Het begint door te dringen

Geschreven door: Judith

Het zijn bizarre dagen, maar langzaam maar zeker dringt het nieuws door. Ik twijfel er niet meer aan dat ik op dit moment zwanger ben. Naast het feit dat ik twee positieve testen heb gedaan, kan het gewoon niet missen: ik heb allerlei verschijnselen die horen bij de beginfase van een zwangerschap!

Mijn borsten zijn nu al groter geworden en doen erg veel pijn. Dit komt doordat de melkklieren nu al opzwellen om zich voor te bereiden op het geven van borstvoeding! Ze schijnen echt enorm groot te kunnen worden, ben heel benieuwd. Ook moet ik de hele dag door plassen, omdat de baarmoeder aan het groeien is en tegen de blaas aan drukt. En ik ben misselijk, vooral 's ochtends maar ook op andere tijden van de dag. Hoef gelukkig niet te braken, en heb er verder weinig last van. Tja, na een chemokuur ben je op dat vlak wel wat gewend... En een honger dat ik heb! Ik zal niet zeggen dat ik voor twee eet, maar ik heb duidelijk een grotere eetlust dan voorheen. Gisteren in het bedrijfsrestaurant viel mijn oog op een koelkastje met Ben&Jerry-ijs. Nu ben ik helemaal geen ijsliefhebber, kan me niet herinneren wanneer ik het voor het laatst at, maar gisteren had ik er opeens enorme zin in. Mijn eerste vreemde voedselcraving?

Naast mijn ouders zijn er nu allerlei medici op de hoogte van mijn prille zwangerschap. Gisteren ben ik naar de huisarts geweest. Ik moet stoppen met de Flixotide die ik voor mijn allergische astma neem, maar mag gelukkig wel doorgaan met de Ventolin (het zogenaamde pufje). Tegen hardlopen had hij geen enkel bezwaar. Ook de Damloop (over tien dagen!!) mag ik gewoon doen, alleen mag ik daarbij niet over mijn grenzen heen gaan. Dus een eindtijd onder de twee uur moet ik nu eigenlijk maar loslaten. Jammer, maar helaas. Bizar idee dat ik de Damloop met zijn tweeën ga lopen. Als het überhaupt gaat lukken, want ik heb veel last van vermoeidheid. Verder heeft de huisarts een verwijsbrief geschreven voor de gynaecoloog, hoewel ik daar al bekend ben.

Met de poli gynaecologie/verloskunde van het LUMC heb ik nu twee keer telefonisch contact gehad. Het ziet ernaar uit dat ik bij de gynaecoloog onder controle kom die ik heb geconsulteerd toen ik nog geen cyclus had. Morgen of maandag weet ik meer, maar waarschijnlijk moet ik in de zevende week voor een echo komen (zit nu in de vijfde week). Ben benieuwd hoe streng ze me onder controle willen houden, gezien mijn geschiedenis van hormoongevoelige borstkanker en de vrij onbekende medicatie die ik daartegen heb gebruikt. Hopelijk valt het mee!

Vanochtend ben ik bij de bedrijfsarts geweest, die ontzettend blij voor me was en zei dat ze het niemand zo gunde als ons. Voor het zomerreces wilde ik me weer voor 100% beter laten melden, en de bedrijfsarts stond daarachter, maar mijn leidinggevende gooide toen om onduidelijke redenen roet in het eten. Dat is de reden dat ik nu nog steeds een dag per week in de Ziektewet zit, en dus nog steeds op gezette tijden bij de bedrijfsarts langs moet. Toen baalde ik daar ongelooflijk van, maar op dit moment vind ik het wel prima. Ik ben nu zo ontzettend moe dat het geen straf is om steeds op donderdag vrij te zijn. We laten het dus nog even betijen totdat het tijd voor mij is om op het werk te gaan vertellen over de zwangerschap. Op een gegeven moment moeten we ook gaan kijken of het verstandig is om avonddiensten te blijven draaien. Gisteren was ik ook weer na enen thuis; kan me voorstellen dat dat op een gegeven moment niet echt meer te doen is, zeker omdat we op het werk weinig tot geen invloed hebben op wanneer we kunnen pauzeren en zelfs eten.

En vanmiddag had ik mijn internist-oncoloog, professor Nortier, aan de telefoon. Op 25 september staat namelijk mijn jaarlijkse mammografie gepland, gevolgd door een controleafspraak op 4 oktober. Maar een mammo als je zwanger bent is geen geweldig idee, vandaar dat ik met Nortier wilde doorspreken of het misschien een echo kon worden. Ook hij reageerde zeer verheugd toen hij het nieuws hoorde. Hij is natuurlijk al vanaf het begin van mijn ziekte bij onze kinderwens betrokken geweest. In samenspraak met hem heb ik vlak na mijn operatie al besloten om een chemokuur minder te nemen (4 in plaats van 5) en de hormoontherapie niet helemaal af te maken om de kansen op een zwangerschap nadien zo groot mogelijk te maken. Dat heeft dus letterlijk zijn vruchten afgeworpen! Zoals ik al verwachtte, zei hij dat een mammo uitgesloten was en dat ik later in de zwangerschap wel een echo kon laten maken. Maar eerst wilde hij me zien op 4 oktober. Die afspraak gaat dus gewoon door, en gelukkig hoef ik tot die tijd dus niet voor kankergerelateerde zaken naar het ziekenhuis!

Het wordt dus allemaal steeds concreter. Heb ook een boek gekocht: "Je zwangerschap van maand tot maand" van het tijdschrift Kinderen. Weet nu ongeveer wat me allemaal nog te wachten staat. Natuurlijk houd ik nog steeds een slag om de arm. Ik weet dat er 10 tot 20% kans is dat het in de eerste twaalf weken misgaat. Maar goed, dan heeft het zo moeten zijn. Ik vind het al zo wonderbaarlijk dat ik dit nu mag meemaken. Dat ik nu weet hoe het is om zwanger te zijn, dat het mij en Jaco gewoon gelukt is om dit tot stand te brengen! Dat nemen ze ons niet meer af.