Aftellen

Geschreven door: Judith

Het is nu echt aftellen naar de 12 weken. Na het eerste trimester is de kans op een miskraam stukken kleiner geworden, de reden dat veel zwangeren tot die tijd wachten met het wereldkundig maken van het nieuws. Nu hebben wij het al aan een aantal mensen in onze omgeving verteld, dus dat speelt voor ons niet zo, maar het is moeilijk om je helemaal aan blijdschap over te geven als je weet dat er nog een aanzienlijke kans is dat het misgaat. Er is de afgelopen jaren zo veel gebeurd, dat het moeilijk is om er van uit te gaan dat het met de zwangerschap van een leien dakje zal gaan.

Na aankomende donderdag gaan we het echt van de daken schreeuwen. Niet alleen is dan de 3 maanden-mijlpaal bereikt, we hebben dan ook een nekplooimeting achter de rug, waarmee wordt bekeken hoe groot de kans is dat de foetus ernstige afwijkingen heeft. Een heel spannend moment, ik vind het echt supereng. Want wat doe je als het niet goed lijkt te zijn? Maar goed, afwachten maar, er valt toch niets aan te beïnvloeden.

Verder gaat het allemaal zijn gangetje. Ik ben nog steeds erg moe en bij vlagen misselijk, hoewel dat laatste gelukkig wat is afgenomen. Tot nu toe heb ik het nog steeds kunnen redden zonder over te geven. De afgelopen week heb ik vakantie gehad, de laatste mogelijkheid dit jaar. Ik had die rust echt even nodig, want het werd best zwaar allemaal, zeker met mijn onregelmatige werktijden. Vanaf volgende week wordt het weer flink ploeteren op het werk, zonder kans op vrije dagen tot aan het kerstreces eind december. Maar eens kijken hoe dat allemaal zal gaan.

Ondertussen ben ik al drie kilo aangekomen! Mijn kleding begint behoorlijk strak te zitten. Mijn broeken kan ik al helemaal niet meer aan: krijg de knoop gewoon niet meer dicht. Gelukkig had ik nog een stapeltje broeken liggen in een grotere maat. De maanden voor mijn borstkankerdiagnose ben ik in hoog tempo afgevallen en eigenlijk ben ik er altijd van uit gegaan dat ik ooit mijn oude, vollere figuur weer terug zou krijgen. Daarom heb ik de pre-borstkankerkleding altijd bewaard, hoewel ik tot anderhalve maand geleden heel slank ben gebleven. Nu komt die kleding dus eindelijk weer van pas. Maar het zal van korte duur zijn, want zelfs een aantal van mijn oude broeken knellen al behoorlijk. Bizar hoe snel dat gaat. Het zal niet lang meer duren voordat ik de stad in moet voor positiekleding...

Herinrichting

Geschreven door: Jaco

Ik loop door de woonkamer, opruimend zoals ik dat de laatste weken doe. Ik wil ons huisje perfect op orde hebben, omdat ik weet dat ik over een aantal maanden absoluut geen prioriteit meer zal geven om het nog maar enigszins opgeruimd te houden. Dus ben ik bezig om dozen te vullen en die naar zolder te verplaatsen. Mijn studiespullen in een grote doos bij elkaar, behalve een aantal boeken die ik misschien nodig heb voor mijn werk. Mijn stripblaadjes bij elkaar in een lectuurbak, het bureau boven dat ik nooit gebruik helemaal leeg, want de boekenkamer die ik twee jaar geleden als werkkamer gebruikte zal ook een wasophangfunctie krijgen. Enzovoorts, enzovoorts. Ik breng orde aan in een chaos die nooit erg bevonden werd, maar nu een potentiële bron van ergernis kan worden. En alles verandert. De stripboeken zullen misschien over zes jaar gevonden worden en doorgeploeterd door Nummer Drie. De bandjes die ik ten langen leste maar eens op zolder heb opgeborgen (samen met mijn walkman) zullen misschien ooit door een nieuwsgierige puber worden opgediept en uitgeplozen. 'Papa,luisterde jij híer naar?' De kamelenmokken die we ooit van mijn zwager kregen en die al drie jaar op hetzelfde plankje staan zullen met kinderogen worden bekeken en herinneringen doen ontstaan, net als de CD-kast, de tafel, het vloerkleed, de lamp, de eettafel, de keuken. Alle objecten die voor ons herinneringen zijn aan een gebeurtenis of aan een persoon zullen voor Nummer Drie herinneringen op zich worden.

