37e week

Geschreven door: Judith

En er is weer een week voorbij!
Het begint nu toch wel snel te gaan: volgende week bereik ik de magische 37-wekengrens. Dan zit ik in de "à terme-periode": het kindje is af en in principe klaar om te komen. Een zwangerschapsduur tussen de 37 en 42 weken wordt als normaal beschouwd. Vanaf 37 weken mag je ook thuis bevallen. Nu is dat voor mij niet zo van belang, omdat het al heel lang vaststaat dat ik dat in het ziekenhuis ga doen, maar het is prettig dat Nummer Drie nu al zo lang binnen zit dat ze een zo goed mogelijke start krijgt.

Mijn buik gezien vanuit het perspectief van nichtje R. (6 jaar)

Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan het ziekenhuis. Op eigen verzoek ben ik nu al een paar keer bij dezelfde gynaecoloog geweest, een aardige, betrokken jonge vrouw die alle tijd voor ons neemt. Ze complimenteerde me nog met mijn mooie, naar voren gerichte en niet uitgezakte buik: altijd leuk om te horen van een professional die honderden zwangere buiken onder ogen heeft gehad. Mijn bloeddruk was weer prima (110/75), net zoals de hartslag van Nummer Drie (zo'n 140 slagen per minuut). Ons meisje ligt nog steeds keurig ingedaald, wat al vanaf de 30e week het geval is; de kans dat ze nu nog van positie gaat veranderen is miniem.

We hebben het uitgebreid gehad over mijn bij tijden extreme vermoeidheid, het toenemende vocht vasthouden en de frequente voorweeën/harde buiken. Tot mijn verbazing zei de gynaecoloog dat ik, mocht het zover dreigen te komen, niet tot 42 weken hoefde door te lopen: op het moment dat ik het echt zat ben, kan ik dat laten weten en dan zullen ze proberen om de bevalling op te wekken! Dat kan al vanaf volgende week! Wel het laatste wat ik had verwacht. Ze zei dat het geen zin had om volkomen uitgeput aan de bevalling te beginnen. Maar goed, hopelijk hoeft het niet zo ver te komen. Vooralsnog is het vol te houden en ik geef er toch echt de voorkeur aan dat Nummer Drie zelf bepaalt wanneer ze ter wereld komt.

De zwangerschapsgym is nu voorbij: afgelopen week hadden we de laatste sessie. Tien hoogzwangere vrouwen bij elkaar, ben benieuwd wie er als eerste zal gaan bevallen. In de zomer wordt ons groepje opgeroepen voor de "nagym" (postnatale gymnastiek om weer in vorm te komen na de bevalling) dus waarschijnlijk zie ik de meesten dan weer terug. Tijdens deze laatste bijeenkomst hebben we het over de kraamperiode gehad, iets waar ik tot nu toe eigenlijk nauwelijks over had nagedacht. Zoals ik eerder al eens schreef, heb ik moeite om verder te kijken dan de bevalling. Maar afgelopen week ben ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Niet alleen door de zwangerschapsgym, maar ook door het intake-gesprek met de kraamzorg en het gedetailleerde kraamdossier dat vervolgens met de post arriveerde.

Ik had een vaag en nauwelijks omlijnd idee dat na de bevalling de ellende wel afgelopen zou zijn, dat ik dan als bij toverslag weer fit en mobiel zou zijn en alles direct weer zou kunnen doen. Maar nee, bevallen is een enorme aanslag op je lichaam waar je wel eventjes van moet bijkomen. Allerlei onsmakelijke details, waarop ik verder niet zal ingaan, passeerden de revue.
Er had eigenlijk al een belletje moeten gaan rinkelen toen ik twee maanden geleden mijn kraampakket van de verzekering ontving, vol met kraamverband, bedzeiltjes, handschoenen et cetera, maar na daar een vluchtige blik op te hebben geworpen heb ik de doos weer dichtgedaan en uit het zicht in een afgesloten kast weggezet, waar hij sindsdien niet meer vandaan is geweest. Maar de tijd van kop in het zand steken is nu wel voorbij: deze week wil ik alles op orde hebben voor de dingen die komen gaan. De doos gaat dus weer open, het kraamdossier zal worden doorgelezen en de laatste kleine dingetjes voor de babyuitzet zullen worden gekocht. En dan maar afwachten!