Afwachten...

Geschreven door: Judith

Tijd om me weer even te melden, al is het alleen maar om te zeggen dat er hier nog geen nieuws is. Er zijn nog vijftien dagen te gaan tot de uitgerekende datum en op dit moment heb ik het gevoel dat Nummer Drie gewoon lekker blijft zitten tot die dag. Het blijft (zeer) onrustig in mijn buik maar dat is al wekenlang het geval, dus daar valt ook niets aan af te lezen. Het is dus afwachten geblazen...

Dat neemt natuurlijk niet weg dat we druk aan het speculeren zijn over de datum die Nummer Drie zal uitkiezen om op geboren te worden. We hebben daar wel onze voor- en afkeuren in. Liever niet op 1 mei, 9 mei of 14 mei, want dat zijn de respectievelijke verjaardagen van Jaco's neefje, zus en vader, en ik gun ons dochtertje eigenlijk wel een exclusieve eigen verjaardag. Op 4 mei is het dodenherdenking en hangen de vlaggen de hele dag halfstok, wat niet zo feestelijk is. 5 mei is dan wel weer feestelijk (en toepasselijk: bevrijdingsdag!), maar uit praktisch oogpunt minder geschikt. We wonen in een doodlopend straatje dat die dag volledig van het verkeer is afgesloten vanwege een bevrijdingsdagbraderie. Ik zou niet weten hoe we dan bij het ziekenhuis zouden moeten komen. Hetzelfde scenario geldt op 18 mei, de dag van de Leidse marathon.

Verder kan ik nog vertellen dat ons bed inmiddels op klossen staat, of liever gezegd op bierkratjes, en nu zo'n 75 cm hoog is. Het lijkt wel alsof ik een hoogslaper lig, zeker omdat het plafond in onze slaapkamer heel laag is. De arboregels voor verloskundigen en kraamverzorgenden schrijven voor dat je vanaf de 37e week je bed moet verhogen. Voor mij had het niet gehoeven, want het is nu een stuk lastiger om er in en uit te komen. En dan te bedenken dat ik er tegenwoordig drie tot vier keer per nacht uit moet voor toiletbezoek.

Slapen is sowieso geen feestje meer. Geen enkele houding is prettig, hoewel ik word gestut door drie kussens (onder mijn hoofd, tussen mijn knieën en onder mijn buik) en omdraaien is helemaal één groot drama. Wonderlijk hoe zo'n buik je in de weg kan zitten. Het cliché van de laatste loodjes die het zwaarste wegen, gaat wel op voor deze zwangerschap. Echt jammer dat wij mensen een draagtijd van 40 weken hebben. De eerste zeveneneenhalve maand is het allemaal goed te doen, maar daarna wordt het toch wel zwaar. Ik roep dan maar steeds dat het voor een goed doel is, maar eerlijk gezegd begin ik het nu toch wel echt zat te worden...

Het helpt wel dat Jaco nu vakantie heeft en dus ook thuis is. In verband met alle feestdagen hoefde hij maar twee vakantiedagen op te nemen om twaalf dagen achter elkaar vrij te zijn. Voor hem dus ook een soort van zwangerschapsverlof! Voor ons allebei is dat heel prettig. Voor hem omdat hij nu even op adem kan komen na een drukke periode en kan bijtanken voor de dingen die komen gaan, voor mij omdat ik hem nu een groot deel van de dag om me heen heb.

En dan is het vandaag ook nog eens Koninginnedag. Ik heb nog even voor de buis gezeten voor het bezoek van de koninklijke familie aan Friesland, maar na 40 minuten kon ik het niet meer verdragen. Wat een tenenkrommende televisie... Wel lekker ontbeten vanochtend!

Feestontbijt: oranje moorkop en beschuit met aardbeien.