Geschreven door: Judith
...tot de uitgerekende datum en Nummer Drie schijnt het nog prima naar haar zin te hebben in haar bol (zoals we mijn buik de laatste tijd noemen).
De voortekenen die zich vorige week aankondigden zijn er nog steeds, maar zetten helaas maar niet door. Ik heb af en aan lichte weeën, maar ze hebben geen regelmaat en nemen ook niet echt in sterkte toe. 
Gezien de activiteiten van vorige week is er een aantal hartfilmpjes (ctg's) van de baby gemaakt, die er allemaal uitzagen zoals het hoorde. Ook uit de afgelopen donderdag gemaakte echo bleek dat alles in orde is met ons dochtertje en dat het klimaat in de baarmoeder nog perfect voor haar is. Dit is uiteraard goed en geruststellend nieuws, maar ik ben zo bang dat ze er daardoor gewoon niet uit wil en dat ik dagen, dan wel weken over de uitgerekende datum heen ga!
In het ziekenhuis vragen ze of ik het allemaal nog trek. Tja, wat is trekken? Met drie jaar aan kankerbehandelingen in de benen ben ik natuurlijk wel wat beperkingen gewend, en heb ik redelijk geleerd om met stress om te gaan. Daarmee vergeleken valt dit allemaal nog wel mee. Op zich voel ik me ook nog redelijk fit. De afgelopen dagen ben ik (wederom relatief gezien) best wel actief geweest. Jaco was in verband met Pinksteren vier dagen achter elkaar vrij, dus samen hebben we de al genoemde wandelingen gemaakt en zijn we er ook elke dag met de auto eventjes op uit getrokken.
Ook stap ik nog zonder problemen op de fiets: ben zojuist nog met dat vervoermiddel naar het ziekenhuis geweest voor de controle. Geen ctg dit keer, maar wel het hartje eventjes gehoord. Dat blijft toch altijd een wonderlijke ervaring. Het ziet er trouwens naar uit dat we een lange, slanke baby krijgen! Van hoofd tot kont is ze langer dan gemiddeld, en eerder was op een echo te zien dat ze ook lange benen heeft. Een aardje naar haar vaartje dus. Hopelijk lijkt ze voor de rest ook op Jaco :-)
Maar ondanks dat alles goed verloopt, begint het wachten toch zijn tol wel te eisen. Het is een soort van niemandsland waar ik nu in zit. Vorige week zag het ernaar uit dat ik snel zou gaan bevallen, en daar leefde ik naartoe, maar nu kan het net zo goed nog twee weken duren. Die onzekerheid valt me steeds zwaarder...
Als ik in de spiegel kijk, staart er een onbekende terug. Een vrouw met een enorme buik, inmiddels 25 kilo zwaarder dan afgelopen september (in plaats van de 12 die het volgens het boekje zouden moeten zijn...), met een pafferig gezicht (zelfs mijn neus en lippen zijn opgezet door het vocht), olifantenbenen en dikke voeten en handen van het vocht vasthouden. Wat dat betreft, heeft het warme weer van de afgelopen tijd me niet veel goed gedaan. Het is nauwelijks meer voor te stellen dat ik nog geen zes weken geleden nog op laarzen met hakken liep! Nu krijg ik die niet eens meer over mijn voeten heen.
Maar goed, genoeg geklaagd. Het gaat nog goed met Nummer Drie en dat is het allerbelangrijkste. Vrijdag moet ik weer naar de gynaecoloog, tenzij ik dan al bevallen ben natuurlijk, en eventueel willen ze dan proberen om de bevalling op te wekken door middel van strippen (=handmatig breken van de vliezen). Ik moet zeggen dat ik daar niet echt op zit te wachten. Het lijkt mij nog steeds beter als Nummer Drie zelf bepaalt wanneer de tijd rijp is om ter wereld te komen. Dat vinden ze in het ziekenhuis in principe ook, dus het zou dan echt op mijn initiatief moeten zijn, tenzij er in de tussentijd natuurlijk medische redenen ontstaan om de natuur een handje te helpen.
Ondertussen zijn we heel blij met alle lieve reacties en harten onder de riem op mijn en Jaco's blogs, via de mail en op Hyves. Bedankt iedereen! Het is hartverwarmend om te weten dat er zo veel mensen met ons meeleven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten