Honger!

Geschreven door: Judith

Ik kan wel merken dat ik zwanger ben: ik kan gewoon niet ophouden met eten! Ik denk dat ik wel twee keer zo veel eet als voorheen. Wat een verademing na alle eetlustproblemen die ik heb gehad onder invloed van de borstkankermedicatie!

En met een BMI van net onder de 19 kan ik het gelukkig ook hebben: ik probeer al tijdenlang wat aan te komen. Sommige broeken beginnen al wat strakker te zitten, dat zal niet door de zwangerschap komen maar ongetwijfeld door de enorme hoeveelheden voedsel die ik tot mij neem... Wel allemaal gezonde dingen: ik taal niet naar chocolade, snoep, chips of nootjes.

Verder begint de misselijkheid nu wel vervelende vormen aan te nemen. Ik heb nog niet gebraakt, maar zat er vandaag wel een paar keer tegenaan. Af en toe heb ik chemo-flashbacks: alsof de duvel ermee speelt, zat ik ongeveer drie jaar geleden, dus in hetzelfde jaargetijde, in mijn chemo. Ook toen werd ik 's ochtends uit pure misselijkheid wakker, ook toen forceerde ik thee en wat eten naar binnen, steeds diep ademhalend, in de hoop dat ik me wat beter zou voelen (en het niet direct weer uit zou braken). Nu dus weer, maar dan met een positieve reden...

Als ik denk aan wat er de afgelopen jaren allemaal gebeurd is, kan ik wel in tranen uitbarsten. Ik kan het allemaal nog nauwelijks bevatten. Wat een wonder dat deze zwangerschap tot stand is gekomen. Op 15 mei 2007 ben ik na tweeënhalf jaar weer begonnen met menstrueren; als alles goed gaat krijg ik een jaar later een baby! Het menselijk lichaam is tot zo veel in staat, echt onvoorstelbaar.