Afwachten...

Geschreven door: Judith

Tijd om me weer even te melden, al is het alleen maar om te zeggen dat er hier nog geen nieuws is. Er zijn nog vijftien dagen te gaan tot de uitgerekende datum en op dit moment heb ik het gevoel dat Nummer Drie gewoon lekker blijft zitten tot die dag. Het blijft (zeer) onrustig in mijn buik maar dat is al wekenlang het geval, dus daar valt ook niets aan af te lezen. Het is dus afwachten geblazen...

Dat neemt natuurlijk niet weg dat we druk aan het speculeren zijn over de datum die Nummer Drie zal uitkiezen om op geboren te worden. We hebben daar wel onze voor- en afkeuren in. Liever niet op 1 mei, 9 mei of 14 mei, want dat zijn de respectievelijke verjaardagen van Jaco's neefje, zus en vader, en ik gun ons dochtertje eigenlijk wel een exclusieve eigen verjaardag. Op 4 mei is het dodenherdenking en hangen de vlaggen de hele dag halfstok, wat niet zo feestelijk is. 5 mei is dan wel weer feestelijk (en toepasselijk: bevrijdingsdag!), maar uit praktisch oogpunt minder geschikt. We wonen in een doodlopend straatje dat die dag volledig van het verkeer is afgesloten vanwege een bevrijdingsdagbraderie. Ik zou niet weten hoe we dan bij het ziekenhuis zouden moeten komen. Hetzelfde scenario geldt op 18 mei, de dag van de Leidse marathon.

Verder kan ik nog vertellen dat ons bed inmiddels op klossen staat, of liever gezegd op bierkratjes, en nu zo'n 75 cm hoog is. Het lijkt wel alsof ik een hoogslaper lig, zeker omdat het plafond in onze slaapkamer heel laag is. De arboregels voor verloskundigen en kraamverzorgenden schrijven voor dat je vanaf de 37e week je bed moet verhogen. Voor mij had het niet gehoeven, want het is nu een stuk lastiger om er in en uit te komen. En dan te bedenken dat ik er tegenwoordig drie tot vier keer per nacht uit moet voor toiletbezoek.

Slapen is sowieso geen feestje meer. Geen enkele houding is prettig, hoewel ik word gestut door drie kussens (onder mijn hoofd, tussen mijn knieën en onder mijn buik) en omdraaien is helemaal één groot drama. Wonderlijk hoe zo'n buik je in de weg kan zitten. Het cliché van de laatste loodjes die het zwaarste wegen, gaat wel op voor deze zwangerschap. Echt jammer dat wij mensen een draagtijd van 40 weken hebben. De eerste zeveneneenhalve maand is het allemaal goed te doen, maar daarna wordt het toch wel zwaar. Ik roep dan maar steeds dat het voor een goed doel is, maar eerlijk gezegd begin ik het nu toch wel echt zat te worden...

Het helpt wel dat Jaco nu vakantie heeft en dus ook thuis is. In verband met alle feestdagen hoefde hij maar twee vakantiedagen op te nemen om twaalf dagen achter elkaar vrij te zijn. Voor hem dus ook een soort van zwangerschapsverlof! Voor ons allebei is dat heel prettig. Voor hem omdat hij nu even op adem kan komen na een drukke periode en kan bijtanken voor de dingen die komen gaan, voor mij omdat ik hem nu een groot deel van de dag om me heen heb.

En dan is het vandaag ook nog eens Koninginnedag. Ik heb nog even voor de buis gezeten voor het bezoek van de koninklijke familie aan Friesland, maar na 40 minuten kon ik het niet meer verdragen. Wat een tenenkrommende televisie... Wel lekker ontbeten vanochtend!

Feestontbijt: oranje moorkop en beschuit met aardbeien.

37e week

Geschreven door: Judith

En er is weer een week voorbij!
Het begint nu toch wel snel te gaan: volgende week bereik ik de magische 37-wekengrens. Dan zit ik in de "à terme-periode": het kindje is af en in principe klaar om te komen. Een zwangerschapsduur tussen de 37 en 42 weken wordt als normaal beschouwd. Vanaf 37 weken mag je ook thuis bevallen. Nu is dat voor mij niet zo van belang, omdat het al heel lang vaststaat dat ik dat in het ziekenhuis ga doen, maar het is prettig dat Nummer Drie nu al zo lang binnen zit dat ze een zo goed mogelijke start krijgt.