Dit zal de kamer van iemands jeugd worden, de objecten van angst, genegenheid, van plezier en verdriet, de ruimte waarin iemand groot werd, opgroeide, zowel fouten als successen. De eerste stapjes, de eerste blauwe plek van het tegen de tafel vallen, de eerste tand die doorkomt, de eerste tand die wisselt, de bezoekjes van opa en oma, de zandbak in de tuin (wellicht), de kamer van het huiswerk, van de tekeningen op de tafel, van kleien met papa en woordjes schrijven met mama. Deze kamer zal grotendeels dezelfde worden, en toch totaal anders.

1e kennismaking

Geschreven door: Judith

Vandaag was het tijd voor de eerste echo!
Toch wel behoorlijk zenuwachtig (vooral ik) naar het ziekenhuis gegaan voor de eerste kennismaking met ons nageslacht. Want tja, je kunt dan wel twee positive zwangerschapstesten hebben gedaan en allerlei kwalen hebben die erop wijzen dat je in verwachting bent, je weet toch maar nooit of er daadwerkelijk iets aan het groeien is daar.

Gelukkig werd alle angst al snel de wereld uitgeholpen. Er bleek iets te zien te zijn in mijn baarmoeder wat volgens de gynaecoloog een baby in wording was! En het zag er goed uit! Mij had je alles kunnen wijsmaken, want voor de leek is zo'n vroege echo echt niet te ontcijferen:

Voor alle duidelijkheid: je moet in het zwarte vlak rechts kijken.

Het werd stukken concreter toen er een stethoscoop op mijn buik werd gezet en, na eventjes zoeken, er zeer luid en duidelijk (en razendsnel!) een hartje sloeg. Wat een bijzondere gewaarwording! Ook wel een beetje een horroridee: er zit dus iets binnen in mij met een eigen hartslag! Een soort parasiet! Maar wat een opluchting ook, de tranen stonden in mijn ogen. Die hartslag wordt weergegeven in het grafiekje onderaan de foto.

Het leuke is dat ik twee dagen winst heb gemaakt: in plaats van 17 mei is 15 mei nu de uitgerekende datum. Echt heel bizar: op 15 mei 2007 ben ik uit de overgang gekomen, op 15 mei 2008 krijg ik (als het allemaal goed blijft gaan) een baby! Had ik dit allemaal maar van tevoren kunnen weten, dat had de afgelopen drie jaar stukken makkelijker gemaakt...

"Controle"

Geschreven door: Judith

Vandaag moest ik voor controle naar mijn oncoloog in het LUMC. Er viel echter weinig te controleren, want de jaarlijkse mammografie is dit jaar niet doorgegaan vanwege mijn prille zwangerschap. Niet dat ik daar rouwig om was, want ik haat de mammo meer dan welke andere controle ook.

Toch wilde de oncoloog me even zien. Hij was behoorlijk verbijsterd dat het zo snel al raak was. Per slot van rekening ben ik half mei pas weer gaan menstrueren (en volgens de gynaecoloog is de kans groot dat dat nog geen echte menstruatie is geweest, maar een soort van voorbloeding, omdat de daaropvolgende keer al na 24 dagen was). Hij nam een vaderlijke houding aan ten opzichte van mijn zwangerschap en drukte me op het hart om vooral genoeg te eten en te rusten. En uit te slapen, want dat zou er volgens hem niet meer van komen met een baby... Dat zullen we nog wel eens zien!

De oncoloog wil me begin maart nog een keer zien, maar verder laat hij me met rust tijdens mijn zwangerschap. Ik hoef dus geen bloed te laten afnemen (althans, niet voor oncologische doeleinden) en geen echo van mijn borsten te laten maken, tenzij ik klachten heb. Ik moet zelf mijn borsten dus goed in de gaten houden tijdens mijn zwangerschap. Dat zal nog niet zo gemakkelijk gaan, aangezien mijn borsten nu al onherkenbaar veranderd zijn. Ze zijn al een cup groter en veel steviger geworden. Hij heeft zelf nog even een handmatige controle van borsten, oksels (lymfeklieren) en lever gedaan en dat was het dan.

Ik zei tegen hem dat ik er, ondanks dat ik weet dat het veel te vroeg is om daar uitspraken over te doen, van uitga dat ik genezen ben. Dat leek hem ook het goede uitgangspunt. Binnen tien minuten stonden we weer buiten. Heerlijk, vijf oncologieafdelingvrije maanden voor de boeg!