Derde trimester

Geschreven door: Judith

Het derde trimester van mijn zwangerschap is aangebroken.
Nummer Drie zit in haar 27e week en is nu in principe levensvatbaar. Natuurlijk moet ze het liefst nog een week of veertien blijven zitten, maar het is een geruststellend idee dat ze, mocht ze besluiten om nu te voorschijn te komen, een kans van 75% heeft om te overleven. Als het goed is, meet ze nu 34 centimeter en weegt ze ongeveer een kilo.

Volgens mijn zwangerschapsboek zou ikzelf nu tussen de 7,5 en 11 kg aangekomen moeten zijn. Maar helaas gaf de weegschaal vanochtend aan dat ik al 16 kg zwaarder ben dan begin september! Ik ben benieuwd wat de gynaecoloog daar volgende week over gaat zeggen. Bizar dat ik na een jarenlang gevecht tegen ondergewicht nu opeens het tegenovergestelde probleem begin te krijgen. Maar ja, ik ben twee keer zo veel gaan eten en ben van drie keer intensief sporten per week naar nul keer gegaan. Dan willen de kilo's er dus wel aan komen...

Ik voel me ook steeds logger en lomper worden. Overeind komen vanuit zittende of liggende positie wordt steeds lastiger en me omdraaien in bed is ook niet meer zo vanzelfsprekend als voorheen. En het is een vreemde gewaarwording om van voren zo ver uit te steken. Dat Nummer Drie steeds meer ruimte inneemt in mijn buik, begin ik ook steeds meer te merken. De andere organen die zich in mijn romp bevinden, komen daardoor steeds meer in de verdrukking, met allerlei typische zwangerschapskwaaltjes vandien. Zo heb ik sinds een paar dagen last van brandend maagzuur en begin ik aardig kortademig te worden. Als ik naar het station fiets om naar mijn werk te gaan, lijkt het soms wel alsof ik nauwelijks vooruitkom; zelfs bejaarden snellen me aan alle kanten voorbij.

Maar het is een heerlijk gevoel om ons kindje in mijn buik te voelen bewegen. Een geruststellend gevoel ook. Gisteravond heb ik in bed een uur wakker gelegen omdat ze zich aan het uitleven was. Af en toe gaat ze zelfs zo tekeer dat ik mijn buik van de buitenkant zie golven! Toen ik haar voor het eerst voelde, waren het een soort plopjes, maar nu is ze echt aan het trappen. Ik zie haar kleine voetjes al helemaal voor me...

Sowieso begin ik me nu echt af te vragen wat voor soort mensje er in mei zal verschijnen. Op wie zal ze gaan lijken? Wat voor karakter zal ze hebben? Wordt ze druk, rustig, nieuwsgierig, verlegen? Een huilbaby of een tevreden slaapstertje? We zullen het nog even moeten afwachten, maar ik ben razendbenieuwd.