Rust!

Geschreven door: Judith

Mijn favoriete plek in huis sinds het ingaan van mijn zwangerschapsverlof:

De afgelopen vier dagen heb ik buitenproportioneel veel tijd doorgebracht op de bank (en in bed). Kennelijk hebben de laatste werkweken toch meer van me gevergd dan ik in de gaten had, want ik heb echt veel rust nodig. Het lijkt wel alsof er een knop is omgegaan: ik hoef niets meer te doen, dus ik kan het er nu echt van nemen...

Elke vorm van inspanning (bijvoorbeeld een wandelingetje naar de supermarkt, 250 meter verderop), wordt ook direct afgestraft met harde buiken of zelfs buikkrampen. Hopelijk trekt het weer bij, want zoals mijn moeder gisteren aan de telefoon al zei, kan het toch niet de bedoeling zijn dat ik de komende zes weken op de bank doorbreng. Al was het alleen maar omdat ik dan helemaal zou dichtgroeien! De laatste tijd heb ik mijn kop een beetje in het zand gestoken over mijn gewichtstoename, maar toen ik gisteren op aandringen van een nieuwsgierige Jaco weer eens op de weegschaal stapte, gaf die een alarmerende +23 kg aan. Maar goed, ik heb me er eigenlijk bij neergelegd en eet er geen hap minder om. Ik ga er maar van uit dat mijn lichaam aangeeft wat het nodig heeft.

Mijn buik zit me nu ook danig in de weg: ik kan niet meer uit de kraan drinken en het wordt ook behoorlijk lastig om mijn schoenen aan te trekken en mijn veters te strikken! Mijn laarzen met hakken heb ik afgelopen woensdag na mijn laatste werkdag in een hoek gesmeten. Tot aan de bevalling zal ik op platte schoenen blijven lopen. Voor zover ik daar nog in pas! Waarom vertelt niemand je van tevoren dat je voeten door een zwangerschap een halve tot een hele maat groter worden? Ben benieuwd of dat na de bevalling weer bijtrekt, anders heb ik in mei een goed excuus om me te buiten te gaan aan nieuwe schoenen...

Laatste keer

Geschreven door: Judith

Mijn laatste avonddienst is achter de rug, althans de laatste voordat mijn zwangerschapsverlof ingaat. En dat is maar goed ook, want ze vallen me de laatste tijd erg zwaar.

Officieel ga ik aanstaande dinsdag pas met verlof, maar zoals ik laatst al schreef, heb ik al mijn werk al afgerond en heb ik nu eigenlijk niets meer te doen. Feitelijk is mijn verlof dus nu al ingegaan. Mijn bureau is griezelig leeg en het was toch met enige weemoed dat ik me bedacht dat ik pas in september mijn volgende avonddienst zal draaien.

De laatste schephap

De laatste avondwandeling door Den Haag

De laatste keer in het donker naar huis

Zo, weer een stap gezet in de richting van de bevalling...

33e week

Geschreven door: Judith

De 33e week: nog zo'n zeven weken te gaan tot de uitgerekende datum! Tijd dus voor een nieuwe buikfoto.

Nummer Drie is nu ongeveer 42 cm lang en weegt een kilo of twee. Aangezien de gemiddelde pasgeborene 3500 gram schijnt te wegen, moet er de komende weken nog anderhalve kilo aan baby bij komen. Een flinke groeistuip dus! Volgens mij is ze daar nu al hard mee bezig, want ik heb momenteel een zeer actief kind in mijn buik. Vooral 's ochtends vroeg en 's avonds laat is ze druk in de weer met het oefenen van haar spiertjes. Ook heeft ze nu regelmatig de hik!

Officieel moet ik nog een week werken voordat mijn zwangerschapsverlof ingaat, maar het wordt een erg korte werkweek. Vandaag (Paasmaandag) gaat er al af. Dinsdag en woensdag zijn gewone werkdagen (ik heb morgen zelfs nog een functioneringsgesprek) maar donderdag en vrijdag kan ik thuisblijven omdat ik al het werk dat ik nog had liggen, vorige week al heb afgerond. En het heeft weinig zin om nu nog aan een nieuw project te beginnen, aangezien ik tot september thuis ben met de baby.

Mijn verlof gaat in op dinsdag 1 april, dus het is nog even afwachten of ik maandag de 31e nog op het werk wordt verwacht. Maar hoe dan ook is het einde in zicht! Gelukkig maar, want ik kan op dit moment bijzonder weinig interesse opbrengen voor mijn werk. Daarnaast heb ik zo weinig energie dat ik soms als een zombie over de afdeling rondloop. Dat veel vrouwen doorwerken tot vier weken voor de bevalling, kan ik me dan ook nauwelijks voorstellen.

Het is vreemd om me te realiseren dat dit de laatste weken zijn dat Jaco en ik met zijn tweeën zijn. Na de bevalling zal ons leven onherkenbaar veranderen, zo wordt mij althans verteld door mensen die het al hebben meegemaakt. Ik kan me er eigenlijk nog weinig bij voorstellen. Ik ben zo bezig met de zwangerschap zelf dat het moeilijk is om verder te kijken dan de bevalling. Jaco heeft al een vrij concreet beeld van hoe het zal zijn als Nummer Drie er is, en heeft allerlei doordachte ideeën over de opvoeding en verzorging van ons dochtertje, maar voor mij is het allemaal nog behoorlijk abstract...

Geluk

Geschreven door: Jaco

Zo nu en dan vul ik een online vragenlijst in. Het is meestal stomvervelend, maar er bestaat een kansje dat je er iets mee wint, en ik vind het belangrijk dat er ook leden van de niet-mainstream zijn die hieraan meedoen. Eergisteren kreeg ik er weer eentje toegestuurd, en tot mijn grote interesse ging deze over geluk: een boeiend onderwerp en voor mij zeer actueel de laatste tijd.

"Welke commerciële producten associeert u met geluk?" was de eerste inhoudelijke vraag die gesteld werd. Een open vraag, waarin ik mocht invullen wat ik maar wilde. Wat een fascinerende vraag. Ten eerste omdat ik natuurlijk geen enkel commercieel product kan verbinden met geluk. Producten zijn dingen waarvan je geniet, of nuttigt, of gebruikt, maar een geluksgevoel verbind je niet met een product, hoogstens met een gebeurtenis, en dan vaak verbonden met een bepaald persoon. Maar het meest fascinerende vond ik dat er daadwerkelijk reclamemakers zijn die hun product via hun uitingen verbinden met geluk. Door beelden, muziek, geluid van gelukkige momenten te verbinden met een product, geef je mensen het idee dat het nuttigen van dat product een geluksgevoel teweeg brengt. Wat een walgelijk, kortzichtig en misleidend idee. En helaas blijkt een dergelijke aanpak maar al te goed te werken.

Ik ben erg bezig met invloeden uit de reclame de laatste tijd. Niet dat ik er zelf zoveel last van heb, behalve ergernis over de oppervlakkigheid en de effectieve gewiekstheid die reclame nu eenmaal hanteert, maar vooral omdat ik over een jaar of twee à drie in de opvoeding te maken zal hebben met reclame. Reclame zal full force gelanceerd worden op mij en Judith, want ouders met kinderen zijn een gigantische doelgroep in de commerciële wereld. Kids Sell, en niet zo'n beetje ook.

En hoe verstandig je als ouders ook bent, door je kind zo min mogelijk TV te laten kijken, niet naar McDonald's te gaan, niet of weinig te gaan winkelen met een kind, weinig internet en alleen onder toezicht, enzovoorts, zal een kind in zijn klas of op het dagverblijf toch in aanraking komen met kinderen die wel onder invloed staan van de commercie, en dus elke week een andere speelgoedtrend volgen, de zoveelste incarnatie van Spongebob, Bob de Bouwer, kabouter Plop en K3. Het liefste houd ik mijn kind er zo ver mogelijk bij vandaan, maar ik wil ook geen hardvochtige opvoeder worden met een dochter die hoe langer hoe meer vervreemd raakt van haar omgeving. Moeilijke dilemma's, en pas te tackelen als je daadwerkelijk voor de situatie staat.

Voorlopig zal ik de opvoeding daarom maar opbouwen uit momenten van intens geluk. Zoals ik bij één van de laatste vragen invulde ('Welke momenten zijn voor u geluksmomenten?'): 's ochtends kijken naar mijn geliefde die nog slaapt, zachtjes over haar zwangere buik aaien en je kind voelen woelen, in een flow raken tijdens het sporten en de muziek in je oren intenser beleven dan ooit tevoren, op vakantie op een bergtop staan, het dal onder je zien uitstrekken en je bewust zijn van de uitgestrektheid en zielverdovende pracht van de natuur, een begeleidingsgesprek met een stagiair waarin je een belangrijk kwartje ziet vallen.

