Nog acht dagen?

Geschreven door: Jaco

De onbewuste zenuwen zijn zo'n beetje opgehouden met gespannen te zijn, en sinds een paar dagen zijn het de bewuste zenuwen die een plekje vooraan opeisen. Vrijdag stond Judith naast me, en kreeg ze opeens een stekende pijn in haar lies. Alle zorgvuldig voorbereidde processen traden in werking: 'god ik heb de tas nog niet ingepakt', 'wat is er moet je niet zitten', 'nu gaat het gebeuren het einde van mijn leven-voor-een-kind', 'hoe moest je ook alweer helpen met puffen', 'he he eindelijk', etcetera. Gelukkig bleek het vals alarm, maar ik merk dat de ingebouwde reflexen zich nu niet meer laten wegdrukken.

Voortdurend ben ik in de stress, iedere trilling van mijn telefoon kan Judith betekenen die mij meedeelt dat de eerste wee toch echt van start is gegaan. Op mijn werk zit ik niet meer lekker, en het helpt ook al niet dat er geen zak te doen is deze week: al vier weken zijn mijn werkbestanden onvindbaar, en niemand kan me vertellen of en wanneer ze terug komen. Maar thuis zit ik al helemaal niks te doen, al wil ik natuurlijk wel graag bij Judith zijn. De afgelopen anderhalve week had ik lekker vrij, en de laatste regeldingetjes zijn nu wel, eh, geregeld. Rest dus niets dan wachten. Wachten. Wachten. Wachten...