Geschreven door: Jaco
Uren, minuten en dagen slepen zich voort, en die arme Judith heeft steeds meer te verduren. Nummer Drie wordt steeds zwaarder, en beweegt te weinig, of juist te veel en te heftig. Op een afstandje kan ik alleen maar kijken en erbij staan hoe ze pijn heeft in haar liezen, soms dubbelklapt van de buikkrampen, en als dat nou nog allemaal tot weeën zou leiden, dan zou het nog acceptabel zijn, maar er gebeurt niets van dat alles.
De uitgerekende dag is voorbij, de zondag van de Marathon (waarbij we bang waren dat we niet door de afsluitingen heen zouden komen) is voorbij, volle maan is voorbij (dat was vannacht), en Nummer Drie heeft zich nog niet aangekondigd. Het rommelt wel, maar meer dan dat ook niet. En elke keer als we in het ziekenhuis zijn voor controle, houdt de kleine zich lekker rustig (maar vertoont verder prima elk gewenste teken van leven, dus geen zorgen daar). Een kleine troost: stiekem hadden we gehoopt dat Nummer Drie geen Stier zou zijn, maar een Tweelingen, net als Judith. Natuurlijk was een klein stiertje net zo welkom geweest, maar een mens mag toch hopen, nietwaar? Maar vanavond om 18:01 springt de zon over van Taurus tot Gemini en een Tweelingen wordt het dus.
Dus: nog maar weer even geduld betrachten. Paardenmiddelen weten we niet meer, dus berusten is het enige dat we nog kunnen. Voor mij is dat betrekkelijk makkelijk. Ik kan naar mijn werk, ook al staan mijn werkzaamheden op een laag pitje wegens mijn gebrek aan concentratie. Maar Judith moet thuis in haar eentje tegen de muren oplopen. Kom maar uit je bol, Nummer Drie!!
20 mei 2008
Nee
18 mei 2008
Nee, nog niet
Geschreven door: Judith
Het is inmiddels drie dagen na de uitgerekende datum en er is nog in geen velden of wegen een baby te bekennen! Nooit gedacht dat ik overtijd zou gaan lopen, maar dat is toch echt het geval.
Zoals ik eerder al schreef, werd vandaag de Leidse marathon gehouden. En aangezien we middenin het parcours wonen waardoor onze wijk hermetisch van de buitenwereld zou worden afgesloten, zat ik van tevoren nogal te stressen hoe we bij het ziekenhuis zouden moeten komen mocht de geboorte van Nummer Drie zich vandaag aandienen. Eergisteren hebben we dus maar een doorlaatkaart voor onze auto gehaald bij de organisatie van de marathon.
Helaas hebben we hem niet nodig gehad. Het werd vanochtend al snel duidelijk dat vandaag niet de dag was dat Nummer Drie zou verschijnen. Dan dus maar even mezelf gekweld en samen met Jaco de stad in gegaan om de sfeer van de marathon op te snuiven. Ik zeg "mezelf gekweld", omdat ik het hardlopen nog steeds ongelooflijk mis. Als ik niet zwanger was geweest, had ik hier vandaag zelf aan de start gestaan. Niet voor de marathon, maar wel voor de 10 km of misschien zelfs de halve marathon, afstanden die vandaag ook zijn gelopen. Een jaar geleden liep ik zelf mijn eerste wedstrijd, de Marikenloop in Nijmegen...
15 mei 2008
15 mei
Geschreven door: Judith
15 mei 2007 is een datum die altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven.
Want op die dag, vandaag precies een jaar geleden, kwam ik uit de overgang. Mijn menstruatiecyclus was al plat komen te liggen door de chemotherapie die ik na mijn operatie kreeg. Direct daarna werd ik vanwege de hormoongevoeligheid van mijn tumor in een kunstmatige overgang gebracht. Al met al had ik bijna drie jaar niet meer gemenstrueerd en al die tijd was het onzeker of mijn cyclus ooit nog op gang zou komen. Wat waren we vorig jaar blij toen bleek dat mijn lichaam zich toch had weten te herstellen. De eerste stap op weg naar de vervulling van onze kinderwens was gezet.
15 mei 2008 is ook een bijzondere datum.
Want vandaag ben ik precies negen maanden zwanger. Het is de uitgerekende datum voor de geboorte van Nummer Drie. Niet dat ze zich daar iets van aantrekt, want gezien het tijdstip waarop ik dit schrijf, is het nagenoeg uitgesloten dat ze zich vandaag nog zal laten zien. Toch heb ik een beetje het gevoel dat de cirkel rond is. De borstkanker, die zo lang een allesoverheersende rol in mijn leven speelde, lijkt nu heel ver weg, bijna iets uit een ander leven. Zeer binnenkort zullen we ons dochtertje in de armen kunnen sluiten. Wie had dat een jaar geleden durven te voorspellen? Ik in ieder geval niet...
Tik Tak Tik Tak
Geschreven door: Jaco
En langzaam tikken de uren en minuten van 15 mei weg, en de kans is ondertussen wel erg miniem geworden dat Nummer Drie op haar voorspelde verjaardag geboren zal worden. Judith heeft een té aangenaam huisje gemaakt voor haar, en Nummer Drie zal daar zo lang als maar mogelijk is in blijven zitten. Tsss, eigenwijs kind.
In de tussentijd maken we de minuten vol. Op mijn werk voer ik mijn werkzaamheden in ongeveer het dubbele van de normale tijd uit, niet alleen door het gebrek aan concentratie, maar ook omdat al mijn collega's mij vriendelijk doch voortdurend vragen hoe lang het nog gaat duren.
Om het wachten te veraangenamen daarom maar een schattig plaatje van een kameel met haar dochter dat wij zondag schoten in Zoetermeer.
To be continued....
13 mei 2008
Nog twee dagen...
Geschreven door: Judith
...tot de uitgerekende datum en Nummer Drie schijnt het nog prima naar haar zin te hebben in haar bol (zoals we mijn buik de laatste tijd noemen).
De voortekenen die zich vorige week aankondigden zijn er nog steeds, maar zetten helaas maar niet door. Ik heb af en aan lichte weeën, maar ze hebben geen regelmaat en nemen ook niet echt in sterkte toe. 
Gezien de activiteiten van vorige week is er een aantal hartfilmpjes (ctg's) van de baby gemaakt, die er allemaal uitzagen zoals het hoorde. Ook uit de afgelopen donderdag gemaakte echo bleek dat alles in orde is met ons dochtertje en dat het klimaat in de baarmoeder nog perfect voor haar is. Dit is uiteraard goed en geruststellend nieuws, maar ik ben zo bang dat ze er daardoor gewoon niet uit wil en dat ik dagen, dan wel weken over de uitgerekende datum heen ga!
In het ziekenhuis vragen ze of ik het allemaal nog trek. Tja, wat is trekken? Met drie jaar aan kankerbehandelingen in de benen ben ik natuurlijk wel wat beperkingen gewend, en heb ik redelijk geleerd om met stress om te gaan. Daarmee vergeleken valt dit allemaal nog wel mee. Op zich voel ik me ook nog redelijk fit. De afgelopen dagen ben ik (wederom relatief gezien) best wel actief geweest. Jaco was in verband met Pinksteren vier dagen achter elkaar vrij, dus samen hebben we de al genoemde wandelingen gemaakt en zijn we er ook elke dag met de auto eventjes op uit getrokken.
