Babydagje

Geschreven door: Judith

Een echt zwangerschapsdagje vandaag: vanochtend moest ik voor controle naar de gynaecoloog en vanavond was de eerste bijeenkomst van de prenatale gymnastiek (oftewel zwangerschapsgym).

Controle
De controle was weer een formaliteit. Ik heb geen vreemde klachten dus dan ben je al snel uitgepraat. Als je kijkt hoe vlekkeloos het allemaal gaat, is het eigenlijk zinloos dat ik bij een gynaecoloog loop in het ziekenhuis in plaats van bij een verloskundige in een buurtpraktijk. Maar goed, dat hadden we van tevoren ook niet kunnen weten, en beter zo dan andersom!

Mijn bloeddruk was iets gestegen, maar is nog steeds laag voor een zwangere (105/60). Nummer Drie is goed gepositioneerd in de baarmoeder en lijkt (van buitenaf te zien en te voelen) volgens schema te groeien. Haar hartje is, zoals het hoort in deze fase van de zwangerschap, iets langzamer gaan kloppen: een tijdje geleden was het 160-170 slagen per minuut, wat nu is afgenomen tot 140. Nog steeds razendsnel dus! Over twee weken is er weer een echo ingepland, dus dan kunnen we haar weer zien. Ik ben dan 30 weken zwanger. Ik heb er echt zin in; de laatste echo dateert al van de 19e week.

Buik, 28 weken

Borstvoeding
Omdat er over de zwangerschap zelf niet zo veel uit te wisselen was, hadden we tijd om een aantal andere onderwerpen te bespreken, zoals borstvoeding. De gynaecoloog heeft geen ervaring met vrouwen die na borstkanker borstvoeding willen geven (dat had ik ook niet verwacht, want dat komt natuurlijk zelden voor) en kon er dus weinig zinnigs over zeggen. Dat mijn linkerborst niet mee groeit, betekent waarschijnlijk dat er weinig of geen melk uit zal komen. Het zal afwachten zijn of de andere borst voldoende oplevert om de eerste maanden zonder bijvoeding door te komen. Aan het ziekenhuis is een zogenaamde lactatiedeskundige verbonden, die ik er eventueel nog over kan raadplegen. Ik heb echt helemaal geen zin in het geven van borstvoeding (en dat is nog een understatement), maar het heeft zo veel voordelen dat ik het in ieder geval een kans wil geven...

Pijnbestrijding
Ook de bevalling zelf is nog even ter sprake gekomen. Het is goed om te weten dat pijnbestrijding in mijn ziekenhuis geen enkel probleem is. Omdat het een academisch ziekenhuis is, is er dag en nacht een anesthesist aanwezig (in tegenstelling tot veel streekziekenhuizen, waar je 's nachts op dat vlak aan je lot bent overgelaten omdat de anesthesist er alleen tussen 9 en 5 is). En ze doen er ook niet moeilijk over: je hoeft maar een kick te geven en je kunt kiezen uit drie soorten pijnbestrijding, waaronder de bekende ruggenprik. Geen idee of het nodig is, maar ik ben blij dat ik de keuze in ieder geval heb.

Prenatale gymnastiek
Ik zat al weken aan te hikken tegen de eerste keer zwangerschapsgym. Ik ben sowieso geen groepsmens en verwachtte eerlijk gezegd terecht te komen in een groep zeurende en klagende huisvrouwen. Maar om nu helemaal onvoorbereid mijn eerste bevalling in te gaan, leek me ook geen goed idee. Met lood in mijn schoenen ging ik er vanavond dus naartoe. Gelukkig viel het alleszins mee: een ongedwongen sfeer met elf op het eerste gezicht leuke, vlotte vrouwen. Mijn vooroordelen kon ik dus overboord gooien. Dat gold ook voor het idee dat het een pufcursus zou worden: het eerste wat de begeleidster zei, was dat ze daar nauwelijks aandacht aan zou besteden, omdat het bij de meeste bevallingen niet nodig is. Eigenlijk heb ik het best naar mijn zin gehad. Grappig ook om de grote variëteit aan buiken te zien, terwijl iedereen ongeveer even lang zwanger is...

Zo is het vandaag dus allemaal weer wat concreter geworden. Het begint nu echt op te schieten!

Derde trimester

Geschreven door: Judith

Het derde trimester van mijn zwangerschap is aangebroken.
Nummer Drie zit in haar 27e week en is nu in principe levensvatbaar. Natuurlijk moet ze het liefst nog een week of veertien blijven zitten, maar het is een geruststellend idee dat ze, mocht ze besluiten om nu te voorschijn te komen, een kans van 75% heeft om te overleven. Als het goed is, meet ze nu 34 centimeter en weegt ze ongeveer een kilo.