Mijn buik gezien vanuit het perspectief van nichtje R. (6 jaar)

Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan het ziekenhuis. Op eigen verzoek ben ik nu al een paar keer bij dezelfde gynaecoloog geweest, een aardige, betrokken jonge vrouw die alle tijd voor ons neemt. Ze complimenteerde me nog met mijn mooie, naar voren gerichte en niet uitgezakte buik: altijd leuk om te horen van een professional die honderden zwangere buiken onder ogen heeft gehad. Mijn bloeddruk was weer prima (110/75), net zoals de hartslag van Nummer Drie (zo'n 140 slagen per minuut). Ons meisje ligt nog steeds keurig ingedaald, wat al vanaf de 30e week het geval is; de kans dat ze nu nog van positie gaat veranderen is miniem.

We hebben het uitgebreid gehad over mijn bij tijden extreme vermoeidheid, het toenemende vocht vasthouden en de frequente voorweeën/harde buiken. Tot mijn verbazing zei de gynaecoloog dat ik, mocht het zover dreigen te komen, niet tot 42 weken hoefde door te lopen: op het moment dat ik het echt zat ben, kan ik dat laten weten en dan zullen ze proberen om de bevalling op te wekken! Dat kan al vanaf volgende week! Wel het laatste wat ik had verwacht. Ze zei dat het geen zin had om volkomen uitgeput aan de bevalling te beginnen. Maar goed, hopelijk hoeft het niet zo ver te komen. Vooralsnog is het vol te houden en ik geef er toch echt de voorkeur aan dat Nummer Drie zelf bepaalt wanneer ze ter wereld komt.

De zwangerschapsgym is nu voorbij: afgelopen week hadden we de laatste sessie. Tien hoogzwangere vrouwen bij elkaar, ben benieuwd wie er als eerste zal gaan bevallen. In de zomer wordt ons groepje opgeroepen voor de "nagym" (postnatale gymnastiek om weer in vorm te komen na de bevalling) dus waarschijnlijk zie ik de meesten dan weer terug. Tijdens deze laatste bijeenkomst hebben we het over de kraamperiode gehad, iets waar ik tot nu toe eigenlijk nauwelijks over had nagedacht. Zoals ik eerder al eens schreef, heb ik moeite om verder te kijken dan de bevalling. Maar afgelopen week ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Niet alleen door de zwangerschapsgym, maar ook door het intake-gesprek met de kraamzorg en het gedetailleerde kraamdossier dat vervolgens met de post arriveerde.

Ik had een vaag en nauwelijks omlijnd idee dat na de bevalling de ellende wel afgelopen zou zijn, dat ik dan als bij toverslag weer fit en mobiel zou zijn en alles direct weer zou kunnen doen. Maar nee, bevallen is een enorme aanslag op je lichaam waar je wel eventjes van moet bijkomen. Allerlei onsmakelijke details, waarop ik verder niet zal ingaan, passeerden de revue.
Er had eigenlijk al een belletje moeten gaan rinkelen toen ik twee maanden geleden mijn kraampakket van de verzekering ontving, vol met kraamverband, bedzeiltjes, handschoenen et cetera, maar na daar een vluchtige blik op te hebben geworpen heb ik de doos weer dichtgedaan en uit het zicht in een afgesloten kast weggezet, waar hij sindsdien niet meer vandaan is geweest. Maar de tijd van kop in het zand steken is nu wel voorbij: deze week wil ik alles op orde hebben voor de dingen die komen gaan. De doos gaat dus weer open, het kraamdossier zal worden doorgelezen en de laatste kleine dingetjes voor de babyuitzet zullen worden gekocht. En dan maar afwachten!

36e week

Geschreven door: Judith

Wat is het toch fijn dat er zoiets als zwangerschapsverlof bestaat!
Al twee weken lang geen wekker die 's ochtends afgaat, geen reis naar Den Haag met het openbaar vervoer en geen werkverplichtingen, maar zeeën van tijd die zich voor me uitstrekken waarin ik gewoon rustig aan kan doen en me kan voorbereiden op de dingen die komen gaan. Dolce far niente! De vermoeidheid is meteen ook stukken minder: nog wel aanwezig maar niet meer zo hinderlijk als aan het begin van mijn verlof.