Wat ik niet invulde, maar binnen afzienbare tijd wel verwacht, zijn deze geluksmomenten: mijn dochter haar vingers om de mijne te zien grijpen, de blik van volledig vertrouwen te zien in haar ogen als ze in bad gaat, mijn dochter in bed te zien slapen, mijn dochter in de armen van de liefde van mijn leven in slaap zien vallen, haar eerste glimlach, woordje, bewustzijn van de controle die ze op haar lijf heeft, schijnbare focus op één van haar ouders, de eerste keer papa zeggen. De zorgen komen later wel.

Ingedaald

Geschreven door: Judith

Vandaag weer naar het ziekenhuis geweest. Drie keer in een week is eigenlijk wat te veel, zeker omdat ik het ook druk heb op mijn werk, maar goed. Dit keer stond er dus een bezoek aan de gynaecoloog op het programma. Wederom werd ik met een nieuwe arts geconfronteerd, al de vijfde sinds oktober! Bizar, in de bijna vier jaar dat ik nu bij Oncologie kom is het slechts twee keer voorgekomen dat ik een vervangende arts had, maar kennelijk is dat bij Verloskunde schering en inslag.

Gelukkig alleen maar goed nieuws: Nummer Drie is nu al ingedaald, ligt netjes met haar hoofdje naar beneden en zal hoogstwaarschijnlijk niet meer van positie veranderen. De kans op een stuitligging en daaruit voortvloeiende keizersnede is dus stukken kleiner geworden. Dat ze is ingedaald, betekent wel dat mijn blaas nu nog meer in de verdrukking is gekomen, zodat ik nog vaker moet plassen dan de afgelopen maanden al het geval was. Elk voordeel heeft zijn nadeel, zullen we maar zeggen.

<-- Zijaanzicht van een ingedaalde baby, het hoofdje ligt achter het schaambeen, zodat de blaas weinig ruimte meer heeft...

Over blazen gesproken: op de razendsnelle echo die ik kreeg (duurde nog geen minuut, heb er ook geen afdruk van gekregen) was ook de volle blaas van Nummer Drie te zien. Kennelijk werken haar niertjes al volop!

Ook deze gynaecoloog (een professor, het hoofd van de vakgroep) vond mijn buik groot, maar dat komt volgens hem doordat ik "naar voren draag", zoals dat schijnt te heten. Mijn bloeddruk is weer gemeten en is nog steeds netjes laag, hoewel iets gestegen naar 110/70. Ook mijn hb-gehalte was prima met een waarde van 7,5 (was 8 in oktober). Mijn bij vlagen extreme vermoeidheid is dus in ieder geval niet aan bloedarmoede te wijten.

Omdat alles volgens plan verloopt, leek het weinig zinnig om over twee weken alweer terug te komen. Dus nu hoef ik pas op 4 april weer terug: hoera! Dan ben ik al met zwangerschapsverlof en begint het allemaal aardig op te schieten.

Ik ben heel benieuwd hoe lang Nummer Drie het nog gaat volhouden in mijn buik. Gaat ze de veertig weken volmaken? Komt ze eerder en zo ja hoeveel weken dan, of zou ze (schrikbeeld) juist twee, drie weken langer blijven zitten? Hoewel ik uitkijk naar het moment dat ik niet meer zwanger ben en weer wat meer bewegingsvrijheid heb, zal het ook heel vreemd zijn om haar niet meer zo dicht bij me te hebben en haar niet meer in mijn buik te voelen bewegen. Ze is nu met vlagen erg actief en ik zie mijn buik af en toe gewoon golven als ze bezig is. Het is toch wel een heel bijzondere periode...

Lamb - Alien

this was a body
now it's a home
for you my little alien
i feel you moving
it's oh so strange
do you like the music?

and i'm a happy home
what's it like in there?
yeah i'm a happy home
i hope it's cosy in there

if home's where the heart is
that's where you are
my heart is right there
so long i've waited
to be quite so occupied
mysterious being by you

(A)Ritme

Geschreven door: Jaco
Mijn logdichtheid is flink gekelderd de laatste weken. Niet dat er niets gebeurt, ik zou eerder het tegenovergestelde willen stellen. Ik kom gewoon niet toe aan schrijven over zaken omdat er veel te veel zaken zijn die er spelen.

