Ongelooflijk

Geschreven door: Judith

Het idee is een beetje gesetteld, maar het blijft nog steeds nauwelijks te bevatten!
Dat dit mij ooit nog zou overkomen, had ik echt niet gedacht. Pas nu ik daadwerkelijk zwanger ben, realiseer ik me pas hoe weinig ik erop gerekend had. Wat er verder ook gaat gebeuren met deze zwangerschap, want het is per slot van rekening nog superpril, deze ervaring nemen ze me niet meer af. Ik weet nu hoe het is om in verwachting te zijn! De vermoeidheid, de pijnlijke borsten, de misselijkheid. Ja, leuk klinkt het niet, maar het is zo bijzonder allemaal! Het idee dat ik nu met zijn tweeën ben...

Jaco kwam gisteravond tegen half elf ein-de-lijk thuis. Gedurende de dag had ik hem al een paar keer aan de telefoon gehad, maar aangezien ik het niet telefonisch wilde vertellen, moest ik doen alsof er niets aan de hand was. Wel had ik al aangekondigd een verrassinkje voor hem te hebben. Bij thuiskomst gaf ik hem een pakje waarin twee heel kleine babysokjes zaten. Zijn gezicht bij het uitpakken was goud waard. Verbazing en daarna verwarring bij het zien van de sokjes, ongeloof toen het doordrong wat het betekende. Ook bij hem was er sprake van complete verbijstering.

We houden allebei natuurlijk nog wel een slag om de arm. Volgens mij is de kans dat het misgaat nog behoorlijk groot. Maar heel belangrijk is dat we bewezen hebben dat we samen een kind kunnen maken! Zo ver zijn we voordat ik ziek werd nooit gekomen. Bizar dat het nu wel lukt, terwijl we allebei jaren ouder zijn, en ik allerlei vruchtbaarheidsverminderende behandelingen heb ondergaan!