Geschreven door: Judith
Vandaag weer naar het ziekenhuis, maar dit keer naar de oncoloog voor mijn halfjaarlijkse borstkankercontrole. Hoewel er geen enkele aanleiding was om te denken dat er op dat gebied iets mis zou zijn, heeft zo'n bezoek toch altijd wel een bepaalde lading. Het is sowieso confronterend om daar weer in de wachtkamer te zitten, tussen mensen die overduidelijk nog middenin hun behandelingen zitten.
Door een speling van het lot liggen de poliklinieken Verloskunde en Oncologie aan weerszijde van dezelfde gang van dit enorme academische ziekenhuis. Bij mijn bezoekjes aan de gynaecoloog leg ik dus precies dezelfde weg af als de jaren daarvoor, toen ik kind aan huis was bij Oncologie. Leven en dood liggen in een ziekenhuis vaak dicht bij elkaar, ook letterlijk...
Mijn oncoloog had zoals verwacht weinig zinnigs te zeggen. Ik heb geen klachten die kunnen wijzen op een terugkeer van de borstkanker, een mammografie valt niet te maken zo lang ik zwanger ben, de lever is niet goed te voelen vanwege mijn dikke buik en ook bloed afnemen heeft weinig zin, omdat het bloed tijdens een zwangerschap afwijkende waarden vertoont. Dus we stonden al snel weer buiten, met een nieuwe afspraak voor begin juli op zak. Ik moest wel beloven om de baby dan mee te nemen, want daar was hij toch wel erg benieuwd naar. Tja, ze maken daar niet vaak mee dat patiënten na de behandeling nog zwanger worden. De meeste kankerpatiënten zitten sowieso niet meer in de leeftijdscategorie dat ze nog kinderen kunnen krijgen; anderen raken door de behandelingen definitief onvruchtbaar of durven een zwangerschap niet meer aan.
Ik trof ook mijn oude mammacareverpleegkundige (een verpleegkundige die zich heeft gespecialiseerd in de begeleiding van vrouwen met borstkanker) nog even, die zei dat ze mijn verhaal al verschillende malen had verteld tegen nieuwe patiënten met een kinderwens. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik, toen ik in die fase zat, ook grote behoefte had aan goednieuwsverhalen op dat vlak. Alleen waren die er toen niet echt. Het is fijn om te weten dat andere vrouwen nu een hart onder de riem kan worden gestoken met mijn geschiedenis.
Zowel de oncoloog als de mammacareverpleegkundige verbaasden zich over mijn enorme gewichtstoename. Dat snap ik best, want mijn lage gewicht en gebrek aan eetlust waren altijd wel een puntje van zorg. Wat dat betreft, heb ik de afgelopen maanden een totale metamorfose ondergaan: ik heb er al meer dan 35% van mijn oude gewicht bij!
Maar goed, dit is ook weer achter de rug. Dinsdag mag ik weer linksaf slaan op de gang, want dan moet ik voor controle naar de gynaecoloog. Dat wordt dus de derde keer in een week naar het ziekenhuis...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten