te verspreiden.

Ik ben zwanger!!

Nu al meer dan twaalf weken. Als het allemaal goed blijft gaan, krijgen Jaco en ik half mei dus een baby! We zijn er supergelukkig mee, maar vinden het ook nog wel heel eng allemaal. Er is de afgelopen jaren zo veel naars gebeurd dat het best moeilijk is om onbezorgd van deze zwangerschap te genieten... Maar gisterochtend hebben we de tweede echo gehad en ons kind in wording lijkt het prima te doen. Het was druk aan het bewegen, we zagen het hartje kloppen, konden de armpjes, beentjes en hersentjes zien etc. etc.

Ik ervaar het echt als een wonder.
Zoals de vaste lezers wel weten, was het absoluut niet vanzelfsprekend dat dit nog voor ons weggelegd zou zijn na alle borstkankerellende... Het heeft dus wel eventjes geduurd voordat het nieuws echt tot ons doordrong.

Klik hier en je kunt het hele verhaal vanaf het begin lezen.

Echo van gisteren: hoofdje en armpje! - Nu al duidelijk zwanger...! Pas niet meer in mijn broeken.

Aftellen

Geschreven door: Judith

Het is nu echt aftellen naar de 12 weken. Na het eerste trimester is de kans op een miskraam stukken kleiner geworden, de reden dat veel zwangeren tot die tijd wachten met het wereldkundig maken van het nieuws. Nu hebben wij het al aan een aantal mensen in onze omgeving verteld, dus dat speelt voor ons niet zo, maar het is moeilijk om je helemaal aan blijdschap over te geven als je weet dat er nog een aanzienlijke kans is dat het misgaat. Er is de afgelopen jaren zo veel gebeurd, dat het moeilijk is om er van uit te gaan dat het met de zwangerschap van een leien dakje zal gaan.

Na aankomende donderdag gaan we het echt van de daken schreeuwen. Niet alleen is dan de 3 maanden-mijlpaal bereikt, we hebben dan ook een nekplooimeting achter de rug, waarmee wordt bekeken hoe groot de kans is dat de foetus ernstige afwijkingen heeft. Een heel spannend moment, ik vind het echt supereng. Want wat doe je als het niet goed lijkt te zijn? Maar goed, afwachten maar, er valt toch niets aan te beïnvloeden.

Verder gaat het allemaal zijn gangetje. Ik ben nog steeds erg moe en bij vlagen misselijk, hoewel dat laatste gelukkig wat is afgenomen. Tot nu toe heb ik het nog steeds kunnen redden zonder over te geven. De afgelopen week heb ik vakantie gehad, de laatste mogelijkheid dit jaar. Ik had die rust echt even nodig, want het werd best zwaar allemaal, zeker met mijn onregelmatige werktijden. Vanaf volgende week wordt het weer flink ploeteren op het werk, zonder kans op vrije dagen tot aan het kerstreces eind december. Maar eens kijken hoe dat allemaal zal gaan.

Ondertussen ben ik al drie kilo aangekomen! Mijn kleding begint behoorlijk strak te zitten. Mijn broeken kan ik al helemaal niet meer aan: krijg de knoop gewoon niet meer dicht. Gelukkig had ik nog een stapeltje broeken liggen in een grotere maat. De maanden voor mijn borstkankerdiagnose ben ik in hoog tempo afgevallen en eigenlijk ben ik er altijd van uit gegaan dat ik ooit mijn oude, vollere figuur weer terug zou krijgen. Daarom heb ik de pre-borstkankerkleding altijd bewaard, hoewel ik tot anderhalve maand geleden heel slank ben gebleven. Nu komt die kleding dus eindelijk weer van pas. Maar het zal van korte duur zijn, want zelfs een aantal van mijn oude broeken knellen al behoorlijk. Bizar hoe snel dat gaat. Het zal niet lang meer duren voordat ik de stad in moet voor positiekleding...

Herinrichting

Geschreven door: Jaco

Ik loop door de woonkamer, opruimend zoals ik dat de laatste weken doe. Ik wil ons huisje perfect op orde hebben, omdat ik weet dat ik over een aantal maanden absoluut geen prioriteit meer zal geven om het nog maar enigszins opgeruimd te houden. Dus ben ik bezig om dozen te vullen en die naar zolder te verplaatsen. Mijn studiespullen in een grote doos bij elkaar, behalve een aantal boeken die ik misschien nodig heb voor mijn werk. Mijn stripblaadjes bij elkaar in een lectuurbak, het bureau boven dat ik nooit gebruik helemaal leeg, want de boekenkamer die ik twee jaar geleden als werkkamer gebruikte zal ook een wasophangfunctie krijgen. Enzovoorts, enzovoorts. Ik breng orde aan in een chaos die nooit erg bevonden werd, maar nu een potentiële bron van ergernis kan worden. En alles verandert. De stripboeken zullen misschien over zes jaar gevonden worden en doorgeploeterd door Nummer Drie. De bandjes die ik ten langen leste maar eens op zolder heb opgeborgen (samen met mijn walkman) zullen misschien ooit door een nieuwsgierige puber worden opgediept en uitgeplozen. 'Papa,luisterde jij híer naar?' De kamelenmokken die we ooit van mijn zwager kregen en die al drie jaar op hetzelfde plankje staan zullen met kinderogen worden bekeken en herinneringen doen ontstaan, net als de CD-kast, de tafel, het vloerkleed, de lamp, de eettafel, de keuken. Alle objecten die voor ons herinneringen zijn aan een gebeurtenis of aan een persoon zullen voor Nummer Drie herinneringen op zich worden.

Dit zal de kamer van iemands jeugd worden, de objecten van angst, genegenheid, van plezier en verdriet, de ruimte waarin iemand groot werd, opgroeide, zowel fouten als successen. De eerste stapjes, de eerste blauwe plek van het tegen de tafel vallen, de eerste tand die doorkomt, de eerste tand die wisselt, de bezoekjes van opa en oma, de zandbak in de tuin (wellicht), de kamer van het huiswerk, van de tekeningen op de tafel, van kleien met papa en woordjes schrijven met mama. Deze kamer zal grotendeels dezelfde worden, en toch totaal anders.

1e kennismaking

Geschreven door: Judith

Vandaag was het tijd voor de eerste echo!
Toch wel behoorlijk zenuwachtig (vooral ik) naar het ziekenhuis gegaan voor de eerste kennismaking met ons nageslacht. Want tja, je kunt dan wel twee positive zwangerschapstesten hebben gedaan en allerlei kwalen hebben die erop wijzen dat je in verwachting bent, je weet toch maar nooit of er daadwerkelijk iets aan het groeien is daar.

Gelukkig werd alle angst al snel de wereld uitgeholpen. Er bleek iets te zien te zijn in mijn baarmoeder wat volgens de gynaecoloog een baby in wording was! En het zag er goed uit! Mij had je alles kunnen wijsmaken, want voor de leek is zo'n vroege echo echt niet te ontcijferen:

Voor alle duidelijkheid: je moet in het zwarte vlak rechts kijken.

Het werd stukken concreter toen er een stethoscoop op mijn buik werd gezet en, na eventjes zoeken, er zeer luid en duidelijk (en razendsnel!) een hartje sloeg. Wat een bijzondere gewaarwording! Ook wel een beetje een horroridee: er zit dus iets binnen in mij met een eigen hartslag! Een soort parasiet! Maar wat een opluchting ook, de tranen stonden in mijn ogen. Die hartslag wordt weergegeven in het grafiekje onderaan de foto.

Het leuke is dat ik twee dagen winst heb gemaakt: in plaats van 17 mei is 15 mei nu de uitgerekende datum. Echt heel bizar: op 15 mei 2007 ben ik uit de overgang gekomen, op 15 mei 2008 krijg ik (als het allemaal goed blijft gaan) een baby! Had ik dit allemaal maar van tevoren kunnen weten, dat had de afgelopen drie jaar stukken makkelijker gemaakt...

"Controle"

Geschreven door: Judith

Vandaag moest ik voor controle naar mijn oncoloog in het LUMC. Er viel echter weinig te controleren, want de jaarlijkse mammografie is dit jaar niet doorgegaan vanwege mijn prille zwangerschap. Niet dat ik daar rouwig om was, want ik haat de mammo meer dan welke andere controle ook.

Toch wilde de oncoloog me even zien. Hij was behoorlijk verbijsterd dat het zo snel al raak was. Per slot van rekening ben ik half mei pas weer gaan menstrueren (en volgens de gynaecoloog is de kans groot dat dat nog geen echte menstruatie is geweest, maar een soort van voorbloeding, omdat de daaropvolgende keer al na 24 dagen was). Hij nam een vaderlijke houding aan ten opzichte van mijn zwangerschap en drukte me op het hart om vooral genoeg te eten en te rusten. En uit te slapen, want dat zou er volgens hem niet meer van komen met een baby... Dat zullen we nog wel eens zien!

De oncoloog wil me begin maart nog een keer zien, maar verder laat hij me met rust tijdens mijn zwangerschap. Ik hoef dus geen bloed te laten afnemen (althans, niet voor oncologische doeleinden) en geen echo van mijn borsten te laten maken, tenzij ik klachten heb. Ik moet zelf mijn borsten dus goed in de gaten houden tijdens mijn zwangerschap. Dat zal nog niet zo gemakkelijk gaan, aangezien mijn borsten nu al onherkenbaar veranderd zijn. Ze zijn al een cup groter en veel steviger geworden. Hij heeft zelf nog even een handmatige controle van borsten, oksels (lymfeklieren) en lever gedaan en dat was het dan.

Ik zei tegen hem dat ik er, ondanks dat ik weet dat het veel te vroeg is om daar uitspraken over te doen, van uitga dat ik genezen ben. Dat leek hem ook het goede uitgangspunt. Binnen tien minuten stonden we weer buiten. Heerlijk, vijf oncologieafdelingvrije maanden voor de boeg!

Vaderschap in tijden van zwangerschap

Geschreven door: Jaco

Een aspect dat mij nooit duidelijk is geworden is de functie van kokend water tijdens een bevalling. In alle beschrijvingen die je leest over bevallingen thuis (wat trouwens bij ons niet zal gebeuren), wordt ten allen tijden gesproken van het voldoende voorradig zijn van kokend water. Ik heb mij altijd afgevraagd waarvoor dit water dient. Ik stel mij een nerveuze aanstaande vader voor die hoppend van het ene op het andere been in de keuken alle pannen op het vuur zet, allen tot de rand gevuld met water, de waterkoker staat continu aan, emmers worden gevuld, de badkuip, een speciaal hiervoor klaargezet bassin in de tuin, een speciale waterverbinding met het plaatselijke zwembad. Maar waar dient het voor? Hebben vrouwen tijdens de bevalling een onuitputtelijke dorst naar thee? Moeten de instrumenten van de verloskundige of de huisarts worden gedesinfecteerd, heeft de boreling een tot nu toe niet bekende zucht naar stoom, moet de Poho-olie van Dokter Vogel uit de kast worden gehaald, spaghetti, gepocheerde eieren, gestoomde groenten, gekookte kreeft?

De enige theorie die mij plausibel lijkt, is het bezighouden van de genoemde echtgenoot. Als ik nu naar mijzelf kijk, en mijn rol tijdens de zwangerschap, dan is dat die van iemand die beziggehouden moet worden. Judith draagt het kind, heeft daar de klachten van, en mag het wonder meemaken van een mensje dat in haar groeit, met alle ongemakken van dien. En mijn rol is beperkt tot een klankbord te zijn voor wanneer zij zich niet lekker voelt, haar te vertroetelen, lekkere dingetjes in huis te halen, kopjes thee op bed te verzorgen en het klaarmaken van vers fruit en andere lekkernijen. Erg veel meer kan ik niet, want hoe vaak ik ook zeg 'wij zijn zwanger', Judith is degene die het harde werk moet doen. En ook bij de bevalling zal mijn rol niet veel meer zijn dan het Klankbord voor Klachten, Opvanger der Verwijten ('jij hebt dit in mij gestopt'), Vasthouder van de Handen, Schoonveger van het Voorhoofd met een Koel Washandje. En dus naar alle waarschijnlijkheid de Koker van het Water, onder het mom van 'ga jij maar wat nuttigs doen, want veel meer kun je hier niet betekenen'.

Dus ik zal mij, indien mogelijk, kwijten van mijn taken. Naar ik aanneem zal er in een ziekenhuis op de kraamafdeling een speciale waterkookafdeling zijn, waar aanstaande vaders hun werk kunnen doen, terwijl zij (tegenwoordig) met een bluetooth headset de aanstaande moeder twee deuren verderop kunnen bijstaan. In de tussentijd oefen ik mij wat af, ik zet de kopjes en thermosflessen thee, ik maak de pasta klaar, kook de rijst en laat de kreeften voor wat ze zijn, want ook met kokend water zijn er grenzen die ik niet zal overschrijden.

Moe en misselijk

Geschreven door: Judith

Zeven weken en een dag zwanger vandaag!
Ben op zich aan het idee gewend, hoewel het toch nog bevreemdend is dat ik nu een embryo met me mee tors. Als het goed is, is hij/zij nu al een centimeter lang. En ziet er zo uit als op het plaatje links. Bizar! En het gaat snel: volgende week 2 cm en de week erna 3.

Tijdens de Dam tot Damloop afgelopen zondag was ik me er ook steeds van bewust dat ik met zijn tweeën was. Ongelooflijk dat het zo goed is gegaan. Ben best trots op mezelf: niet alleen was het 25 graden en heb ik 2,5 jaar aan kankerbehandelingen in de benen zitten, maar ik was ook nog eens zwanger! Helaas kon ik dat laatste aan niemand vertellen, want het brandde af en toe op mijn lippen.

Ik ben wel blij dat de Damloop achter de rug is. Sindsdien heb ik ook geen meter meer hardgelopen. De moeheid en misselijkheid worden namelijk steeds erger. Gelukkig heb ik nog steeds niet gebraakt, maar ik zat er deze week wel tegenaan. Toevallig las ik vanochtend in de krant dat 60% van de vrouwen overgeeft tijdens haar zwangerschap, dus zo bezien heb ik nog niet zo veel te klagen. Maar goed, fijn is anders.

En dan de moeheid! Netjes acht uur geslapen en toch heb ik nu alweer zin om terug in bed te gaan. Het is maar goed dat het tijdens de kanker bijna mijn tweede natuur is geworden om het rustig aan te doen! Ik heb er nauwelijks moeite mee om weer terug te vallen in vegeteer-modus. Als het goed is, verdwijnen deze kwaaltjes in het tweede trimester, dus het is een kwestie van tijd voordat ik me weer beter voel.

Over de zwangerschap zelf ben ik nog steeds opmerkelijk relaxed. Heel af en toe, als ik ergens een pijntje voel, flitst het door mijn hoofd dat als er zich toch nog mini-uitzaaiingen in mijn lichaam bevinden, dit dè tijd is dat ze zich zullen manifesteren. Omdat mijn borstkanker hormoongevoelig was, kan een verhoogd oestrogeengehalte door zwangerschap deze mogelijke micrometastasen activeren. Maar doorgaans ben ik er filosofisch over: ik kan er toch op geen enkele manier meer invloed op uitoefenen...

Op 10 oktober krijg ik mijn eerste echo, dan ben ik ongeveer 9 weken zwanger. Spannend! Toen Jaco en ik vorige week bij de gynaecoloog waren, bood deze me een vaginale echo aan, maar die heb ik maar afgeslagen. De kans dat er al iets te zien zou zijn, was niet heel groot. Dat vond ik niet opwegen tegen het gedoe van een inwendig onderzoek. Bovendien twijfel ik er absoluut niet meer aan dat ik zwanger ben: ik geloof het zo ook wel! Verder is er niet zo veel te vertellen over dit consult. De gynaecoloog was opmerkelijk relaxed over de leefregels tijdens een zwangerschap. Alleen tegen roken had hij bezwaren, maar bijvoorbeeld een glaasje alcohol was volgens hem geen enkel probleem. Nu taal ik daar totaal niet naar, dus ik laat de drank voorlopig toch maar staan. Waarom risico's nemen als het niet per se nodig is?

Beginning of a Great Adventure

Geschreven door: Jaco

It might be great to have a kid that I could kick around
a little me to fill up with my thought
A little me or he or she to fill up with my dreams
a way of saying life is not a loss

I'd keep the tyke away from school and tutor him myself
keep him from the poison of crowd
But then again pristine isolation might not be the best idea
It's not good trying to immortalize yourself

Beginning Of A Great Adventure
Beginning Of A Great Adventure

Why stop at one, I might have ten, a regular TV brood
I'd breed a little liberal army in the wood
Just like these redneck lunatics I see at the local bar
with their tribe of mutant inbred piglets with cloven hoovers

I'd teach them how to plant a bomb, start a fire, play guitar
and if they catch a hunter, shoot him in the nuts
I'd try to be as progressive as I could possibly be
as long as I didn't have to try too much

Beginning Of A Great Adventure
Beginning Of A Great Adventure

Susie, Jesus, Bogart, Sam Leslie, Jill and Jeff
Rita, Winny, Andy, Fran and Jet
Boris, Bono, Lucy, Ethel Bunny, Reg and Tom
that's a lot of named to try not to forget

Carrie, Marlon, No and Steve La Rue and Jerry Lee
Eggplant, Rufus, Dummy, Star and The Glob
I'd need a damn computer to keep track of all these names
I hope this baby thing don't go too far

I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
Hey I hope it's true what my wife said to me

She says, baby, it's the Beginning of a Great Adventure
Baby, it's the Beginning of a Great Adventure
Take it Lou

It might be fun to have a kid that I could kick around
create in my own image like a god
I'd raise my own pallbearers to carry me to my grave
and keep me company when I'm a wizened toothless clod

Some gibbering old fool sitting all alone drooling on his shirt
some senile old fart playing in the dirt
It might be fun to have a kid I could pass something on to
something better than rage, pain, anger and hurt

I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
She says Lou, it's the Beginning of a Great Adventure
Lou, Lou, Lou, Beginning of a Great Adventure
She says baby, how you call your lover boy?
Sylvia, what do you call your lover man?

(voor afspelen op start drukken)

Honger!

Geschreven door: Judith

Ik kan wel merken dat ik zwanger ben: ik kan gewoon niet ophouden met eten! Ik denk dat ik wel twee keer zo veel eet als voorheen. Wat een verademing na alle eetlustproblemen die ik heb gehad onder invloed van de borstkankermedicatie!

En met een BMI van net onder de 19 kan ik het gelukkig ook hebben: ik probeer al tijdenlang wat aan te komen. Sommige broeken beginnen al wat strakker te zitten, dat zal niet door de zwangerschap komen maar ongetwijfeld door de enorme hoeveelheden voedsel die ik tot mij neem... Wel allemaal gezonde dingen: ik taal niet naar chocolade, snoep, chips of nootjes.

Verder begint de misselijkheid nu wel vervelende vormen aan te nemen. Ik heb nog niet gebraakt, maar zat er vandaag wel een paar keer tegenaan. Af en toe heb ik chemo-flashbacks: alsof de duvel ermee speelt, zat ik ongeveer drie jaar geleden, dus in hetzelfde jaargetijde, in mijn chemo. Ook toen werd ik 's ochtends uit pure misselijkheid wakker, ook toen forceerde ik thee en wat eten naar binnen, steeds diep ademhalend, in de hoop dat ik me wat beter zou voelen (en het niet direct weer uit zou braken). Nu dus weer, maar dan met een positieve reden...

Als ik denk aan wat er de afgelopen jaren allemaal gebeurd is, kan ik wel in tranen uitbarsten. Ik kan het allemaal nog nauwelijks bevatten. Wat een wonder dat deze zwangerschap tot stand is gekomen. Op 15 mei 2007 ben ik na tweeënhalf jaar weer begonnen met menstrueren; als alles goed gaat krijg ik een jaar later een baby! Het menselijk lichaam is tot zo veel in staat, echt onvoorstelbaar.

Het begint door te dringen

Geschreven door: Judith

Het zijn bizarre dagen, maar langzaam maar zeker dringt het nieuws door. Ik twijfel er niet meer aan dat ik op dit moment zwanger ben. Naast het feit dat ik twee positieve testen heb gedaan, kan het gewoon niet missen: ik heb allerlei verschijnselen die horen bij de beginfase van een zwangerschap!

Mijn borsten zijn nu al groter geworden en doen erg veel pijn. Dit komt doordat de melkklieren nu al opzwellen om zich voor te bereiden op het geven van borstvoeding! Ze schijnen echt enorm groot te kunnen worden, ben heel benieuwd. Ook moet ik de hele dag door plassen, omdat de baarmoeder aan het groeien is en tegen de blaas aan drukt. En ik ben misselijk, vooral 's ochtends maar ook op andere tijden van de dag. Hoef gelukkig niet te braken, en heb er verder weinig last van. Tja, na een chemokuur ben je op dat vlak wel wat gewend... En een honger dat ik heb! Ik zal niet zeggen dat ik voor twee eet, maar ik heb duidelijk een grotere eetlust dan voorheen. Gisteren in het bedrijfsrestaurant viel mijn oog op een koelkastje met Ben&Jerry-ijs. Nu ben ik helemaal geen ijsliefhebber, kan me niet herinneren wanneer ik het voor het laatst at, maar gisteren had ik er opeens enorme zin in. Mijn eerste vreemde voedselcraving?

Naast mijn ouders zijn er nu allerlei medici op de hoogte van mijn prille zwangerschap. Gisteren ben ik naar de huisarts geweest. Ik moet stoppen met de Flixotide die ik voor mijn allergische astma neem, maar mag gelukkig wel doorgaan met de Ventolin (het zogenaamde pufje). Tegen hardlopen had hij geen enkel bezwaar. Ook de Damloop (over tien dagen!!) mag ik gewoon doen, alleen mag ik daarbij niet over mijn grenzen heen gaan. Dus een eindtijd onder de twee uur moet ik nu eigenlijk maar loslaten. Jammer, maar helaas. Bizar idee dat ik de Damloop met zijn tweeën ga lopen. Als het überhaupt gaat lukken, want ik heb veel last van vermoeidheid. Verder heeft de huisarts een verwijsbrief geschreven voor de gynaecoloog, hoewel ik daar al bekend ben.

Met de poli gynaecologie/verloskunde van het LUMC heb ik nu twee keer telefonisch contact gehad. Het ziet ernaar uit dat ik bij de gynaecoloog onder controle kom die ik heb geconsulteerd toen ik nog geen cyclus had. Morgen of maandag weet ik meer, maar waarschijnlijk moet ik in de zevende week voor een echo komen (zit nu in de vijfde week). Ben benieuwd hoe streng ze me onder controle willen houden, gezien mijn geschiedenis van hormoongevoelige borstkanker en de vrij onbekende medicatie die ik daartegen heb gebruikt. Hopelijk valt het mee!

Vanochtend ben ik bij de bedrijfsarts geweest, die ontzettend blij voor me was en zei dat ze het niemand zo gunde als ons. Voor het zomerreces wilde ik me weer voor 100% beter laten melden, en de bedrijfsarts stond daarachter, maar mijn leidinggevende gooide toen om onduidelijke redenen roet in het eten. Dat is de reden dat ik nu nog steeds een dag per week in de Ziektewet zit, en dus nog steeds op gezette tijden bij de bedrijfsarts langs moet. Toen baalde ik daar ongelooflijk van, maar op dit moment vind ik het wel prima. Ik ben nu zo ontzettend moe dat het geen straf is om steeds op donderdag vrij te zijn. We laten het dus nog even betijen totdat het tijd voor mij is om op het werk te gaan vertellen over de zwangerschap. Op een gegeven moment moeten we ook gaan kijken of het verstandig is om avonddiensten te blijven draaien. Gisteren was ik ook weer na enen thuis; kan me voorstellen dat dat op een gegeven moment niet echt meer te doen is, zeker omdat we op het werk weinig tot geen invloed hebben op wanneer we kunnen pauzeren en zelfs eten.

En vanmiddag had ik mijn internist-oncoloog, professor Nortier, aan de telefoon. Op 25 september staat namelijk mijn jaarlijkse mammografie gepland, gevolgd door een controleafspraak op 4 oktober. Maar een mammo als je zwanger bent is geen geweldig idee, vandaar dat ik met Nortier wilde doorspreken of het misschien een echo kon worden. Ook hij reageerde zeer verheugd toen hij het nieuws hoorde. Hij is natuurlijk al vanaf het begin van mijn ziekte bij onze kinderwens betrokken geweest. In samenspraak met hem heb ik vlak na mijn operatie al besloten om een chemokuur minder te nemen (4 in plaats van 5) en de hormoontherapie niet helemaal af te maken om de kansen op een zwangerschap nadien zo groot mogelijk te maken. Dat heeft dus letterlijk zijn vruchten afgeworpen! Zoals ik al verwachtte, zei hij dat een mammo uitgesloten was en dat ik later in de zwangerschap wel een echo kon laten maken. Maar eerst wilde hij me zien op 4 oktober. Die afspraak gaat dus gewoon door, en gelukkig hoef ik tot die tijd dus niet voor kankergerelateerde zaken naar het ziekenhuis!

Het wordt dus allemaal steeds concreter. Heb ook een boek gekocht: "Je zwangerschap van maand tot maand" van het tijdschrift Kinderen. Weet nu ongeveer wat me allemaal nog te wachten staat. Natuurlijk houd ik nog steeds een slag om de arm. Ik weet dat er 10 tot 20% kans is dat het in de eerste twaalf weken misgaat. Maar goed, dan heeft het zo moeten zijn. Ik vind het al zo wonderbaarlijk dat ik dit nu mag meemaken. Dat ik nu weet hoe het is om zwanger te zijn, dat het mij en Jaco gewoon gelukt is om dit tot stand te brengen! Dat nemen ze ons niet meer af.

Ongelooflijk

Geschreven door: Judith

Het idee is een beetje gesetteld, maar het blijft nog steeds nauwelijks te bevatten!
Dat dit mij ooit nog zou overkomen, had ik echt niet gedacht. Pas nu ik daadwerkelijk zwanger ben, realiseer ik me pas hoe weinig ik erop gerekend had. Wat er verder ook gaat gebeuren met deze zwangerschap, want het is per slot van rekening nog superpril, deze ervaring nemen ze me niet meer af. Ik weet nu hoe het is om in verwachting te zijn! De vermoeidheid, de pijnlijke borsten, de misselijkheid. Ja, leuk klinkt het niet, maar het is zo bijzonder allemaal! Het idee dat ik nu met zijn tweeën ben...

Jaco kwam gisteravond tegen half elf ein-de-lijk thuis. Gedurende de dag had ik hem al een paar keer aan de telefoon gehad, maar aangezien ik het niet telefonisch wilde vertellen, moest ik doen alsof er niets aan de hand was. Wel had ik al aangekondigd een verrassinkje voor hem te hebben. Bij thuiskomst gaf ik hem een pakje waarin twee heel kleine babysokjes zaten. Zijn gezicht bij het uitpakken was goud waard. Verbazing en daarna verwarring bij het zien van de sokjes, ongeloof toen het doordrong wat het betekende. Ook bij hem was er sprake van complete verbijstering.

We houden allebei natuurlijk nog wel een slag om de arm. Volgens mij is de kans dat het misgaat nog behoorlijk groot. Maar heel belangrijk is dat we bewezen hebben dat we samen een kind kunnen maken! Zo ver zijn we voordat ik ziek werd nooit gekomen. Bizar dat het nu wel lukt, terwijl we allebei jaren ouder zijn, en ik allerlei vruchtbaarheidsverminderende behandelingen heb ondergaan!

Zou het dan toch? (II)

Geschreven door: Judith

En zie hier het resultaat van de tweede test:

Ongelooflijk.

Ook deze test geeft onmiskenbaar aan dat ik zwanger ben. Maar ik kan het nog steeds niet of nauwelijks geloven.

Alsof de duvel ermee speelt, is Jaco in verband met zijn werk pas vanavond laat thuis. Dat gebeurt bijna nooit, maar vandaag natuurlijk wel. Omdat het uitgesloten was om zo lang in mijn eentje met dit nieuws rond te lopen, heb ik zonet even met mijn ouders gebeld. Die waren ook zeer verbaasd, om het zo maar eventjes uit te drukken.

En ik heb net met de huisarts gebeld om een afspraak te maken. Als ik daadwerkelijk zwanger ben, zal het daarna waarschijnlijk toch door het ziekenhuis worden overgenomen, gezien mijn borstkankervoorgeschiedenis, maar ik wil het moment van medicalisering toch nog even uitstellen...

Zou het dan toch?

Geschreven door: Judith

Op 15 mei werd ik voor het eerst sinds mijn behandelingen weer ongesteld. De tweede ongesteldheid kwam al 24 dagen erna, maar sindsdien kon ik de klok erop gelijk zetten: elke 30 dagen kwam er een menstruatie.

Afgelopen zaterdag had het weer zo ver moeten zijn. Ik had al een paar dagen last van wat pms-achtige verschijnselen, zoals buikkrampen, pijnlijke borsten en emotionele instabiliteit. Maar het kwam maar niet!

Toen ik vandaag drie dagen over tijd was, besloot ik op weg naar mijn werk toch maar een zwangerschapstest te kopen. Daar stond ik, in de drogisterij op station Den Haag Centraal, bijna tegen beter weten in zo'n ding te kopen. Ik moest al plassen, dus ben ik op mijn werk de eerste de beste wc binnengegaan. Je moet vijf minuten wachten op de uitslag, en ik had geen horloge om, dus ben ik vijf minuten naar mijn iPod gaan luisteren. Ik haalde de huls van het teststaafje en zag dit:

Bingo!

Het rechtervenster is het controlevenster. Als daar geen streep verschijnt, heb je de test niet goed uitgevoerd. In het linkervenster verschijnt alleen een streep als je zwanger bent...

Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven! Echt nauwelijks. Na alles wat er gebeurd is, was zwanger raken eigenlijk een ver-van-mijn-bedshow geworden. Niet dat ik het niet meer wilde, maar ik kon me gewoon niet meer voorstellen dat het er ooit nog van zou komen. We zijn er tenslotte al jaren mee bezig. Ook voordat ik kanker kreeg en allerlei belastende, de vruchtbaarheid aantastende medicatie voorgeschreven kreeg, waren we al bezig met de vervulling van onze kinderwens. En dat lukte toen dus niet. Hoe groot is dan de kans dat het nu wel gelukt is?

Voorlopig probeer ik dus maar een slag om de arm te houden. De zwangerschapstesten zitten per twee in een verpakking, dus ik ga dadelijk de tweede test doen. Want ik kan het eigenlijk nog nauwelijks geloven...