Volgens mijn zwangerschapsboek zou ikzelf nu tussen de 7,5 en 11 kg aangekomen moeten zijn. Maar helaas gaf de weegschaal vanochtend aan dat ik al 16 kg zwaarder ben dan begin september! Ik ben benieuwd wat de gynaecoloog daar volgende week over gaat zeggen. Bizar dat ik na een jarenlang gevecht tegen ondergewicht nu opeens het tegenovergestelde probleem begin te krijgen. Maar ja, ik ben twee keer zo veel gaan eten en ben van drie keer intensief sporten per week naar nul keer gegaan. Dan willen de kilo's er dus wel aan komen...

Ik voel me ook steeds logger en lomper worden. Overeind komen vanuit zittende of liggende positie wordt steeds lastiger en me omdraaien in bed is ook niet meer zo vanzelfsprekend als voorheen. En het is een vreemde gewaarwording om van voren zo ver uit te steken. Dat Nummer Drie steeds meer ruimte inneemt in mijn buik, begin ik ook steeds meer te merken. De andere organen die zich in mijn romp bevinden, komen daardoor steeds meer in de verdrukking, met allerlei typische zwangerschapskwaaltjes vandien. Zo heb ik sinds een paar dagen last van brandend maagzuur en begin ik aardig kortademig te worden. Als ik naar het station fiets om naar mijn werk te gaan, lijkt het soms wel alsof ik nauwelijks vooruitkom; zelfs bejaarden snellen me aan alle kanten voorbij.

Maar het is een heerlijk gevoel om ons kindje in mijn buik te voelen bewegen. Een geruststellend gevoel ook. Gisteravond heb ik in bed een uur wakker gelegen omdat ze zich aan het uitleven was. Af en toe gaat ze zelfs zo tekeer dat ik mijn buik van de buitenkant zie golven! Toen ik haar voor het eerst voelde, waren het een soort plopjes, maar nu is ze echt aan het trappen. Ik zie haar kleine voetjes al helemaal voor me...

Sowieso begin ik me nu echt af te vragen wat voor soort mensje er in mei zal verschijnen. Op wie zal ze gaan lijken? Wat voor karakter zal ze hebben? Wordt ze druk, rustig, nieuwsgierig, verlegen? Een huilbaby of een tevreden slaapstertje? We zullen het nog even moeten afwachten, maar ik ben razendbenieuwd.

Wonderwezen

Geschreven door: Jaco
Hoe is het mogelijk dat een kindje in een buik groeit? Wat heeft de natuur dat toch schitterend in elkaar gezet, dat 40 weken na een eisprong, met een interventie van een minuscule zaadcel, een kindje ter wereld komt, met microvingertjes, grote starende ogen, en een onbevangenheid waar je U tegen zegt, nee, waar je JIJ tegen zegt, of WAUW! Ik hoop die blik zoveel mogelijk te kunnen overnemen, mee te kunnen kijken met het wonderwezen, dezelfde naïeve blik op zaken te kunnen leggen, en daarmee mijn eigen cynische blik te kunnen afzwakken. Ook de onschuld wil ik overnemen, en beschermen uit alle macht. Laat mijn dochter onschuldig zijn zo lang als dat menselijk mogelijk is, laat haar vertrouwen hebben in mensen. Laat dat pas beschamen op het moment dat ze eraan toe is daarmee om te gaan, en zelfs het beschamen met een liefdevolle glimlach kunnen accepteren en relativeren. Laat haar zo laat mogelijk volwassen worden. Laat haar blik op en haar liefde voor de wereld om haar heen zo open zijn als de wereld zelf, zonder drempels, zonder deuren, zonder schotten.

Als ik haar hand straks beetpak voor een wandeling, dan geef ik haar bescherming en vertrouwen, en zij geeft mij onschuld en wat? Ze geeft mij het gevoel dat ik alles ben. De belangrijkste man in haar leven, in haar bestaan, ze geeft mij bestaansrecht, het gevoel dat zij niet zonder mij kan, en ik niet zonder haar. Ik verklaar haar nu al mijn onvoorwaardelijke liefde, en weet dat ook zij met haar ogen niets anders zal doen dan van mij houden. En ik zal mijn stinkende best doen haar liefde niet te beschamen.

En in mijn liefde voor dit wonderwezen zit ook mijn liefde voor dat andere wonderwezen in mijn leven verstopt. En ook dit wezen wens ik alle onschuld toe die er te vinden is, ik wens haar het vertrouwen toe dat zo lang op een laag pitje heeft moeten staan, de onbevangenheid die zo lang heeft moeten sluimeren en wachten, en die nu langzaam maar zeker, net zo hard als wonderwezen nummer Drie, groeit en bloeit en als een lentebloem straks zal ontpoppen en ons leven kei- en keihard zal omdraaien tot een wereld van wonderen en tedere zorgen.

Voorbereidingen

Geschreven door: Judith

De tijd vliegt: het is alweer februari!
Mijn zwangerschap vordert ondertussen gestaag, ik zit alweer in de 26e week. Ik merk wel dat ik echt op een roze wolk zit, in die zin dat ik nauwelijks over andere dingen kan praten dan over baby's en zwangerschap; een van de redenen waarom het bloggen ook op een laag pitje staat op dit moment. Een soort van tunnelvisie zeg maar: bijna alles valt in het niet bij datgene wat ons in mei te wachten staat. Het is ook zo bijzonder wat er allemaal gebeurt!

Daarnaast blijft mijn groeiende buik een bron van verbazing. En niet alleen voor mij: constant hoor ik mensen vragen of ik wel zeker weet dat er maar één kindje in aantocht is. Mijn buik is ook echt wel aan de grote kant. Dat komt ook omdat ik niet zo lang ben. Hoe langer je bent, hoe meer ruimte de baby in de lengte heeft en bij mij is die ruimte dus vrij beperkt. Ik moet nog bijna vijftien weken, waar gaat dit eindigen?

Lichamelijk gaat het allemaal zijn gangetje, hoewel ik anderhalve week geleden wel even een schrikmoment had. Ik had opeens zo veel pijn in mijn buik, liezen en onderrug dat ik niet meer rechtop kon staan. Ook nadat ik een paar uur op bed had gelegen en een warme douche had genomen, ging het maar niet over. Toen ik naar het ziekenhuis belde om verslag te doen van mijn klachten, vonden ze dat ik maar even langs moest komen. Dat was nog gemakkelijker gezegd dan gedaan, want aangezien we geen auto hebben moest ik daar met de fiets zien te komen.

Na uitgebreid onderzoek bleek er gelukkig niets aan de hand te zijn. Waarschijnlijk maakte de baby een groeispurt door, waardoor de banden van mijn baarmoeder in een keer behoorlijk moesten oprekken. Wat het ook is geweest, het was in ieder geval geen prettige ervaring! Maar goed, alles is tot nu toe zo vlekkeloos verlopen dat het ook wel eens een keer minder soepeltjes mocht gaan...

Ondertussen zijn de voorbereidingen voor de komst van ons dochtertje in volle gang. Al met al moet er toch een hoop gedaan worden voordat je zo'n nieuw mensje met goed fatsoen in de wereld kunt ontvangen. Gelukkig duurt een zwangerschap negen maanden, want die tijd heb je ook echt wel nodig...

Vandaag arriveerde dan eindelijk de via internet bestelde kinderwagen. Een cadeau van mijn ouders, waarvoor nogmaals heel veel dank! Twee enorme dozen waaruit een overweldigende hoeveelheid onderdelen tevoorschijn kwam. Gelukkig wist Jaco er beter raad mee dan ik...

Verder is in het hoofdstukje regeldingen mijn zwangerschaps- en bevallingsverlof nu in kannen en kruiken; vandaag kreeg ik de bevestigingsbrief van mijn werk dat ik per 1 april met verlof mag. Dat is zes weken voor de uitgerekende datum. In principe mag je doorwerken tot vier weken voor die tijd, maar gezien mijn ziektegeschiedenis heb ik de bedrijfsarts moeten beloven dat ik zo vroeg mogelijk met verlof zou gaan. Ik vind het prima; het is nu af en toe al zwaar om mijn werk te kunnen volhouden. Hopelijk begint de lente vroeg dit jaar! Na de zes weken zwangerschapsverlof heb ik nog tien weken bevallingsverlof en als dat verstreken is, is het zomerreces van de Tweede Kamer al in volle gang. Ik hoef dus feitelijk tot begin september niet te werken!

Daarna neem ik één dag in de week ouderschapsverlof op. Het aanvragen daarvan heeft nog wel wat voeten in de aarde, want om 75% van mijn salaris uitbetaald te krijgen over de uren dat ik ouderschapsverlof opneem, moet ik onder andere aan de levensloopregeling van mijn werk gaan deelnemen en zorgtoeslag aanvragen. Daarnaast betaalt mijn werkgever ook nog een deel van de kosten van de kinderopvang, waarvoor ook allerlei papierwerk gedaan moet worden. Niet bepaald laagdrempelig dus allemaal... Maar goed, ik heb nog even de tijd om dat te regelen.