36e week

Geschreven door: Judith

Wat is het toch fijn dat er zoiets als zwangerschapsverlof bestaat!
Al twee weken lang geen wekker die 's ochtends afgaat, geen reis naar Den Haag met het openbaar vervoer en geen werkverplichtingen, maar zeeën van tijd die zich voor me uitstrekken waarin ik gewoon rustig aan kan doen en me kan voorbereiden op de dingen die komen gaan. Dolce far niente! De vermoeidheid is meteen ook stukken minder: nog wel aanwezig maar niet meer zo hinderlijk als aan het begin van mijn verlof.

Donderdag en gisteren heb ik dan ook nog kunnen genieten van het zo door mij gewenste lenteachtige weer. Achterin ons tuintje, in de zon en uit de wind, was het zelfs behoorlijk warm. Warm genoeg voor een hemdje en blote voeten! Jammergenoeg wordt het dit weekend weer wat minder, maar het was een fijn voorproefje van de (hopelijk) zonnige lente en zomer die we nog voor de boeg hebben.

Ondertussen begin ik een beetje een laatste-loodjesgevoel te krijgen. Als Nummer Drie op de uitgerekende datum geboren wordt, heb ik nog ongeveer een maand te gaan. Een maand! Dat is best kort. Ik ben nu dus hoogzwanger, zoals dat zo mooi heet. En dat merk ik wel. Als ik naar beneden kijk, zie ik alleen nog maar buik: een enorme bol met in het midden een linea negra, een aan de zwangerschap gerelateerde verticale pigmentstreep die ontstaat onder invloed van een verhoogd oestrogeengehalte. Een linea negra schijnt doorgaans ongeveer een centimeter breed te zijn en vanaf het schaambeen tot aan de navel te lopen, maar die van mij is stukken dunner en loopt door tot vijf centimeter boven de navel. Veel vrouwen vinden het lelijk maar zelf was ik juist blij verrast toen de lijn verscheen. Ik vind het eigenlijk wel een mooi teken van zwangerschap.

Ik heb nog steeds erg veel harde buiken/voorweeën. Doorgaans wel een paar keer per uur, bij inspanning nog vaker. Dat is vaker dan zou moeten, zei de gynaecoloog vorige week, maar aangezien ik er al weken last van heb zonder dat het effect heeft op de baby, was het geen reden tot zorg. Rustig aan doen, was haar advies, maar rustiger aan dan nu kan haast niet! Onder het hoofdstukje zwangerschapsverschijnselen kan nu ook vocht vasthouden worden bijgeschreven: mijn handen, voeten en enkels zijn opgezet en mijn gezicht wordt ook steeds ronder. Tel hierbij op de 23 kg die ik tot nu ben aangekomen en het zal niet verbazen dat ik me af en toe behoorlijk olifantesk begin te voelen... Maar het zijn allemaal luxeproblemen: mijn zwangerschap verloopt eigenlijk volgens het boekje, ik heb me er nog nauwelijks zorgen over hoeven maken en daar ben ik heel dankbaar voor.

Inmiddels is de babykamer zo goed als af, vordert de babyuitzet gestaag en zijn alle grote dingen al in huis, van een wiegje, een commode en een badje tot aan een wipstoeltje, kinderwagen, box en zelfs een maxicosi (want we hebben sinds vorige week weer een auto!). De partneravond van de zwangerschapsgym is achter de rug, dus Jaco weet nu ook wat hij moet doen tijdens de bevalling, en volgende week is alweer de achtste en laatste bijeenkomst. Aankomende woensdag zal het intakegesprek voor de kraamzorg plaatsvinden. De controles bij de gynaecoloog worden in frequentie opgevoerd: dit keer zit er twee weken tussen, vanaf volgende week zal ik waarschijnlijk elke week even moeten langskomen.

De praktische zaken lopen dus allemaal volgens planning, en ook mentaal gezien zijn we er wel klaar voor, hoewel het moeilijk blijft om me voor te stellen dat ik over een maand moeder zal zijn. Dat de bevalling dan achter de rug is, dat er dan een klein meisje in de wieg zal liggen dat elke drie uur om voedsel vraagt en verschoond, gebaad, aangekleed en geknuffeld moet worden. Ik kan nauwelijks wachten tot het zo ver is, maar toch zal ik deze periode ook wel gaan missen. Nummer Drie nog veilig in mijn buik, de wereld klein en overzichtelijk, alles draaiend om de zwangerschap, mijn mellow gemoedstoestand, Jaco en ik superharmonieus en nog dichterbij elkaar dan we al waren... een heel bijzondere periode in mijn leven en in onze relatie.