Maar door al die zaken is mijn routine danig in de war geschopt, terwijl dat nou net hetgene is waarin ik floreer: een ritme.

Mijn sterrenbeeld is Waterman, wat (in tegenstelling tot een hoofdteken of een beweeglijk teken) een vast teken is, net als Stieren, Leeuwen en Schorpioenen. Dit betekent dat ik uitstekend floreer in een gedefinieerde omgeving, en het lastig vind om omgevingen te definiëren. Het makkelijkste leg ik het altijd uit door middel van muziek. Iedereen kent het ritme in de muziek. Op het ritme kun je dansen, en door het ritme kent de muziek een structuur waarbinnen gevarieerd kan worden. Hoofdtekens (Steenbok, Ram, Kreeft en Weegschaal) kunnen uitstekend ritmes verzinnen, veranderen, en van de ene maatsoort naar de andere springen. Vaste tekens zoals ik moet het ritme aangereikt worden, maar kunnen binnen dat ritme dan wel volledig uit hun dak gaan met variaties op dat thema. Beweeglijke tekens kunnen allebei, en zijn daarmee flexibel, maar hebben soms ook de neiging om het verkeerde moment uit te kiezen om hoofd- of vast te reageren.

Voor mij geldt dus dat ik de kat uit de boom moet kijken en mij tot die tijd wat verstoord en verstrooid gedraag. Terwijl als ik word geconfronteerd met een kat die al uit de boom is, ik mij daar prima en in no time in kan schikken. En aangezien Nummer Drie nog vrolijk in Judith's buik zit, moet ik mij zo goed mogelijk voorbereiden, en proberen zoveel mogelijk in een ritme te blijven. Dat kost veel energie, dus blijft er weinig ruimte over voor introspectie, en dus voor logjes.

Goed, om het even op een rijtje te krijgen wat ik de afgelopen weken allemaal heb gedaan, Nummer Drie's gewijs, een foto-overzicht:

Voor het nieuwe bed heb ik uit resthout nog even een nachtkastje in elkaar gedraaid.











Van het zelfde resthout (de pallets waar we al acht jaar op sliepen) heb ik een nieuw deksel gemaakt om onze waterput mee af te dekken. Het oude deksel lag al jarenlang weg te rotten en was een doorn in mijn oog.
(oplettende lezertjes valt ook op dat er ook nog een bezoek aan de kapper tussendoor kon)






De nieuwe kinderwagen moest natuurlijk alvast in elkaar (ook al staat hij nu vreselijk in de weg), taakjes die altijd voor mij zijn weggelegd.






De kozijnen voor en achter hadden nodig een verfbeurt nodig, en het leek mij verstandiger om dat klaar te hebben voordat Nummer Drie onze nachtrust komt verstoren.









Helaas bleek aan de voorkant van ons huis de vensterbank voor een deel te zijn weggerot, om nog maar te zwijgen van het hele kozijn in onze achtergevel. Beide klussen moesten worden uitbesteed, wat betekent dat we binnenkort een nieuwe achtergevel rijker zijn, en enkele duizenden euro's armer.


Vorige week zijn we op jacht geweest voor wat kleinere babyspullen, en kwamen dus thuis met deze stoere zwarte box met nijntje-mobile. Uiteraard was het mijn taak om de box in elkaar te zetten. Had ik al eens verteld dat de rechter- en linkerhanden in ons huishouden erg oneerlijk zijn verdeeld? Ik heb de twee rechter- en Judith de twee linkerhanden, dus dit soort dingen worden meestal door mij uitgevoerd.

Zoals ik vorige week al schreef heb ik mij ook nog een middagje beziggehouden met het herpositioneren van mijn stuiterbalcollectie en het testen van het badje van Nummer Drie op waterdichtheid. Als het badje niet helemaal vol zit lekt het overigens niet, gelukkig.



Dit weekend heb ik het wat rustiger aan gedaan, maar ik kon het niet laten om de lampen op te hangen die we vorige week bij Ikea hadden gekocht. De groene lamp achterin gaan we (ik) trouwens weer weghalen. Nog een paar aanpassingen en de kamer van Nummer Drie is klaar.






En ook de gordijnen die vrijdag eindelijk klaar waren kon ik niet laten om nog even op te hangen.







