Geschreven door: Judith
Ben op zich aan het idee gewend, hoewel het toch nog bevreemdend is dat ik nu een embryo met me mee tors. Als het goed is, is hij/zij nu al een centimeter lang. En ziet er zo uit als op het plaatje links. Bizar! En het gaat snel: volgende week 2 cm en de week erna 3.
Tijdens de Dam tot Damloop afgelopen zondag was ik me er ook steeds van bewust dat ik met zijn tweeën was. Ongelooflijk dat het zo goed is gegaan. Ben best trots op mezelf: niet alleen was het 25 graden en heb ik 2,5 jaar aan kankerbehandelingen in de benen zitten, maar ik was ook nog eens zwanger! Helaas kon ik dat laatste aan niemand vertellen, want het brandde af en toe op mijn lippen.
Ik ben wel blij dat de Damloop achter de rug is. Sindsdien heb ik ook geen meter meer hardgelopen. De moeheid en misselijkheid worden namelijk steeds erger. Gelukkig heb ik nog steeds niet gebraakt, maar ik zat er deze week wel tegenaan. Toevallig las ik vanochtend in de krant dat 60% van de vrouwen overgeeft tijdens haar zwangerschap, dus zo bezien heb ik nog niet zo veel te klagen. Maar goed, fijn is anders.
En dan de moeheid! Netjes acht uur geslapen en toch heb ik nu alweer zin om terug in bed te gaan. Het is maar goed dat het tijdens de kanker bijna mijn tweede natuur is geworden om het rustig aan te doen! Ik heb er nauwelijks moeite mee om weer terug te vallen in vegeteer-modus. Als het goed is, verdwijnen deze kwaaltjes in het tweede trimester, dus het is een kwestie van tijd voordat ik me weer beter voel.
Over de zwangerschap zelf ben ik nog steeds opmerkelijk relaxed. Heel af en toe, als ik ergens een pijntje voel, flitst het door mijn hoofd dat als er zich toch nog mini-uitzaaiingen in mijn lichaam bevinden, dit dè tijd is dat ze zich zullen manifesteren. Omdat mijn borstkanker hormoongevoelig was, kan een verhoogd oestrogeengehalte door zwangerschap deze mogelijke micrometastasen activeren. Maar doorgaans ben ik er filosofisch over: ik kan er toch op geen enkele manier meer invloed op uitoefenen...
Op 10 oktober krijg ik mijn eerste echo, dan ben ik ongeveer 9 weken zwanger. Spannend! Toen Jaco en ik vorige week bij de gynaecoloog waren, bood deze me een vaginale echo aan, maar die heb ik maar afgeslagen. De kans dat er al iets te zien zou zijn, was niet heel groot. Dat vond ik niet opwegen tegen het gedoe van een inwendig onderzoek. Bovendien twijfel ik er absoluut niet meer aan dat ik zwanger ben: ik geloof het zo ook wel! Verder is er niet zo veel te vertellen over dit consult. De gynaecoloog was opmerkelijk relaxed over de leefregels tijdens een zwangerschap. Alleen tegen roken had hij bezwaren, maar bijvoorbeeld een glaasje alcohol was volgens hem geen enkel probleem. Nu taal ik daar totaal niet naar, dus ik laat de drank voorlopig toch maar staan. Waarom risico's nemen als het niet per se nodig is?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten