Nee

Geschreven door: Jaco

Uren, minuten en dagen slepen zich voort, en die arme Judith heeft steeds meer te verduren. Nummer Drie wordt steeds zwaarder, en beweegt te weinig, of juist te veel en te heftig. Op een afstandje kan ik alleen maar kijken en erbij staan hoe ze pijn heeft in haar liezen, soms dubbelklapt van de buikkrampen, en als dat nou nog allemaal tot weeën zou leiden, dan zou het nog acceptabel zijn, maar er gebeurt niets van dat alles.

De uitgerekende dag is voorbij, de zondag van de Marathon (waarbij we bang waren dat we niet door de afsluitingen heen zouden komen) is voorbij, volle maan is voorbij (dat was vannacht), en Nummer Drie heeft zich nog niet aangekondigd. Het rommelt wel, maar meer dan dat ook niet. En elke keer als we in het ziekenhuis zijn voor controle, houdt de kleine zich lekker rustig (maar vertoont verder prima elk gewenste teken van leven, dus geen zorgen daar). Een kleine troost: stiekem hadden we gehoopt dat Nummer Drie geen Stier zou zijn, maar een Tweelingen, net als Judith. Natuurlijk was een klein stiertje net zo welkom geweest, maar een mens mag toch hopen, nietwaar? Maar vanavond om 18:01 springt de zon over van Taurus tot Gemini en een Tweelingen wordt het dus.

Dus: nog maar weer even geduld betrachten. Paardenmiddelen weten we niet meer, dus berusten is het enige dat we nog kunnen. Voor mij is dat betrekkelijk makkelijk. Ik kan naar mijn werk, ook al staan mijn werkzaamheden op een laag pitje wegens mijn gebrek aan concentratie. Maar Judith moet thuis in haar eentje tegen de muren oplopen. Kom maar uit je bol, Nummer Drie!!

Nee, nog niet

Geschreven door: Judith

Het is inmiddels drie dagen na de uitgerekende datum en er is nog in geen velden of wegen een baby te bekennen! Nooit gedacht dat ik overtijd zou gaan lopen, maar dat is toch echt het geval.

Zoals ik eerder al schreef, werd vandaag de Leidse marathon gehouden. En aangezien we middenin het parcours wonen waardoor onze wijk hermetisch van de buitenwereld zou worden afgesloten, zat ik van tevoren nogal te stressen hoe we bij het ziekenhuis zouden moeten komen mocht de geboorte van Nummer Drie zich vandaag aandienen. Eergisteren hebben we dus maar een doorlaatkaart voor onze auto gehaald bij de organisatie van de marathon.

Helaas hebben we hem niet nodig gehad. Het werd vanochtend al snel duidelijk dat vandaag niet de dag was dat Nummer Drie zou verschijnen. Dan dus maar even mezelf gekweld en samen met Jaco de stad in gegaan om de sfeer van de marathon op te snuiven. Ik zeg "mezelf gekweld", omdat ik het hardlopen nog steeds ongelooflijk mis. Als ik niet zwanger was geweest, had ik hier vandaag zelf aan de start gestaan. Niet voor de marathon, maar wel voor de 10 km of misschien zelfs de halve marathon, afstanden die vandaag ook zijn gelopen. Een jaar geleden liep ik zelf mijn eerste wedstrijd, de Marikenloop in Nijmegen...

15 mei

Geschreven door: Judith

15 mei 2007 is een datum die altijd in mijn geheugen gegrift zal blijven.
Want op die dag, vandaag precies een jaar geleden, kwam ik uit de overgang. Mijn menstruatiecyclus was al plat komen te liggen door de chemotherapie die ik na mijn operatie kreeg. Direct daarna werd ik vanwege de hormoongevoeligheid van mijn tumor in een kunstmatige overgang gebracht. Al met al had ik bijna drie jaar niet meer gemenstrueerd en al die tijd was het onzeker of mijn cyclus ooit nog op gang zou komen. Wat waren we vorig jaar blij toen bleek dat mijn lichaam zich toch had weten te herstellen. De eerste stap op weg naar de vervulling van onze kinderwens was gezet.

15 mei 2008 is ook een bijzondere datum.
Want vandaag ben ik precies negen maanden zwanger. Het is de uitgerekende datum voor de geboorte van Nummer Drie. Niet dat ze zich daar iets van aantrekt, want gezien het tijdstip waarop ik dit schrijf, is het nagenoeg uitgesloten dat ze zich vandaag nog zal laten zien. Toch heb ik een beetje het gevoel dat de cirkel rond is. De borstkanker, die zo lang een allesoverheersende rol in mijn leven speelde, lijkt nu heel ver weg, bijna iets uit een ander leven. Zeer binnenkort zullen we ons dochtertje in de armen kunnen sluiten. Wie had dat een jaar geleden durven te voorspellen? Ik in ieder geval niet...

Tik Tak Tik Tak

Geschreven door: Jaco
En langzaam tikken de uren en minuten van 15 mei weg, en de kans is ondertussen wel erg miniem geworden dat Nummer Drie op haar voorspelde verjaardag geboren zal worden. Judith heeft een té aangenaam huisje gemaakt voor haar, en Nummer Drie zal daar zo lang als maar mogelijk is in blijven zitten. Tsss, eigenwijs kind.

In de tussentijd maken we de minuten vol. Op mijn werk voer ik mijn werkzaamheden in ongeveer het dubbele van de normale tijd uit, niet alleen door het gebrek aan concentratie, maar ook omdat al mijn collega's mij vriendelijk doch voortdurend vragen hoe lang het nog gaat duren.

Om het wachten te veraangenamen daarom maar een schattig plaatje van een kameel met haar dochter dat wij zondag schoten in Zoetermeer.

To be continued....

Nog twee dagen...

Geschreven door: Judith

...tot de uitgerekende datum en Nummer Drie schijnt het nog prima naar haar zin te hebben in haar bol (zoals we mijn buik de laatste tijd noemen).

De voortekenen die zich vorige week aankondigden zijn er nog steeds, maar zetten helaas maar niet door. Ik heb af en aan lichte weeën, maar ze hebben geen regelmaat en nemen ook niet echt in sterkte toe. Ondertussen heb ik het hele assortiment aan weeënopwekkende bakerpraatjes al uitgeprobeerd, van het eten van verse ananas (inclusief hart) en het drinken van grote hoeveelheden tonic tot het twee- tot driemaal daags maken van (relatief gezien) lange wandelingen. Want ik word het ondertussen wel een beetje zat, dat zwanger zijn. Ik ben toe aan de volgende fase!

Gezien de activiteiten van vorige week is er een aantal hartfilmpjes (ctg's) van de baby gemaakt, die er allemaal uitzagen zoals het hoorde. Ook uit de afgelopen donderdag gemaakte echo bleek dat alles in orde is met ons dochtertje en dat het klimaat in de baarmoeder nog perfect voor haar is. Dit is uiteraard goed en geruststellend nieuws, maar ik ben zo bang dat ze er daardoor gewoon niet uit wil en dat ik dagen, dan wel weken over de uitgerekende datum heen ga!

In het ziekenhuis vragen ze of ik het allemaal nog trek. Tja, wat is trekken? Met drie jaar aan kankerbehandelingen in de benen ben ik natuurlijk wel wat beperkingen gewend, en heb ik redelijk geleerd om met stress om te gaan. Daarmee vergeleken valt dit allemaal nog wel mee. Op zich voel ik me ook nog redelijk fit. De afgelopen dagen ben ik (wederom relatief gezien) best wel actief geweest. Jaco was in verband met Pinksteren vier dagen achter elkaar vrij, dus samen hebben we de al genoemde wandelingen gemaakt en zijn we er ook elke dag met de auto eventjes op uit getrokken.

Ook stap ik nog zonder problemen op de fiets: ben zojuist nog met dat vervoermiddel naar het ziekenhuis geweest voor de controle. Geen ctg dit keer, maar wel het hartje eventjes gehoord. Dat blijft toch altijd een wonderlijke ervaring. Het ziet er trouwens naar uit dat we een lange, slanke baby krijgen! Van hoofd tot kont is ze langer dan gemiddeld, en eerder was op een echo te zien dat ze ook lange benen heeft. Een aardje naar haar vaartje dus. Hopelijk lijkt ze voor de rest ook op Jaco :-)

Maar ondanks dat alles goed verloopt, begint het wachten toch zijn tol wel te eisen. Het is een soort van niemandsland waar ik nu in zit. Vorige week zag het ernaar uit dat ik snel zou gaan bevallen, en daar leefde ik naartoe, maar nu kan het net zo goed nog twee weken duren. Die onzekerheid valt me steeds zwaarder...

Als ik in de spiegel kijk, staart er een onbekende terug. Een vrouw met een enorme buik, inmiddels 25 kilo zwaarder dan afgelopen september (in plaats van de 12 die het volgens het boekje zouden moeten zijn...), met een pafferig gezicht (zelfs mijn neus en lippen zijn opgezet door het vocht), olifantenbenen en dikke voeten en handen van het vocht vasthouden. Wat dat betreft, heeft het warme weer van de afgelopen tijd me niet veel goed gedaan. Het is nauwelijks meer voor te stellen dat ik nog geen zes weken geleden nog op laarzen met hakken liep! Nu krijg ik die niet eens meer over mijn voeten heen.

Maar goed, genoeg geklaagd. Het gaat nog goed met Nummer Drie en dat is het allerbelangrijkste. Vrijdag moet ik weer naar de gynaecoloog, tenzij ik dan al bevallen ben natuurlijk, en eventueel willen ze dan proberen om de bevalling op te wekken door middel van strippen (=handmatig breken van de vliezen). Ik moet zeggen dat ik daar niet echt op zit te wachten. Het lijkt mij nog steeds beter als Nummer Drie zelf bepaalt wanneer de tijd rijp is om ter wereld te komen. Dat vinden ze in het ziekenhuis in principe ook, dus het zou dan echt op mijn initiatief moeten zijn, tenzij er in de tussentijd natuurlijk medische redenen ontstaan om de natuur een handje te helpen.

Ondertussen zijn we heel blij met alle lieve reacties en harten onder de riem op mijn en Jaco's blogs, via de mail en op Hyves. Bedankt iedereen! Het is hartverwarmend om te weten dat er zo veel mensen met ons meeleven!

40e week

Geschreven door: Judith

Nog geen baby, maar wel een enorme buik...

Met de hoge temperaturen van de laatste tijd wordt het er in praktische zin niet makkelijker op allemaal. Al mijn positiekleding heb ik in de winter gekocht en is niet echt geschikt voor deze zomerse taferelen. Gelukkig had ik nog een rok in de kast liggen met een elastische tailleband, dus daar leef ik nu in, gecombineerd met wijde hemdjes, die alleen veel te kort zijn om mijn buik te omspannen (maar niet zo kort als op de foto). Een voordeel is wel dat ik nu slippers kan dragen, want ik houd zo veel vocht vast dat mijn schoenen niet meer echt passen...

Ik ben vrij rusteloos, en maak een paar keer per dag een korte wandeling door de buurt. Voel me dan echt een bezienswaardigheid, heb het idee dat ik ontzettend word nagestaard! De rest van de tijd breng ik grotendeels door op een ligstoel in de tuin. Dat is weer het voordeel van het lekkere weer! Verder een beetje achter de computer zitten, maar ik kan me nergens echt goed op concentreren. Jaco gaat ondertussen met tegenzin naar zijn werk. Ik durf hem eigenlijk niet meer te bellen, omdat ik hem niet de stuipen op het lijf wil jagen.

De bevalling zal nu niet lang meer op zich laten wachten. De voortekenen kondigen zich al aan. Ik ben er ook echt klaar voor. De hele zwangerschap heb ik gedachten aan de bevalling zo veel mogelijk voor me uitgeschoven, maar nu kan het me niet snel genoeg komen. Ik zie er niet meer tegenop. Of ik voor die tijd nog een blogje plaats, is nog maar zeer de vraag...

Nog acht dagen?

Geschreven door: Jaco

De onbewuste zenuwen zijn zo'n beetje opgehouden met gespannen te zijn, en sinds een paar dagen zijn het de bewuste zenuwen die een plekje vooraan opeisen. Vrijdag stond Judith naast me, en kreeg ze opeens een stekende pijn in haar lies. Alle zorgvuldig voorbereidde processen traden in werking: 'god ik heb de tas nog niet ingepakt', 'wat is er moet je niet zitten', 'nu gaat het gebeuren het einde van mijn leven-voor-een-kind', 'hoe moest je ook alweer helpen met puffen', 'he he eindelijk', etcetera. Gelukkig bleek het vals alarm, maar ik merk dat de ingebouwde reflexen zich nu niet meer laten wegdrukken.

Voortdurend ben ik in de stress, iedere trilling van mijn telefoon kan Judith betekenen die mij meedeelt dat de eerste wee toch echt van start is gegaan. Op mijn werk zit ik niet meer lekker, en het helpt ook al niet dat er geen zak te doen is deze week: al vier weken zijn mijn werkbestanden onvindbaar, en niemand kan me vertellen of en wanneer ze terug komen. Maar thuis zit ik al helemaal niks te doen, al wil ik natuurlijk wel graag bij Judith zijn. De afgelopen anderhalve week had ik lekker vrij, en de laatste regeldingetjes zijn nu wel, eh, geregeld. Rest dus niets dan wachten. Wachten. Wachten. Wachten...