Het vervangen van de lamellen in onze slaapkamer zou nogal kostbaar worden, dus besloten we om ze in te korten, en geel te verven. Aangezien het anderhalve dag duurt om te drogen, is dit een proces dat al enkele weken gaande is. Eens in de zoveel dagen neem ik zeven lamellen mee naar onze schuur om ze daar geel te verven met een spuitbus. Wordt vervolgd dus.


Gelukkig heb ik tussendoor ook nog af en toe de tijd om mooie foto's te maken.

De andere kant van de gang

Geschreven door: Judith

Vandaag weer naar het ziekenhuis, maar dit keer naar de oncoloog voor mijn halfjaarlijkse borstkankercontrole. Hoewel er geen enkele aanleiding was om te denken dat er op dat gebied iets mis zou zijn, heeft zo'n bezoek toch altijd wel een bepaalde lading. Het is sowieso confronterend om daar weer in de wachtkamer te zitten, tussen mensen die overduidelijk nog middenin hun behandelingen zitten.

Door een speling van het lot liggen de poliklinieken Verloskunde en Oncologie aan weerszijde van dezelfde gang van dit enorme academische ziekenhuis. Bij mijn bezoekjes aan de gynaecoloog leg ik dus precies dezelfde weg af als de jaren daarvoor, toen ik kind aan huis was bij Oncologie. Leven en dood liggen in een ziekenhuis vaak dicht bij elkaar, ook letterlijk...

Mijn oncoloog had zoals verwacht weinig zinnigs te zeggen. Ik heb geen klachten die kunnen wijzen op een terugkeer van de borstkanker, een mammografie valt niet te maken zo lang ik zwanger ben, de lever is niet goed te voelen vanwege mijn dikke buik en ook bloed afnemen heeft weinig zin, omdat het bloed tijdens een zwangerschap afwijkende waarden vertoont. Dus we stonden al snel weer buiten, met een nieuwe afspraak voor begin juli op zak. Ik moest wel beloven om de baby dan mee te nemen, want daar was hij toch wel erg benieuwd naar. Tja, ze maken daar niet vaak mee dat patiënten na de behandeling nog zwanger worden. De meeste kankerpatiënten zitten sowieso niet meer in de leeftijdscategorie dat ze nog kinderen kunnen krijgen; anderen raken door de behandelingen definitief onvruchtbaar of durven een zwangerschap niet meer aan.

Ik trof ook mijn oude mammacareverpleegkundige (een verpleegkundige die zich heeft gespecialiseerd in de begeleiding van vrouwen met borstkanker) nog even, die zei dat ze mijn verhaal al verschillende malen had verteld tegen nieuwe patiënten met een kinderwens. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik, toen ik in die fase zat, ook grote behoefte had aan goednieuwsverhalen op dat vlak. Alleen waren die er toen niet echt. Het is fijn om te weten dat andere vrouwen nu een hart onder de riem kan worden gestoken met mijn geschiedenis.

Zowel de oncoloog als de mammacareverpleegkundige verbaasden zich over mijn enorme gewichtstoename. Dat snap ik best, want mijn lage gewicht en gebrek aan eetlust waren altijd wel een puntje van zorg. Wat dat betreft, heb ik de afgelopen maanden een totale metamorfose ondergaan: ik heb er al meer dan 35% van mijn oude gewicht bij!

Maar goed, dit is ook weer achter de rug. Dinsdag mag ik weer linksaf slaan op de gang, want dan moet ik voor controle naar de gynaecoloog. Dat wordt dus de derde keer in een week naar het ziekenhuis...

30e week

Geschreven door: Judith

Nummer Drie zit in haar dertigste week!
Om dat te vieren, kregen we vandaag weer een echo in het ziekenhuis. Deze echo was bedoeld om te kijken of ze volgens schema groeit.

En dat was het geval. Haar hoofdje, buik en bovenbeen zijn opgemeten en die zaten alledrie zo rond de 30 weken. Volgens het boekje dus! Wel een totaal ander beeld dan de vorige keer, toen ze negentien weken was... Ze weegt nu ongeveer drie pond en is zo groot (een centimeter of 40) dat ze niet meer helemaal op de echo past. Het is dus stukken moeilijker om er iets in te herkennen. Rechts zie je het hoofdje, het rondje in het midden is de navelstreng en links zit haar rompje met onderin de ruggengraat. Ik heb ook een verklaring gekregen waarom mijn buik al zo groot is: er blijkt een hoop vruchtwater in mijn baarmoeder te zitten.

Verder hebben we nog een extra bevestiging gekregen dat Nummer Drie inderdaad een meisje is. De echoscopist (een andere dan de vorige keer) had daar geen enkele twijfel over. Gelukkig maar! Een jongetje was ook van harte welkom geweest, maar om nu weer helemaal de knop om te gaan zetten terwijl we al sinds december vorig jaar over "haar" en "zij" spreken, is ook weer zo wat...

Een zwangerschap duurt gemiddeld 40 weken, dus dat betekent dat we nu op driekwart zijn. Nog een kwart te gaan dus! Eerlijk gezegd kan het me niet snel genoeg gaan. Negen maanden zwanger zijn is echt wel een heel lange tijd. Ik zal niet zeggen dat ik het zat ben, want ik ben me er maar al te zeer van bewust hoe bijzonder deze zwangerschap is, maar ik moet eerlijk zeggen dat het me af en toe toch wel wat zwaar begint te vallen. Hoewel mijn zwangerschap tot nu toe gelukkig zonder complicaties verloopt, is mijn energieniveau de laatste weken heel erg laag. Lichaamsbeweging zit er niet echt in: fietsen put me ongelooflijk uit (als ik naar het station fiets om naar mijn werk te gaan, zit ik echt uitgeteld in de trein) en zelfs wandelen valt niet goed. Ik krijg dan last van harde buiken en nare pijnscheuten in mijn onderbuik. Afgezien daarvan heb ik gewoon heel weinig fut om dingen te ondernemen.

Ik ben dus heel inactief en daar floreer ik niet bij. Het doet me denken aan de periode dat ik door de borstkanker tot weinig in staat was en dat zijn nare associaties. Omdat ik zoveel verschillende behandelingen achter elkaar heb gehad, heb ik een paar keer forse stappen terug moeten doen in mijn herstelproces. Elke keer als ik dacht dat ik weer op de weg omhoog was, moest ik mezelf weer beperken en terugvallen in vegeteermodus. 2007 was het jaar dat ik eindelijk echt weer ben opgekrabbeld. Hoewel mijn energieniveau nooit meer zo hoog is geworden als voor de kanker, was ik vorig jaar lichamelijk gezien toch ongelooflijk fit en tot veel in staat. Tijdens deze zwangerschap heb ik wederom stappen terug moeten doen. Natuurlijk, het is voor een goed doel, de insteek is totaal anders dan voorheen, maar om mijn zorgvuldig opgebouwde conditie zozeer te zien terugvallen, is toch wel confronterend.

Het hielp ook niet dat ik tijdens zwangerschapsgym te horen kreeg dat ik mijn plannetje om zo snel mogelijk na de geboorte van onze dochter weer te beginnen met hardlopen, voorlopig maar beter in de koelkast kon zetten. Ik moet toch wel tot minstens drieëneenhalf tot vier maanden na de bevalling wachten voordat ik überhaupt weer mag beginnen met opbouwen. Als ik dat niet doe, loop ik het risico dat er van alles verzakt in mijn buikholte met mogelijk blijvende incontinentie tot gevolg. Tja, duidelijke taal, maar leuk is anders. Ik koesterde al stiekeme plannen om in september weer aan de Dam tot Damloop mee te doen (niet de 10 Engelse mijl, maar een kortere afstand) maar dat kan ik dus wel op mijn buik schrijven. Met een beetje geluk zet ik dan pas weer mijn eerste schreden op het hardlooppad...

Ik ben het gewoon zat om mezelf te moeten beperken. Ik heb de afgelopen jaren al genoeg gevegeteerd! Maar goed, gelukkig realiseer ik me wel dat het een luxeprobleem is. Vorig jaar om deze tijd wist ik nog niet eens of een kindje überhaupt nog voor ons weggelegd zou zijn. Klagen over deze tijdelijke beperkingen is zinloos en ik weet maar al te goed waar ik het voor doe: het vooruitzicht dat we over een week of tien ons dochtertje in de armen kunnen sluiten, maakt alles weer goed. Ik blijf er volop van genieten om haar in mijn buik te voelen bewegen en ik ben superblij dat we vandaag te horen hebben gekregen dat ze perfect op schema ligt!