Geschreven door: Judith
Zo, het was echt een opluchting om het nieuws over mijn zwangerschap te verspreiden! Veel mensen (ook meelezers hier) leven al zo lang door dik en dun met mij mee, dat het niet altijd goed voelde om dit meganieuws voor me te houden... En wat heerlijk om alle felicitaties en positieve reacties op mijn vorige logje te lezen!
Ook bij de Amazones heb ik het nieuws deze week gemeld, met dezelfde blijdschap en feestvreugde als gevolg. Gelukkig maar. Er zijn ook lotgenoten voor wie een kindje er niet meer in zit, en dan kan het toch moeilijk zijn om te lezen dat het bij een ander wel lukt. Aan de andere kant geeft mijn nieuws hoop aan hen die nu in onzekerheid zitten of ze ooit nog zwanger kunnen worden. Ik weet als geen ander hoe moeilijk dat is.
In de zomer van 2004, toen ik mijn diagnose kreeg, vond ik het erger dat mijn kinderwens doorkruist werd dan dan ik kanker had. Ik heb me nooit zo beziggehouden met de vraag waarom de kanker mij moest treffen, maar vond het wel ongelooflijk moeilijk om te accepteren dat ik door de medicatie misschien nooit kinderen zou krijgen. Vooral de onzekerheid was moordend. Voor mij is het leven ook zonder kinderen de moeite waard, maar dan zou ik wel een aantal andere keuzes maken, onder andere wat werk betreft. Van het constante hinken op twee gedachten, het moeten openhouden van twee opties, het "on hold" zetten van een aantal dingen terwijl de tijd genadeloos doortikte, werd ik af en toe helemaal gestoord.
Hoe vaak heb ik wel niet uitgeroepen dat ik duidelijkheid wilde hebben, ook al zou die duidelijkheid inhouden dat we kinderloos bleven. IVF en dergelijke behandelingen waren gezien mijn ziekte niet mogelijk, de kans op adoptie om dezelfde reden ook miniem. Afgezien daarvan zouden we waarschijnlijk ook niet voor deze zaken hebben gekozen als ze wel tot de mogelijkheden hadden behoord. Dus als je dan weet dat het lichamelijk niet lukt, zet je een streep onder de hoop die je koestert, verwerkt het feit dat het niet loopt zoals je het 't liefste had gewild en ga je op een gegeven moment door met je leven. Of de andere invalshoek: als ik tijdens de lange behandelperiode maar alvast had geweten dat het daarna wél zou lukken, was het wachten ook een stuk makkelijker geweest. Ook dan was mijn kunstmatige overgang een verschrikkelijke periode geweest, maar had ik veel rustiger in de situatie gezeten. Maar goed, je hebt het nu eenmaal niet voor het uitkiezen en ik heb die drie jaar moeten roeien met de riemen die ik had.
Er was toentertijd ook nauwelijks info te vinden over kinderen krijgen na borstkanker. Ook in mijn (academische) ziekenhuis konden ze er eigenlijk helemaal niets over zeggen. De enige gevallen die ik op internet kon vinden, betroffen vrouwen die hormoonONgevoelige borstkanker hadden gehad, en die dus niet door hormoontherapie in de overgang waren geweest. Bovendien is het bij die vorm van borstkanker niet aan de orde dat de kanker terugkomt door de hormoonstijgingen die nu eenmaal bij een zwangerschap horen. Bij mijn vorm van borstkanker, die oestrogeengevoelig was en dus groeide onder invloed van het hormoon oestrogeen, is die kans er wel. Ik kende via de Amazones één voorbeeld van iemand die vroegtijdig met de hormoontherapie was gestopt, ook vanwege een kinderwens. Zij is helaas niet aan een zwangerschap toegekomen: voordat het zo ver was, kwam de kanker terug. Ze is uiteindelijk aan uitgezaaide borstkanker overleden...
Een paar maanden nadat ik zelf met de hormoontherapie was gestopt, bleek een andere Amazone, die er ook voortijdig de brui aan had gegeven, zwanger te zijn geraakt. Dat heeft me toen wel hoop gegeven. En net zoals ik raakte zij al heel snel in verwachting nadat de medicatie uitgewerkt was; je zou er haast van gaan denken dat je systeem een soort kickstart krijgt als je weer uit de overgang komt. Deze lotgenote is nu hoogzwanger en het gaat goed met haar.
En nu maak ik het zelf dus mee. Wie had dat kunnen denken.
Er is leven na borstkanker.