Ook stap ik nog zonder problemen op de fiets: ben zojuist nog met dat vervoermiddel naar het ziekenhuis geweest voor de controle. Geen ctg dit keer, maar wel het hartje eventjes gehoord. Dat blijft toch altijd een wonderlijke ervaring. Het ziet er trouwens naar uit dat we een lange, slanke baby krijgen! Van hoofd tot kont is ze langer dan gemiddeld, en eerder was op een echo te zien dat ze ook lange benen heeft. Een aardje naar haar vaartje dus. Hopelijk lijkt ze voor de rest ook op Jaco :-)
Maar ondanks dat alles goed verloopt, begint het wachten toch zijn tol wel te eisen. Het is een soort van niemandsland waar ik nu in zit. Vorige week zag het ernaar uit dat ik snel zou gaan bevallen, en daar leefde ik naartoe, maar nu kan het net zo goed nog twee weken duren. Die onzekerheid valt me steeds zwaarder...
Als ik in de spiegel kijk, staart er een onbekende terug. Een vrouw met een enorme buik, inmiddels 25 kilo zwaarder dan afgelopen september (in plaats van de 12 die het volgens het boekje zouden moeten zijn...), met een pafferig gezicht (zelfs mijn neus en lippen zijn opgezet door het vocht), olifantenbenen en dikke voeten en handen van het vocht vasthouden. Wat dat betreft, heeft het warme weer van de afgelopen tijd me niet veel goed gedaan. Het is nauwelijks meer voor te stellen dat ik nog geen zes weken geleden nog op laarzen met hakken liep! Nu krijg ik die niet eens meer over mijn voeten heen.
Maar goed, genoeg geklaagd. Het gaat nog goed met Nummer Drie en dat is het allerbelangrijkste. Vrijdag moet ik weer naar de gynaecoloog, tenzij ik dan al bevallen ben natuurlijk, en eventueel willen ze dan proberen om de bevalling op te wekken door middel van strippen (=handmatig breken van de vliezen). Ik moet zeggen dat ik daar niet echt op zit te wachten. Het lijkt mij nog steeds beter als Nummer Drie zelf bepaalt wanneer de tijd rijp is om ter wereld te komen. Dat vinden ze in het ziekenhuis in principe ook, dus het zou dan echt op mijn initiatief moeten zijn, tenzij er in de tussentijd natuurlijk medische redenen ontstaan om de natuur een handje te helpen.
Ondertussen zijn we heel blij met alle lieve reacties en harten onder de riem op mijn en Jaco's blogs, via de mail en op Hyves. Bedankt iedereen! Het is hartverwarmend om te weten dat er zo veel mensen met ons meeleven!
8 mei 2008
40e week
Geschreven door: Judith
Nog geen baby, maar wel een enorme buik...
Met de hoge temperaturen van de laatste tijd wordt het er in praktische zin niet makkelijker op allemaal. Al mijn positiekleding heb ik in de winter gekocht en is niet echt geschikt voor deze zomerse taferelen. Gelukkig had ik nog een rok in de kast liggen met een elastische tailleband, dus daar leef ik nu in, gecombineerd met wijde hemdjes, die alleen veel te kort zijn om mijn buik te omspannen (maar niet zo kort als op de foto). Een voordeel is wel dat ik nu slippers kan dragen, want ik houd zo veel vocht vast dat mijn schoenen niet meer echt passen...
Ik ben vrij rusteloos, en maak een paar keer per dag een korte wandeling door de buurt. Voel me dan echt een bezienswaardigheid, heb het idee dat ik ontzettend word nagestaard! De rest van de tijd breng ik grotendeels door op een ligstoel in de tuin. Dat is weer het voordeel van het lekkere weer! Verder een beetje achter de computer zitten, maar ik kan me nergens echt goed op concentreren. Jaco gaat ondertussen met tegenzin naar zijn werk. Ik durf hem eigenlijk niet meer te bellen, omdat ik hem niet de stuipen op het lijf wil jagen.
De bevalling zal nu niet lang meer op zich laten wachten. De voortekenen kondigen zich al aan. Ik ben er ook echt klaar voor. De hele zwangerschap heb ik gedachten aan de bevalling zo veel mogelijk voor me uitgeschoven, maar nu kan het me niet snel genoeg komen. Ik zie er niet meer tegenop. Of ik voor die tijd nog een blogje plaats, is nog maar zeer de vraag...
7 mei 2008
Nog acht dagen?
Geschreven door: Jaco
De onbewuste zenuwen zijn zo'n beetje opgehouden met gespannen te zijn, en sinds een paar dagen zijn het de bewuste zenuwen die een plekje vooraan opeisen. Vrijdag stond Judith naast me, en kreeg ze opeens een stekende pijn in haar lies. Alle zorgvuldig voorbereidde processen traden in werking: 'god ik heb de tas nog niet ingepakt', 'wat is er moet je niet zitten', 'nu gaat het gebeuren het einde van mijn leven-voor-een-kind', 'hoe moest je ook alweer helpen met puffen', 'he he eindelijk', etcetera. Gelukkig bleek het vals alarm, maar ik merk dat de ingebouwde reflexen zich nu niet meer laten wegdrukken.
Voortdurend ben ik in de stress, iedere trilling van mijn telefoon kan Judith betekenen die mij meedeelt dat de eerste wee toch echt van start is gegaan. Op mijn werk zit ik niet meer lekker, en het helpt ook al niet dat er geen zak te doen is deze week: al vier weken zijn mijn werkbestanden onvindbaar, en niemand kan me vertellen of en wanneer ze terug komen. Maar thuis zit ik al helemaal niks te doen, al wil ik natuurlijk wel graag bij Judith zijn. De afgelopen anderhalve week had ik lekker vrij, en de laatste regeldingetjes zijn nu wel, eh, geregeld. Rest dus niets dan wachten. Wachten. Wachten. Wachten...
30 april 2008
Afwachten...
Geschreven door: Judith
Tijd om me weer even te melden, al is het alleen maar om te zeggen dat er hier nog geen nieuws is. Er zijn nog vijftien dagen te gaan tot de uitgerekende datum en op dit moment heb ik het gevoel dat Nummer Drie gewoon lekker blijft zitten tot die dag. Het blijft (zeer) onrustig in mijn buik maar dat is al wekenlang het geval, dus daar valt ook niets aan af te lezen. Het is dus afwachten geblazen...
Dat neemt natuurlijk niet weg dat we druk aan het speculeren zijn over de datum die Nummer Drie zal uitkiezen om op geboren te worden. We hebben daar wel onze voor- en afkeuren in. Liever niet op 1 mei, 9 mei of 14 mei, want dat zijn de respectievelijke verjaardagen van Jaco's neefje, zus en vader, en ik gun ons dochtertje eigenlijk wel een exclusieve eigen verjaardag. Op 4 mei is het dodenherdenking en hangen de vlaggen de hele dag halfstok, wat niet zo feestelijk is. 5 mei is dan wel weer feestelijk (en toepasselijk: bevrijdingsdag!), maar uit praktisch oogpunt minder geschikt. We wonen in een doodlopend straatje dat die dag volledig van het verkeer is afgesloten vanwege een bevrijdingsdagbraderie. Ik zou niet weten hoe we dan bij het ziekenhuis zouden moeten komen. Hetzelfde scenario geldt op 18 mei, de dag van de Leidse marathon.
Verder kan ik nog vertellen dat ons bed inmiddels op klossen staat, of liever gezegd op bierkratjes, en nu zo'n 75 cm hoog is. Het lijkt wel alsof ik een hoogslaper lig, zeker omdat het plafond in onze slaapkamer heel laag is. De arboregels voor verloskundigen en kraamverzorgenden schrijven voor dat je vanaf de 37e week je bed moet verhogen. Voor mij had het niet gehoeven, want het is nu een stuk lastiger om er in en uit te komen. En dan te bedenken dat ik er tegenwoordig drie tot vier keer per nacht uit moet voor toiletbezoek.
Slapen is sowieso geen feestje meer. Geen enkele houding is prettig, hoewel ik word gestut door drie kussens (onder mijn hoofd, tussen mijn knieën en onder mijn buik) en omdraaien is helemaal één groot drama. Wonderlijk hoe zo'n buik je in de weg kan zitten. Het cliché van de laatste loodjes die het zwaarste wegen, gaat wel op voor deze zwangerschap. Echt jammer dat wij mensen een draagtijd van 40 weken hebben. De eerste zeveneneenhalve maand is het allemaal goed te doen, maar daarna wordt het toch wel zwaar. Ik roep dan maar steeds dat het voor een goed doel is, maar eerlijk gezegd begin ik het nu toch wel echt zat te worden...
Het helpt wel dat Jaco nu vakantie heeft en dus ook thuis is. In verband met alle feestdagen hoefde hij maar twee vakantiedagen op te nemen om twaalf dagen achter elkaar vrij te zijn. Voor hem dus ook een soort van zwangerschapsverlof! Voor ons allebei is dat heel prettig. Voor hem omdat hij nu even op adem kan komen na een drukke periode en kan bijtanken voor de dingen die komen gaan, voor mij omdat ik hem nu een groot deel van de dag om me heen heb.
En dan is het vandaag ook nog eens Koninginnedag. Ik heb nog even voor de buis gezeten voor het bezoek van de koninklijke familie aan Friesland, maar na 40 minuten kon ik het niet meer verdragen. Wat een tenenkrommende televisie... Wel lekker ontbeten vanochtend!
Feestontbijt: oranje moorkop en beschuit met aardbeien.
19 april 2008
37e week
Geschreven door: Judith
En er is weer een week voorbij!
Het begint nu toch wel snel te gaan: volgende week bereik ik de magische 37-wekengrens. Dan zit ik in de "à terme-periode": het kindje is af en in principe klaar om te komen. Een zwangerschapsduur tussen de 37 en 42 weken wordt als normaal beschouwd. Vanaf 37 weken mag je ook thuis bevallen. Nu is dat voor mij niet zo van belang, omdat het al heel lang vaststaat dat ik dat in het ziekenhuis ga doen, maar het is prettig dat Nummer Drie nu al zo lang binnen zit dat ze een zo goed mogelijke start krijgt.
Mijn buik gezien vanuit het perspectief van nichtje R. (6 jaar)
Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan het ziekenhuis. Op eigen verzoek ben ik nu al een paar keer bij dezelfde gynaecoloog geweest, een aardige, betrokken jonge vrouw die alle tijd voor ons neemt. Ze complimenteerde me nog met mijn mooie, naar voren gerichte en niet uitgezakte buik: altijd leuk om te horen van een professional die honderden zwangere buiken onder ogen heeft gehad. Mijn bloeddruk was weer prima (110/75), net zoals de hartslag van Nummer Drie (zo'n 140 slagen per minuut). Ons meisje ligt nog steeds keurig ingedaald, wat al vanaf de 30e week het geval is; de kans dat ze nu nog van positie gaat veranderen is miniem.
We hebben het uitgebreid gehad over mijn bij tijden extreme vermoeidheid, het toenemende vocht vasthouden en de frequente voorweeën/harde buiken. Tot mijn verbazing zei de gynaecoloog dat ik, mocht het zover dreigen te komen, niet tot 42 weken hoefde door te lopen: op het moment dat ik het echt zat ben, kan ik dat laten weten en dan zullen ze proberen om de bevalling op te wekken! Dat kan al vanaf volgende week! Wel het laatste wat ik had verwacht. Ze zei dat het geen zin had om volkomen uitgeput aan de bevalling te beginnen. Maar goed, hopelijk hoeft het niet zo ver te komen. Vooralsnog is het vol te houden en ik geef er toch echt de voorkeur aan dat Nummer Drie zelf bepaalt wanneer ze ter wereld komt.
De zwangerschapsgym is nu voorbij: afgelopen week hadden we de laatste sessie. Tien hoogzwangere vrouwen bij elkaar, ben benieuwd wie er als eerste zal gaan bevallen. In de zomer wordt ons groepje opgeroepen voor de "nagym" (postnatale gymnastiek om weer in vorm te komen na de bevalling) dus waarschijnlijk zie ik de meesten dan weer terug. Tijdens deze laatste bijeenkomst hebben we het over de kraamperiode gehad, iets waar ik tot nu toe eigenlijk nauwelijks over had nagedacht. Zoals ik eerder al eens schreef, heb ik moeite om verder te kijken dan de bevalling. Maar afgelopen week ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Niet alleen door de zwangerschapsgym, maar ook door het intake-gesprek met de kraamzorg en het gedetailleerde kraamdossier dat vervolgens met de post arriveerde.
Ik had een vaag en nauwelijks omlijnd idee dat na de bevalling de ellende wel afgelopen zou zijn, dat ik dan als bij toverslag weer fit en mobiel zou zijn en alles direct weer zou kunnen doen. Maar nee, bevallen is een enorme aanslag op je lichaam waar je wel eventjes van moet bijkomen. Allerlei onsmakelijke details, waarop ik verder niet zal ingaan, passeerden de revue.
12 april 2008
36e week
Geschreven door: Judith
Wat is het toch fijn dat er zoiets als zwangerschapsverlof bestaat!
Al twee weken lang geen wekker die 's ochtends afgaat, geen reis naar Den Haag met het openbaar vervoer en geen werkverplichtingen, maar zeeën van tijd die zich voor me uitstrekken waarin ik gewoon rustig aan kan doen en me kan voorbereiden op de dingen die komen gaan. Dolce far niente! De vermoeidheid is meteen ook stukken minder: nog wel aanwezig maar niet meer zo hinderlijk als aan het begin van mijn verlof.
Donderdag en gisteren heb ik dan ook nog kunnen genieten van het zo door mij gewenste lenteachtige weer. Achterin ons tuintje, in de zon en uit de wind, was het zelfs behoorlijk warm. Warm genoeg voor een hemdje en blote voeten! Jammergenoeg wordt het dit weekend weer wat minder, maar het was een fijn voorproefje van de (hopelijk) zonnige lente en zomer die we nog voor de boeg hebben.
Ondertussen begin ik een beetje een laatste-loodjesgevoel te krijgen. Als Nummer Drie op de uitgerekende datum geboren wordt, heb ik nog ongeveer een maand te gaan. Een maand! Dat is best kort. Ik ben nu dus hoogzwanger, zoals dat zo mooi heet. En dat merk ik wel. Als ik naar beneden kijk, zie ik alleen nog maar buik: een enorme bol met in het midden een linea negra, een aan de zwangerschap gerelateerde verticale pigmentstreep die ontstaat onder invloed van een verhoogd oestrogeengehalte. Een linea negra schijnt doorgaans ongeveer een centimeter breed te zijn en vanaf het schaambeen tot aan de navel te lopen, maar die van mij is stukken dunner en loopt door tot vijf centimeter boven de navel. Veel vrouwen vinden het lelijk maar zelf was ik juist blij verrast toen de lijn verscheen. Ik vind het eigenlijk wel een mooi teken van zwangerschap.
Ik heb nog steeds erg veel harde buiken/voorweeën. Doorgaans wel een paar keer per uur, bij inspanning nog vaker. Dat is vaker dan zou moeten, zei de gynaecoloog vorige week, maar aangezien ik er al weken last van heb zonder dat het effect heeft op de baby, was het geen reden tot zorg. Rustig aan doen, was haar advies, maar rustiger aan dan nu kan haast niet! Onder het hoofdstukje zwangerschapsverschijnselen kan nu ook vocht vasthouden worden bijgeschreven: mijn handen, voeten en enkels zijn opgezet en mijn gezicht wordt ook steeds ronder. Tel hierbij op de 23 kg die ik tot nu ben aangekomen en het zal niet verbazen dat ik me af en toe behoorlijk olifantesk begin te voelen... Maar het zijn allemaal luxeproblemen: mijn zwangerschap verloopt eigenlijk volgens het boekje, ik heb me er nog nauwelijks zorgen over hoeven maken en daar ben ik heel dankbaar voor.
Inmiddels is de babykamer zo goed als af, vordert de babyuitzet gestaag en zijn alle grote dingen al in huis, van een wiegje, een commode en een badje tot aan een wipstoeltje, kinderwagen, box en zelfs een maxicosi (want we hebben sinds vorige week weer een auto!). De partneravond van de zwangerschapsgym is achter de rug, dus Jaco weet nu ook wat hij moet doen tijdens de bevalling, en volgende week is alweer de achtste en laatste bijeenkomst. Aankomende woensdag zal het intakegesprek voor de kraamzorg plaatsvinden. De controles bij de gynaecoloog worden in frequentie opgevoerd: dit keer zit er twee weken tussen, vanaf volgende week zal ik waarschijnlijk elke week even moeten langskomen.
De praktische zaken lopen dus allemaal volgens planning, en ook mentaal gezien zijn we er wel klaar voor, hoewel het moeilijk blijft om me voor te stellen dat ik over een maand moeder zal zijn. Dat de bevalling dan achter de rug is, dat er dan een klein meisje in de wieg zal liggen dat elke drie uur om voedsel vraagt en verschoond, gebaad, aangekleed en geknuffeld moet worden. Ik kan nauwelijks wachten tot het zo ver is, maar toch zal ik deze periode ook wel gaan missen. Nummer Drie nog veilig in mijn buik, de wereld klein en overzichtelijk, alles draaiend om de zwangerschap, mijn mellow gemoedstoestand, Jaco en ik superharmonieus en nog dichterbij elkaar dan we al waren... een heel bijzondere periode in mijn leven en in onze relatie.
30 maart 2008
Rust!
Geschreven door: Judith
Mijn favoriete plek in huis sinds het ingaan van mijn zwangerschapsverlof:
De afgelopen vier dagen heb ik buitenproportioneel veel tijd doorgebracht op de bank (en in bed). Kennelijk hebben de laatste werkweken toch meer van me gevergd dan ik in de gaten had, want ik heb echt veel rust nodig. Het lijkt wel alsof er een knop is omgegaan: ik hoef niets meer te doen, dus ik kan het er nu echt van nemen...
Elke vorm van inspanning (bijvoorbeeld een wandelingetje naar de supermarkt, 250 meter verderop), wordt ook direct afgestraft met harde buiken of zelfs buikkrampen. Hopelijk trekt het weer bij, want zoals mijn moeder gisteren aan de telefoon al zei, kan het toch niet de bedoeling zijn dat ik de komende zes weken op de bank doorbreng. Al was het alleen maar omdat ik dan helemaal zou dichtgroeien! De laatste tijd heb ik mijn kop een beetje in het zand gestoken over mijn gewichtstoename, maar toen ik gisteren op aandringen van een nieuwsgierige Jaco weer eens op de weegschaal stapte, gaf die een alarmerende +23 kg aan. Maar goed, ik heb me er eigenlijk bij neergelegd en eet er geen hap minder om. Ik ga er maar van uit dat mijn lichaam aangeeft wat het nodig heeft.
Mijn buik zit me nu ook danig in de weg: ik kan niet meer uit de kraan drinken en het wordt ook behoorlijk lastig om mijn schoenen aan te trekken en mijn veters te strikken! Mijn laarzen met hakken heb ik afgelopen woensdag na mijn laatste werkdag in een hoek gesmeten. Tot aan de bevalling zal ik op platte schoenen blijven lopen. Voor zover ik daar nog in pas! Waarom vertelt niemand je van tevoren dat je voeten door een zwangerschap een halve tot een hele maat groter worden? Ben benieuwd of dat na de bevalling weer bijtrekt, anders heb ik in mei een goed excuus om me te buiten te gaan aan nieuwe schoenen...
27 maart 2008
Laatste keer
Geschreven door: Judith
Officieel ga ik aanstaande dinsdag pas met verlof, maar zoals ik laatst al schreef, heb ik al mijn werk al afgerond en heb ik nu eigenlijk niets meer te doen. Feitelijk is mijn verlof dus nu al ingegaan. Mijn bureau is griezelig leeg en het was toch met enige weemoed dat ik me bedacht dat ik pas in september mijn volgende avonddienst zal draaien.
De laatste schephap
De laatste avondwandeling door Den Haag
De laatste keer in het donker naar huis
Zo, weer een stap gezet in de richting van de bevalling...
24 maart 2008
33e week
Geschreven door: Judith
Nummer Drie is nu ongeveer 42 cm lang en weegt een kilo of twee. Aangezien de gemiddelde pasgeborene 3500 gram schijnt te wegen, moet er de komende weken nog anderhalve kilo aan baby bij komen. Een flinke groeistuip dus! Volgens mij is ze daar nu al hard mee bezig, want ik heb momenteel een zeer actief kind in mijn buik. Vooral 's ochtends vroeg en 's avonds laat is ze druk in de weer met het oefenen van haar spiertjes. Ook heeft ze nu regelmatig de hik!
Officieel moet ik nog een week werken voordat mijn zwangerschapsverlof ingaat, maar het wordt een erg korte werkweek. Vandaag (Paasmaandag) gaat er al af. Dinsdag en woensdag zijn gewone werkdagen (ik heb morgen zelfs nog een functioneringsgesprek) maar donderdag en vrijdag kan ik thuisblijven omdat ik al het werk dat ik nog had liggen, vorige week al heb afgerond. En het heeft weinig zin om nu nog aan een nieuw project te beginnen, aangezien ik tot september thuis ben met de baby.
Mijn verlof gaat in op dinsdag 1 april, dus het is nog even afwachten of ik maandag de 31e nog op het werk wordt verwacht. Maar hoe dan ook is het einde in zicht! Gelukkig maar, want ik kan op dit moment bijzonder weinig interesse opbrengen voor mijn werk. Daarnaast heb ik zo weinig energie dat ik soms als een zombie over de afdeling rondloop. Dat veel vrouwen doorwerken tot vier weken voor de bevalling, kan ik me dan ook nauwelijks voorstellen.
Het is vreemd om me te realiseren dat dit de laatste weken zijn dat Jaco en ik met zijn tweeën zijn. Na de bevalling zal ons leven onherkenbaar veranderen, zo wordt mij althans verteld door mensen die het al hebben meegemaakt. Ik kan me er eigenlijk nog weinig bij voorstellen. Ik ben zo bezig met de zwangerschap zelf dat het moeilijk is om verder te kijken dan de bevalling. Jaco heeft al een vrij concreet beeld van hoe het zal zijn als Nummer Drie er is, en heeft allerlei doordachte ideeën over de opvoeding en verzorging van ons dochtertje, maar voor mij is het allemaal nog behoorlijk abstract...
22 maart 2008
Geluk
Geschreven door: Jaco
"Welke commerciële producten associeert u met geluk?" was de eerste inhoudelijke vraag die gesteld werd. Een open vraag, waarin ik mocht invullen wat ik maar wilde. Wat een fascinerende vraag. Ten eerste omdat ik natuurlijk geen enkel commercieel product kan verbinden met geluk. Producten zijn dingen waarvan je geniet, of nuttigt, of gebruikt, maar een geluksgevoel verbind je niet met een product, hoogstens met een gebeurtenis, en dan vaak verbonden met een bepaald persoon. Maar het meest fascinerende vond ik dat er daadwerkelijk reclamemakers zijn die hun product via hun uitingen verbinden met geluk. Door beelden, muziek, geluid van gelukkige momenten te verbinden met een product, geef je mensen het idee dat het nuttigen van dat product een geluksgevoel teweeg brengt. Wat een walgelijk, kortzichtig en misleidend idee. En helaas blijkt een dergelijke aanpak maar al te goed te werken.
En hoe verstandig je als ouders ook bent, door je kind zo min mogelijk TV te laten kijken, niet naar McDonald's te gaan, niet of weinig te gaan winkelen met een kind, weinig internet en alleen onder toezicht, enzovoorts, zal een kind in zijn klas of op het dagverblijf toch in aanraking komen met kinderen die wel onder invloed staan van de commercie, en dus elke week een andere speelgoedtrend volgen, de zoveelste incarnatie van Spongebob, Bob de Bouwer, kabouter Plop en K3. Het liefste houd ik mijn kind er zo ver mogelijk bij vandaan, maar ik wil ook geen hardvochtige opvoeder worden met een dochter die hoe langer hoe meer vervreemd raakt van haar omgeving. Moeilijke dilemma's, en pas te tackelen als je daadwerkelijk voor de situatie staat.
Wat ik niet invulde, maar binnen afzienbare tijd wel verwacht, zijn deze geluksmomenten: mijn dochter haar vingers om de mijne te zien grijpen, de blik van volledig vertrouwen te zien in haar ogen als ze in bad gaat, mijn dochter in bed te zien slapen, mijn dochter in de armen van de liefde van mijn leven in slaap zien vallen, haar eerste glimlach, woordje, bewustzijn van de controle die ze op haar lijf heeft, schijnbare focus op één van haar ouders, de eerste keer papa zeggen. De zorgen komen later wel.
11 maart 2008
Ingedaald
Geschreven door: Judith
Vandaag weer naar het ziekenhuis geweest. Drie keer in een week is eigenlijk wat te veel, zeker omdat ik het ook druk heb op mijn werk, maar goed. Dit keer stond er dus een bezoek aan de gynaecoloog op het programma. Wederom werd ik met een nieuwe arts geconfronteerd, al de vijfde sinds oktober! Bizar, in de bijna vier jaar dat ik nu bij Oncologie kom is het slechts twee keer voorgekomen dat ik een vervangende arts had, maar kennelijk is dat bij Verloskunde schering en inslag.
Gelukkig alleen maar goed nieuws: Nummer Drie is nu al ingedaald, ligt netjes met haar hoofdje naar beneden en zal hoogstwaarschijnlijk niet meer van positie veranderen. De kans op een stuitligging en daaruit voortvloeiende keizersnede is dus stukken kleiner geworden. Dat ze is ingedaald, betekent wel dat mijn blaas nu nog meer in de verdrukking is gekomen, zodat ik nog vaker moet plassen dan de afgelopen maanden al het geval was. Elk voordeel heeft zijn nadeel, zullen we maar zeggen.
Over blazen gesproken: op de razendsnelle echo die ik kreeg (duurde nog geen minuut, heb er ook geen afdruk van gekregen) was ook de volle blaas van Nummer Drie te zien. Kennelijk werken haar niertjes al volop!
Ook deze gynaecoloog (een professor, het hoofd van de vakgroep) vond mijn buik groot, maar dat komt volgens hem doordat ik "naar voren draag", zoals dat schijnt te heten. Mijn bloeddruk is weer gemeten en is nog steeds netjes laag, hoewel iets gestegen naar 110/70. Ook mijn hb-gehalte was prima met een waarde van 7,5 (was 8 in oktober). Mijn bij vlagen extreme vermoeidheid is dus in ieder geval niet aan bloedarmoede te wijten.
Omdat alles volgens plan verloopt, leek het weinig zinnig om over twee weken alweer terug te komen. Dus nu hoef ik pas op 4 april weer terug: hoera! Dan ben ik al met zwangerschapsverlof en begint het allemaal aardig op te schieten.
Ik ben heel benieuwd hoe lang Nummer Drie het nog gaat volhouden in mijn buik. Gaat ze de veertig weken volmaken? Komt ze eerder en zo ja hoeveel weken dan, of zou ze (schrikbeeld) juist twee, drie weken langer blijven zitten? Hoewel ik uitkijk naar het moment dat ik niet meer zwanger ben en weer wat meer bewegingsvrijheid heb, zal het ook heel vreemd zijn om haar niet meer zo dicht bij me te hebben en haar niet meer in mijn buik te voelen bewegen. Ze is nu met vlagen erg actief en ik zie mijn buik af en toe gewoon golven als ze bezig is. Het is toch wel een heel bijzondere periode...
Lamb - Alien
this was a body
now it's a home
for you my little alien
i feel you moving
it's oh so strange
do you like the music?
and i'm a happy home
what's it like in there?
yeah i'm a happy home
i hope it's cosy in there
if home's where the heart is
that's where you are
my heart is right there
so long i've waited
to be quite so occupied
mysterious being by you
9 maart 2008
(A)Ritme
Geschreven door: Jaco
Mijn logdichtheid is flink gekelderd de laatste weken. Niet dat er niets gebeurt, ik zou eerder het tegenovergestelde willen stellen. Ik kom gewoon niet toe aan schrijven over zaken omdat er veel te veel zaken zijn die er spelen.
Maar door al die zaken is mijn routine danig in de war geschopt, terwijl dat nou net hetgene is waarin ik floreer: een ritme.
Mijn sterrenbeeld is Waterman, wat (in tegenstelling tot een hoofdteken of een beweeglijk teken) een vast teken is, net als Stieren, Leeuwen en Schorpioenen. Dit betekent dat ik uitstekend floreer in een gedefinieerde omgeving, en het lastig vind om omgevingen te definiëren. Het makkelijkste leg ik het altijd uit door middel van muziek. Iedereen kent het ritme in de muziek. Op het ritme kun je dansen, en door het ritme kent de muziek een structuur waarbinnen gevarieerd kan worden. Hoofdtekens (Steenbok, Ram, Kreeft en Weegschaal) kunnen uitstekend ritmes verzinnen, veranderen, en van de ene maatsoort naar de andere springen. Vaste tekens zoals ik moet het ritme aangereikt worden, maar kunnen binnen dat ritme dan wel volledig uit hun dak gaan met variaties op dat thema. Beweeglijke tekens kunnen allebei, en zijn daarmee flexibel, maar hebben soms ook de neiging om het verkeerde moment uit te kiezen om hoofd- of vast te reageren.
Voor mij geldt dus dat ik de kat uit de boom moet kijken en mij tot die tijd wat verstoord en verstrooid gedraag. Terwijl als ik word geconfronteerd met een kat die al uit de boom is, ik mij daar prima en in no time in kan schikken. En aangezien Nummer Drie nog vrolijk in Judith's buik zit, moet ik mij zo goed mogelijk voorbereiden, en proberen zoveel mogelijk in een ritme te blijven. Dat kost veel energie, dus blijft er weinig ruimte over voor introspectie, en dus voor logjes.
Goed, om het even op een rijtje te krijgen wat ik de afgelopen weken allemaal heb gedaan, Nummer Drie's gewijs, een foto-overzicht:
(oplettende lezertjes valt ook op dat er ook nog een bezoek aan de kapper tussendoor kon)
Gelukkig heb ik tussendoor ook nog af en toe de tijd om mooie foto's te maken.
7 maart 2008
De andere kant van de gang
Geschreven door: Judith
Vandaag weer naar het ziekenhuis, maar dit keer naar de oncoloog voor mijn halfjaarlijkse borstkankercontrole. Hoewel er geen enkele aanleiding was om te denken dat er op dat gebied iets mis zou zijn, heeft zo'n bezoek toch altijd wel een bepaalde lading. Het is sowieso confronterend om daar weer in de wachtkamer te zitten, tussen mensen die overduidelijk nog middenin hun behandelingen zitten.
Door een speling van het lot liggen de poliklinieken Verloskunde en Oncologie aan weerszijde van dezelfde gang van dit enorme academische ziekenhuis. Bij mijn bezoekjes aan de gynaecoloog leg ik dus precies dezelfde weg af als de jaren daarvoor, toen ik kind aan huis was bij Oncologie. Leven en dood liggen in een ziekenhuis vaak dicht bij elkaar, ook letterlijk...
Mijn oncoloog had zoals verwacht weinig zinnigs te zeggen. Ik heb geen klachten die kunnen wijzen op een terugkeer van de borstkanker, een mammografie valt niet te maken zo lang ik zwanger ben, de lever is niet goed te voelen vanwege mijn dikke buik en ook bloed afnemen heeft weinig zin, omdat het bloed tijdens een zwangerschap afwijkende waarden vertoont. Dus we stonden al snel weer buiten, met een nieuwe afspraak voor begin juli op zak. Ik moest wel beloven om de baby dan mee te nemen, want daar was hij toch wel erg benieuwd naar. Tja, ze maken daar niet vaak mee dat patiënten na de behandeling nog zwanger worden. De meeste kankerpatiënten zitten sowieso niet meer in de leeftijdscategorie dat ze nog kinderen kunnen krijgen; anderen raken door de behandelingen definitief onvruchtbaar of durven een zwangerschap niet meer aan.
Ik trof ook mijn oude mammacareverpleegkundige (een verpleegkundige die zich heeft gespecialiseerd in de begeleiding van vrouwen met borstkanker) nog even, die zei dat ze mijn verhaal al verschillende malen had verteld tegen nieuwe patiënten met een kinderwens. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik, toen ik in die fase zat, ook grote behoefte had aan goednieuwsverhalen op dat vlak. Alleen waren die er toen niet echt. Het is fijn om te weten dat andere vrouwen nu een hart onder de riem kan worden gestoken met mijn geschiedenis.
Zowel de oncoloog als de mammacareverpleegkundige verbaasden zich over mijn enorme gewichtstoename. Dat snap ik best, want mijn lage gewicht en gebrek aan eetlust waren altijd wel een puntje van zorg. Wat dat betreft, heb ik de afgelopen maanden een totale metamorfose ondergaan: ik heb er al meer dan 35% van mijn oude gewicht bij!
Maar goed, dit is ook weer achter de rug. Dinsdag mag ik weer linksaf slaan op de gang, want dan moet ik voor controle naar de gynaecoloog. Dat wordt dus de derde keer in een week naar het ziekenhuis...
3 maart 2008
30e week
Geschreven door: Judith
Nummer Drie zit in haar dertigste week!
Om dat te vieren, kregen we vandaag weer een echo in het ziekenhuis. Deze echo was bedoeld om te kijken of ze volgens schema groeit.
En dat was het geval. Haar hoofdje, buik en bovenbeen zijn opgemeten en die zaten alledrie zo rond de 30 weken. Volgens het boekje dus! Wel een totaal ander beeld dan de vorige keer, toen ze negentien weken was... Ze weegt nu ongeveer drie pond en is zo groot (een centimeter of 40) dat ze niet meer helemaal op de echo past. Het is dus stukken moeilijker om er iets in te herkennen. Rechts zie je het hoofdje, het rondje in het midden is de navelstreng en links zit haar rompje met onderin de ruggengraat. Ik heb ook een verklaring gekregen waarom mijn buik al zo groot is: er blijkt een hoop vruchtwater in mijn baarmoeder te zitten.
Verder hebben we nog een extra bevestiging gekregen dat Nummer Drie inderdaad een meisje is. De echoscopist (een andere dan de vorige keer) had daar geen enkele twijfel over. Gelukkig maar! Een jongetje was ook van harte welkom geweest, maar om nu weer helemaal de knop om te gaan zetten terwijl we al sinds december vorig jaar over "haar" en "zij" spreken, is ook weer zo wat...
Een zwangerschap duurt gemiddeld 40 weken, dus dat betekent dat we nu op driekwart zijn. Nog een kwart te gaan dus! Eerlijk gezegd kan het me niet snel genoeg gaan. Negen maanden zwanger zijn is echt wel een heel lange tijd. Ik zal niet zeggen dat ik het zat ben, want ik ben me er maar al te zeer van bewust hoe bijzonder deze zwangerschap is, maar ik moet eerlijk zeggen dat het me af en toe toch wel wat zwaar begint te vallen. Hoewel mijn zwangerschap tot nu toe gelukkig zonder complicaties verloopt, is mijn energieniveau de laatste weken heel erg laag. Lichaamsbeweging zit er niet echt in: fietsen put me ongelooflijk uit (als ik naar het station fiets om naar mijn werk te gaan, zit ik echt uitgeteld in de trein) en zelfs wandelen valt niet goed. Ik krijg dan last van harde buiken en nare pijnscheuten in mijn onderbuik. Afgezien daarvan heb ik gewoon heel weinig fut om dingen te ondernemen.
Ik ben dus heel inactief en daar floreer ik niet bij. Het doet me denken aan de periode dat ik door de borstkanker tot weinig in staat was en dat zijn nare associaties. Omdat ik zoveel verschillende behandelingen achter elkaar heb gehad, heb ik een paar keer forse stappen terug moeten doen in mijn herstelproces. Elke keer als ik dacht dat ik weer op de weg omhoog was, moest ik mezelf weer beperken en terugvallen in vegeteermodus. 2007 was het jaar dat ik eindelijk echt weer ben opgekrabbeld. Hoewel mijn energieniveau nooit meer zo hoog is geworden als voor de kanker, was ik vorig jaar lichamelijk gezien toch ongelooflijk fit en tot veel in staat. Tijdens deze zwangerschap heb ik wederom stappen terug moeten doen. Natuurlijk, het is voor een goed doel, de insteek is totaal anders dan voorheen, maar om mijn zorgvuldig opgebouwde conditie zozeer te zien terugvallen, is toch wel confronterend.
Het hielp ook niet dat ik tijdens zwangerschapsgym te horen kreeg dat ik mijn plannetje om zo snel mogelijk na de geboorte van onze dochter weer te beginnen met hardlopen, voorlopig maar beter in de koelkast kon zetten. Ik moet toch wel tot minstens drieëneenhalf tot vier maanden na de bevalling wachten voordat ik überhaupt weer mag beginnen met opbouwen. Als ik dat niet doe, loop ik het risico dat er van alles verzakt in mijn buikholte met mogelijk blijvende incontinentie tot gevolg. Tja, duidelijke taal, maar leuk is anders. Ik koesterde al stiekeme plannen om in september weer aan de Dam tot Damloop mee te doen (niet de 10 Engelse mijl, maar een kortere afstand) maar dat kan ik dus wel op mijn buik schrijven. Met een beetje geluk zet ik dan pas weer mijn eerste schreden op het hardlooppad...
Ik ben het gewoon zat om mezelf te moeten beperken. Ik heb de afgelopen jaren al genoeg gevegeteerd! Maar goed, gelukkig realiseer ik me wel dat het een luxeprobleem is. Vorig jaar om deze tijd wist ik nog niet eens of een kindje überhaupt nog voor ons weggelegd zou zijn. Klagen over deze tijdelijke beperkingen is zinloos en ik weet maar al te goed waar ik het voor doe: het vooruitzicht dat we over een week of tien ons dochtertje in de armen kunnen sluiten, maakt alles weer goed. Ik blijf er volop van genieten om haar in mijn buik te voelen bewegen en ik ben superblij dat we vandaag te horen hebben gekregen dat ze perfect op schema ligt!
19 februari 2008
Babydagje
Geschreven door: Judith
Een echt zwangerschapsdagje vandaag: vanochtend moest ik voor controle naar de gynaecoloog en vanavond was de eerste bijeenkomst van de prenatale gymnastiek (oftewel zwangerschapsgym).
Controle
De controle was weer een formaliteit. Ik heb geen vreemde klachten dus dan ben je al snel uitgepraat. Als je kijkt hoe vlekkeloos het allemaal gaat, is het eigenlijk zinloos dat ik bij een gynaecoloog loop in het ziekenhuis in plaats van bij een verloskundige in een buurtpraktijk. Maar goed, dat hadden we van tevoren ook niet kunnen weten, en beter zo dan andersom!
Mijn bloeddruk was iets gestegen, maar is nog steeds laag voor een zwangere (105/60). Nummer Drie is goed gepositioneerd in de baarmoeder en lijkt (van buitenaf te zien en te voelen) volgens schema te groeien. Haar hartje is, zoals het hoort in deze fase van de zwangerschap, iets langzamer gaan kloppen: een tijdje geleden was het 160-170 slagen per minuut, wat nu is afgenomen tot 140. Nog steeds razendsnel dus! Over twee weken is er weer een echo ingepland, dus dan kunnen we haar weer zien. Ik ben dan 30 weken zwanger. Ik heb er echt zin in; de laatste echo dateert al van de 19e week.
Buik, 28 weken
Borstvoeding
Omdat er over de zwangerschap zelf niet zo veel uit te wisselen was, hadden we tijd om een aantal andere onderwerpen te bespreken, zoals borstvoeding. De gynaecoloog heeft geen ervaring met vrouwen die na borstkanker borstvoeding willen geven (dat had ik ook niet verwacht, want dat komt natuurlijk zelden voor) en kon er dus weinig zinnigs over zeggen. Dat mijn linkerborst niet mee groeit, betekent waarschijnlijk dat er weinig of geen melk uit zal komen. Het zal afwachten zijn of de andere borst voldoende oplevert om de eerste maanden zonder bijvoeding door te komen. Aan het ziekenhuis is een zogenaamde lactatiedeskundige verbonden, die ik er eventueel nog over kan raadplegen. Ik heb echt helemaal geen zin in het geven van borstvoeding (en dat is nog een understatement), maar het heeft zo veel voordelen dat ik het in ieder geval een kans wil geven...
Pijnbestrijding
Ook de bevalling zelf is nog even ter sprake gekomen. Het is goed om te weten dat pijnbestrijding in mijn ziekenhuis geen enkel probleem is. Omdat het een academisch ziekenhuis is, is er dag en nacht een anesthesist aanwezig (in tegenstelling tot veel streekziekenhuizen, waar je 's nachts op dat vlak aan je lot bent overgelaten omdat de anesthesist er alleen tussen 9 en 5 is). En ze doen er ook niet moeilijk over: je hoeft maar een kick te geven en je kunt kiezen uit drie soorten pijnbestrijding, waaronder de bekende ruggenprik. Geen idee of het nodig is, maar ik ben blij dat ik de keuze in ieder geval heb.
Prenatale gymnastiek
Ik zat al weken aan te hikken tegen de eerste keer zwangerschapsgym. Ik ben sowieso geen groepsmens en verwachtte eerlijk gezegd terecht te komen in een groep zeurende en klagende huisvrouwen. Maar om nu helemaal onvoorbereid mijn eerste bevalling in te gaan, leek me ook geen goed idee. Met lood in mijn schoenen ging ik er vanavond dus naartoe. Gelukkig viel het alleszins mee: een ongedwongen sfeer met elf op het eerste gezicht leuke, vlotte vrouwen. Mijn vooroordelen kon ik dus overboord gooien. Dat gold ook voor het idee dat het een pufcursus zou worden: het eerste wat de begeleidster zei, was dat ze daar nauwelijks aandacht aan zou besteden, omdat het bij de meeste bevallingen niet nodig is. Eigenlijk heb ik het best naar mijn zin gehad. Grappig ook om de grote variëteit aan buiken te zien, terwijl iedereen ongeveer even lang zwanger is...
Zo is het vandaag dus allemaal weer wat concreter geworden. Het begint nu echt op te schieten!
11 februari 2008
Derde trimester
Geschreven door: Judith
Het derde trimester van mijn zwangerschap is aangebroken.
Nummer Drie zit in haar 27e week en is nu in principe levensvatbaar. Natuurlijk moet ze het liefst nog een week of veertien blijven zitten, maar het is een geruststellend idee dat ze, mocht ze besluiten om nu te voorschijn te komen, een kans van 75% heeft om te overleven. Als het goed is, meet ze nu 34 centimeter en weegt ze ongeveer een kilo.
Ik voel me ook steeds logger en lomper worden. Overeind komen vanuit zittende of liggende positie wordt steeds lastiger en me omdraaien in bed is ook niet meer zo vanzelfsprekend als voorheen. En het is een vreemde gewaarwording om van voren zo ver uit te steken. Dat Nummer Drie steeds meer ruimte inneemt in mijn buik, begin ik ook steeds meer te merken. De andere organen die zich in mijn romp bevinden, komen daardoor steeds meer in de verdrukking, met allerlei typische zwangerschapskwaaltjes vandien. Zo heb ik sinds een paar dagen last van brandend maagzuur en begin ik aardig kortademig te worden. Als ik naar het station fiets om naar mijn werk te gaan, lijkt het soms wel alsof ik nauwelijks vooruitkom; zelfs bejaarden snellen me aan alle kanten voorbij.
Maar het is een heerlijk gevoel om ons kindje in mijn buik te voelen bewegen. Een geruststellend gevoel ook. Gisteravond heb ik in bed een uur wakker gelegen omdat ze zich aan het uitleven was. Af en toe gaat ze zelfs zo tekeer dat ik mijn buik van de buitenkant zie golven! Toen ik haar voor het eerst voelde, waren het een soort plopjes, maar nu is ze echt aan het trappen. Ik zie haar kleine voetjes al helemaal voor me...
Sowieso begin ik me nu echt af te vragen wat voor soort mensje er in mei zal verschijnen. Op wie zal ze gaan lijken? Wat voor karakter zal ze hebben? Wordt ze druk, rustig, nieuwsgierig, verlegen? Een huilbaby of een tevreden slaapstertje? We zullen het nog even moeten afwachten, maar ik ben razendbenieuwd.
3 februari 2008
Wonderwezen
Geschreven door: Jaco
Hoe is het mogelijk dat een kindje in een buik groeit? Wat heeft de natuur dat toch schitterend in elkaar gezet, dat 40 weken na een eisprong, met een interventie van een minuscule zaadcel, een kindje ter wereld komt, met microvingertjes, grote starende ogen, en een onbevangenheid waar je U tegen zegt, nee, waar je JIJ tegen zegt, of WAUW! Ik hoop die blik zoveel mogelijk te kunnen overnemen, mee te kunnen kijken met het wonderwezen, dezelfde naïeve blik op zaken te kunnen leggen, en daarmee mijn eigen cynische blik te kunnen afzwakken. Ook de onschuld wil ik overnemen, en beschermen uit alle macht. Laat mijn dochter onschuldig zijn zo lang als dat menselijk mogelijk is, laat haar vertrouwen hebben in mensen. Laat dat pas beschamen op het moment dat ze eraan toe is daarmee om te gaan, en zelfs het beschamen met een liefdevolle glimlach kunnen accepteren en relativeren. Laat haar zo laat mogelijk volwassen worden. Laat haar blik op en haar liefde voor de wereld om haar heen zo open zijn als de wereld zelf, zonder drempels, zonder deuren, zonder schotten.
Als ik haar hand straks beetpak voor een wandeling, dan geef ik haar bescherming en vertrouwen, en zij geeft mij onschuld en wat? Ze geeft mij het gevoel dat ik alles ben. De belangrijkste man in haar leven, in haar bestaan, ze geeft mij bestaansrecht, het gevoel dat zij niet zonder mij kan, en ik niet zonder haar. Ik verklaar haar nu al mijn onvoorwaardelijke liefde, en weet dat ook zij met haar ogen niets anders zal doen dan van mij houden. En ik zal mijn stinkende best doen haar liefde niet te beschamen.
En in mijn liefde voor dit wonderwezen zit ook mijn liefde voor dat andere wonderwezen in mijn leven verstopt. En ook dit wezen wens ik alle onschuld toe die er te vinden is, ik wens haar het vertrouwen toe dat zo lang op een laag pitje heeft moeten staan, de onbevangenheid die zo lang heeft moeten sluimeren en wachten, en die nu langzaam maar zeker, net zo hard als wonderwezen nummer Drie, groeit en bloeit en als een lentebloem straks zal ontpoppen en ons leven kei- en keihard zal omdraaien tot een wereld van wonderen en tedere zorgen.
1 februari 2008
Voorbereidingen
Geschreven door: Judith
De tijd vliegt: het is alweer februari!
Mijn zwangerschap vordert ondertussen gestaag, ik zit alweer in de 26e week. Ik merk wel dat ik echt op een roze wolk zit, in die zin dat ik nauwelijks over andere dingen kan praten dan over baby's en zwangerschap; een van de redenen waarom het bloggen ook op een laag pitje staat op dit moment. Een soort van tunnelvisie zeg maar: bijna alles valt in het niet bij datgene wat ons in mei te wachten staat. Het is ook zo bijzonder wat er allemaal gebeurt!
Daarnaast blijft mijn groeiende buik een bron van verbazing. En niet alleen voor mij: constant hoor ik mensen vragen of ik wel zeker weet dat er maar één kindje in aantocht is. Mijn buik is ook echt wel aan de grote kant. Dat komt ook omdat ik niet zo lang ben. Hoe langer je bent, hoe meer ruimte de baby in de lengte heeft en bij mij is die ruimte dus vrij beperkt. Ik moet nog bijna vijftien weken, waar gaat dit eindigen?
Lichamelijk gaat het allemaal zijn gangetje, hoewel ik anderhalve week geleden wel even een schrikmoment had. Ik had opeens zo veel pijn in mijn buik, liezen en onderrug dat ik niet meer rechtop kon staan. Ook nadat ik een paar uur op bed had gelegen en een warme douche had genomen, ging het maar niet over. Toen ik naar het ziekenhuis belde om verslag te doen van mijn klachten, vonden ze dat ik maar even langs moest komen. Dat was nog gemakkelijker gezegd dan gedaan, want aangezien we geen auto hebben moest ik daar met de fiets zien te komen.
Na uitgebreid onderzoek bleek er gelukkig niets aan de hand te zijn. Waarschijnlijk maakte de baby een groeispurt door, waardoor de banden van mijn baarmoeder in een keer behoorlijk moesten oprekken. Wat het ook is geweest, het was in ieder geval geen prettige ervaring! Maar goed, alles is tot nu toe zo vlekkeloos verlopen dat het ook wel eens een keer minder soepeltjes mocht gaan...
Ondertussen zijn de voorbereidingen voor de komst van ons dochtertje in volle gang. Al met al moet er toch een hoop gedaan worden voordat je zo'n nieuw mensje met goed fatsoen in de wereld kunt ontvangen. Gelukkig duurt een zwangerschap negen maanden, want die tijd heb je ook echt wel nodig...
Vandaag arriveerde dan eindelijk de via internet bestelde kinderwagen. Een cadeau van mijn ouders, waarvoor nogmaals heel veel dank! Twee enorme dozen waaruit een overweldigende hoeveelheid onderdelen tevoorschijn kwam. Gelukkig wist Jaco er beter raad mee dan ik...
Verder is in het hoofdstukje regeldingen mijn zwangerschaps- en bevallingsverlof nu in kannen en kruiken; vandaag kreeg ik de bevestigingsbrief van mijn werk dat ik per 1 april met verlof mag. Dat is zes weken voor de uitgerekende datum. In principe mag je doorwerken tot vier weken voor die tijd, maar gezien mijn ziektegeschiedenis heb ik de bedrijfsarts moeten beloven dat ik zo vroeg mogelijk met verlof zou gaan. Ik vind het prima; het is nu af en toe al zwaar om mijn werk te kunnen volhouden. Hopelijk begint de lente vroeg dit jaar! Na de zes weken zwangerschapsverlof heb ik nog tien weken bevallingsverlof en als dat verstreken is, is het zomerreces van de Tweede Kamer al in volle gang. Ik hoef dus feitelijk tot begin september niet te werken!
Daarna neem ik één dag in de week ouderschapsverlof op. Het aanvragen daarvan heeft nog wel wat voeten in de aarde, want om 75% van mijn salaris uitbetaald te krijgen over de uren dat ik ouderschapsverlof opneem, moet ik onder andere aan de levensloopregeling van mijn werk gaan deelnemen en zorgtoeslag aanvragen. Daarnaast betaalt mijn werkgever ook nog een deel van de kosten van de kinderopvang, waarvoor ook allerlei papierwerk gedaan moet worden. Niet bepaald laagdrempelig dus allemaal... Maar goed, ik heb nog even de tijd om dat te regelen.
21 januari 2008
Potentiële Energie
| Geschreven door: Jaco Door een object hoger te tillen, krijgt het potentiële energie. Die energie kan dan vrijkomen wanneer het object weer naar beneden gaat. Je kunt je voorstellen dat de bewoner van een flat zonder lift, behoorlijk wat potentiële energie in zijn pand stopt: elke keer boodschappen, de krant, het eten in zijn buik: het raakt allemaal gevuld met energie. Ik heb afgelopen weekend ons bovenverdieping flink gevuld met potentiële energie. Door ons nieuwe bed, onze nieuwe kast, de commode van Nummer Drie en een dekenlade onder ons nieuwe bed naar boven te sjouwen, heb ik de hoeveelheid energie in onze slaapkamer en de kamer van Nummer Drie flink opgestuwd. In totaal 391,4 kg heb ik van de Ikea in Delft naar onze slaapkamer mogen vervoeren, maar het mag gezegd worden dat ik het stuk tussen Delft en ons huis heb afgelegd in de auto van mijn ouders. Ik heb het wel allemaal in de auto getild trouwens, 248,5 kg afgelopen vrijdag en 142,9 kg de vrijdag ervoor (maar daar heeft Judith bij geholpen). Vervolgens heb ik er in totaal vier dagen over gedaan om dat allemaal in elkaar te zetten, inclusief het verplaatsen van kleding en oude meubelstukken. Maar goed: het belangrijkste resultaat van deze energieopbouw is dat de kamer van Nummer Drie nu geheel en al is ontdaan van onze spullen, en dat wij nu onze kleren niet meer verspreid over verschillende kamers hebben liggen en hangen maar geconcentreerd in de grote slaapkamer van papa en mama. | |
 |  |
 |  |
13 januari 2008
Opruimen en herinrichten
Geschreven door: Judith
De afgelopen dagen druk bezig geweest met opruimen en herinrichten. Het lijkt erop dat de nesteldrang die bij een zwangerschap schijnt te horen, eindelijk een beetje begint toe te slaan. Dat werd ook wel tijd, want ik was de afgelopen tijd een beetje al te te relaxed op dat vlak. De toekomstige babykamer wordt op dit moment gebruikt als walk-in closet c.q. wasophangplek en er moest nog een hoop gebeuren om Nummer Drie daar een waardig plekje te kunnen geven.
Ook hebben we onze eerste grote babyaankoop gedaan: een commode. Die ga ik vooralsnog, totdat we kledingkasten voor onze slaapkamer hebben gekocht, gebruiken om mijn positiekleding in op te bergen. 
Tijd dus om alles uit te zoeken. Niet bepaald het leukste klusje dat ik me kan bedenken...
Het begin van de grote herinrichting is dus begonnen! Gelukkig duurt het nog een tijdje voordat Nummer Drie geboren wordt, want we zijn nog lang niet klaar...