Donderdag en gisteren heb ik dan ook nog kunnen genieten van het zo door mij gewenste lenteachtige weer. Achterin ons tuintje, in de zon en uit de wind, was het zelfs behoorlijk warm. Warm genoeg voor een hemdje en blote voeten! Jammergenoeg wordt het dit weekend weer wat minder, maar het was een fijn voorproefje van de (hopelijk) zonnige lente en zomer die we nog voor de boeg hebben.

Ondertussen begin ik een beetje een laatste-loodjesgevoel te krijgen. Als Nummer Drie op de uitgerekende datum geboren wordt, heb ik nog ongeveer een maand te gaan. Een maand! Dat is best kort. Ik ben nu dus hoogzwanger, zoals dat zo mooi heet. En dat merk ik wel. Als ik naar beneden kijk, zie ik alleen nog maar buik: een enorme bol met in het midden een linea negra, een aan de zwangerschap gerelateerde verticale pigmentstreep die ontstaat onder invloed van een verhoogd oestrogeengehalte. Een linea negra schijnt doorgaans ongeveer een centimeter breed te zijn en vanaf het schaambeen tot aan de navel te lopen, maar die van mij is stukken dunner en loopt door tot vijf centimeter boven de navel. Veel vrouwen vinden het lelijk maar zelf was ik juist blij verrast toen de lijn verscheen. Ik vind het eigenlijk wel een mooi teken van zwangerschap.

Ik heb nog steeds erg veel harde buiken/voorweeën. Doorgaans wel een paar keer per uur, bij inspanning nog vaker. Dat is vaker dan zou moeten, zei de gynaecoloog vorige week, maar aangezien ik er al weken last van heb zonder dat het effect heeft op de baby, was het geen reden tot zorg. Rustig aan doen, was haar advies, maar rustiger aan dan nu kan haast niet! Onder het hoofdstukje zwangerschapsverschijnselen kan nu ook vocht vasthouden worden bijgeschreven: mijn handen, voeten en enkels zijn opgezet en mijn gezicht wordt ook steeds ronder. Tel hierbij op de 23 kg die ik tot nu ben aangekomen en het zal niet verbazen dat ik me af en toe behoorlijk olifantesk begin te voelen... Maar het zijn allemaal luxeproblemen: mijn zwangerschap verloopt eigenlijk volgens het boekje, ik heb me er nog nauwelijks zorgen over hoeven maken en daar ben ik heel dankbaar voor.

Inmiddels is de babykamer zo goed als af, vordert de babyuitzet gestaag en zijn alle grote dingen al in huis, van een wiegje, een commode en een badje tot aan een wipstoeltje, kinderwagen, box en zelfs een maxicosi (want we hebben sinds vorige week weer een auto!). De partneravond van de zwangerschapsgym is achter de rug, dus Jaco weet nu ook wat hij moet doen tijdens de bevalling, en volgende week is alweer de achtste en laatste bijeenkomst. Aankomende woensdag zal het intakegesprek voor de kraamzorg plaatsvinden. De controles bij de gynaecoloog worden in frequentie opgevoerd: dit keer zit er twee weken tussen, vanaf volgende week zal ik waarschijnlijk elke week even moeten langskomen.

De praktische zaken lopen dus allemaal volgens planning, en ook mentaal gezien zijn we er wel klaar voor, hoewel het moeilijk blijft om me voor te stellen dat ik over een maand moeder zal zijn. Dat de bevalling dan achter de rug is, dat er dan een klein meisje in de wieg zal liggen dat elke drie uur om voedsel vraagt en verschoond, gebaad, aangekleed en geknuffeld moet worden. Ik kan nauwelijks wachten tot het zo ver is, maar toch zal ik deze periode ook wel gaan missen. Nummer Drie nog veilig in mijn buik, de wereld klein en overzichtelijk, alles draaiend om de zwangerschap, mijn mellow gemoedstoestand, Jaco en ik superharmonieus en nog dichterbij elkaar dan we al waren... een heel bijzondere periode in mijn leven en in onze relatie.