Vaderschap in tijden van zwangerschap

Geschreven door: Jaco

Een aspect dat mij nooit duidelijk is geworden is de functie van kokend water tijdens een bevalling. In alle beschrijvingen die je leest over bevallingen thuis (wat trouwens bij ons niet zal gebeuren), wordt ten allen tijden gesproken van het voldoende voorradig zijn van kokend water. Ik heb mij altijd afgevraagd waarvoor dit water dient. Ik stel mij een nerveuze aanstaande vader voor die hoppend van het ene op het andere been in de keuken alle pannen op het vuur zet, allen tot de rand gevuld met water, de waterkoker staat continu aan, emmers worden gevuld, de badkuip, een speciaal hiervoor klaargezet bassin in de tuin, een speciale waterverbinding met het plaatselijke zwembad. Maar waar dient het voor? Hebben vrouwen tijdens de bevalling een onuitputtelijke dorst naar thee? Moeten de instrumenten van de verloskundige of de huisarts worden gedesinfecteerd, heeft de boreling een tot nu toe niet bekende zucht naar stoom, moet de Poho-olie van Dokter Vogel uit de kast worden gehaald, spaghetti, gepocheerde eieren, gestoomde groenten, gekookte kreeft?

De enige theorie die mij plausibel lijkt, is het bezighouden van de genoemde echtgenoot. Als ik nu naar mijzelf kijk, en mijn rol tijdens de zwangerschap, dan is dat die van iemand die beziggehouden moet worden. Judith draagt het kind, heeft daar de klachten van, en mag het wonder meemaken van een mensje dat in haar groeit, met alle ongemakken van dien. En mijn rol is beperkt tot een klankbord te zijn voor wanneer zij zich niet lekker voelt, haar te vertroetelen, lekkere dingetjes in huis te halen, kopjes thee op bed te verzorgen en het klaarmaken van vers fruit en andere lekkernijen. Erg veel meer kan ik niet, want hoe vaak ik ook zeg 'wij zijn zwanger', Judith is degene die het harde werk moet doen. En ook bij de bevalling zal mijn rol niet veel meer zijn dan het Klankbord voor Klachten, Opvanger der Verwijten ('jij hebt dit in mij gestopt'), Vasthouder van de Handen, Schoonveger van het Voorhoofd met een Koel Washandje. En dus naar alle waarschijnlijkheid de Koker van het Water, onder het mom van 'ga jij maar wat nuttigs doen, want veel meer kun je hier niet betekenen'.

Dus ik zal mij, indien mogelijk, kwijten van mijn taken. Naar ik aanneem zal er in een ziekenhuis op de kraamafdeling een speciale waterkookafdeling zijn, waar aanstaande vaders hun werk kunnen doen, terwijl zij (tegenwoordig) met een bluetooth headset de aanstaande moeder twee deuren verderop kunnen bijstaan. In de tussentijd oefen ik mij wat af, ik zet de kopjes en thermosflessen thee, ik maak de pasta klaar, kook de rijst en laat de kreeften voor wat ze zijn, want ook met kokend water zijn er grenzen die ik niet zal overschrijden.

Moe en misselijk

Geschreven door: Judith

Zeven weken en een dag zwanger vandaag!
Ben op zich aan het idee gewend, hoewel het toch nog bevreemdend is dat ik nu een embryo met me mee tors. Als het goed is, is hij/zij nu al een centimeter lang. En ziet er zo uit als op het plaatje links. Bizar! En het gaat snel: volgende week 2 cm en de week erna 3.

Tijdens de Dam tot Damloop afgelopen zondag was ik me er ook steeds van bewust dat ik met zijn tweeën was. Ongelooflijk dat het zo goed is gegaan. Ben best trots op mezelf: niet alleen was het 25 graden en heb ik 2,5 jaar aan kankerbehandelingen in de benen zitten, maar ik was ook nog eens zwanger! Helaas kon ik dat laatste aan niemand vertellen, want het brandde af en toe op mijn lippen.

Ik ben wel blij dat de Damloop achter de rug is. Sindsdien heb ik ook geen meter meer hardgelopen. De moeheid en misselijkheid worden namelijk steeds erger. Gelukkig heb ik nog steeds niet gebraakt, maar ik zat er deze week wel tegenaan. Toevallig las ik vanochtend in de krant dat 60% van de vrouwen overgeeft tijdens haar zwangerschap, dus zo bezien heb ik nog niet zo veel te klagen. Maar goed, fijn is anders.

En dan de moeheid! Netjes acht uur geslapen en toch heb ik nu alweer zin om terug in bed te gaan. Het is maar goed dat het tijdens de kanker bijna mijn tweede natuur is geworden om het rustig aan te doen! Ik heb er nauwelijks moeite mee om weer terug te vallen in vegeteer-modus. Als het goed is, verdwijnen deze kwaaltjes in het tweede trimester, dus het is een kwestie van tijd voordat ik me weer beter voel.

Over de zwangerschap zelf ben ik nog steeds opmerkelijk relaxed. Heel af en toe, als ik ergens een pijntje voel, flitst het door mijn hoofd dat als er zich toch nog mini-uitzaaiingen in mijn lichaam bevinden, dit dè tijd is dat ze zich zullen manifesteren. Omdat mijn borstkanker hormoongevoelig was, kan een verhoogd oestrogeengehalte door zwangerschap deze mogelijke micrometastasen activeren. Maar doorgaans ben ik er filosofisch over: ik kan er toch op geen enkele manier meer invloed op uitoefenen...

Op 10 oktober krijg ik mijn eerste echo, dan ben ik ongeveer 9 weken zwanger. Spannend! Toen Jaco en ik vorige week bij de gynaecoloog waren, bood deze me een vaginale echo aan, maar die heb ik maar afgeslagen. De kans dat er al iets te zien zou zijn, was niet heel groot. Dat vond ik niet opwegen tegen het gedoe van een inwendig onderzoek. Bovendien twijfel ik er absoluut niet meer aan dat ik zwanger ben: ik geloof het zo ook wel! Verder is er niet zo veel te vertellen over dit consult. De gynaecoloog was opmerkelijk relaxed over de leefregels tijdens een zwangerschap. Alleen tegen roken had hij bezwaren, maar bijvoorbeeld een glaasje alcohol was volgens hem geen enkel probleem. Nu taal ik daar totaal niet naar, dus ik laat de drank voorlopig toch maar staan. Waarom risico's nemen als het niet per se nodig is?

Beginning of a Great Adventure

Geschreven door: Jaco

It might be great to have a kid that I could kick around
a little me to fill up with my thought
A little me or he or she to fill up with my dreams
a way of saying life is not a loss

I'd keep the tyke away from school and tutor him myself
keep him from the poison of crowd
But then again pristine isolation might not be the best idea
It's not good trying to immortalize yourself

Beginning Of A Great Adventure
Beginning Of A Great Adventure

Why stop at one, I might have ten, a regular TV brood
I'd breed a little liberal army in the wood
Just like these redneck lunatics I see at the local bar
with their tribe of mutant inbred piglets with cloven hoovers

I'd teach them how to plant a bomb, start a fire, play guitar
and if they catch a hunter, shoot him in the nuts
I'd try to be as progressive as I could possibly be
as long as I didn't have to try too much

Beginning Of A Great Adventure
Beginning Of A Great Adventure

Susie, Jesus, Bogart, Sam Leslie, Jill and Jeff
Rita, Winny, Andy, Fran and Jet
Boris, Bono, Lucy, Ethel Bunny, Reg and Tom
that's a lot of named to try not to forget

Carrie, Marlon, No and Steve La Rue and Jerry Lee
Eggplant, Rufus, Dummy, Star and The Glob
I'd need a damn computer to keep track of all these names
I hope this baby thing don't go too far

I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
Hey I hope it's true what my wife said to me

She says, baby, it's the Beginning of a Great Adventure
Baby, it's the Beginning of a Great Adventure
Take it Lou

It might be fun to have a kid that I could kick around
create in my own image like a god
I'd raise my own pallbearers to carry me to my grave
and keep me company when I'm a wizened toothless clod

Some gibbering old fool sitting all alone drooling on his shirt
some senile old fart playing in the dirt
It might be fun to have a kid I could pass something on to
something better than rage, pain, anger and hurt

I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
I hope it's true what my wife said to me
She says Lou, it's the Beginning of a Great Adventure
Lou, Lou, Lou, Beginning of a Great Adventure
She says baby, how you call your lover boy?
Sylvia, what do you call your lover man?

(voor afspelen op start drukken)

Honger!

Geschreven door: Judith

Ik kan wel merken dat ik zwanger ben: ik kan gewoon niet ophouden met eten! Ik denk dat ik wel twee keer zo veel eet als voorheen. Wat een verademing na alle eetlustproblemen die ik heb gehad onder invloed van de borstkankermedicatie!

En met een BMI van net onder de 19 kan ik het gelukkig ook hebben: ik probeer al tijdenlang wat aan te komen. Sommige broeken beginnen al wat strakker te zitten, dat zal niet door de zwangerschap komen maar ongetwijfeld door de enorme hoeveelheden voedsel die ik tot mij neem... Wel allemaal gezonde dingen: ik taal niet naar chocolade, snoep, chips of nootjes.

Verder begint de misselijkheid nu wel vervelende vormen aan te nemen. Ik heb nog niet gebraakt, maar zat er vandaag wel een paar keer tegenaan. Af en toe heb ik chemo-flashbacks: alsof de duvel ermee speelt, zat ik ongeveer drie jaar geleden, dus in hetzelfde jaargetijde, in mijn chemo. Ook toen werd ik 's ochtends uit pure misselijkheid wakker, ook toen forceerde ik thee en wat eten naar binnen, steeds diep ademhalend, in de hoop dat ik me wat beter zou voelen (en het niet direct weer uit zou braken). Nu dus weer, maar dan met een positieve reden...

Als ik denk aan wat er de afgelopen jaren allemaal gebeurd is, kan ik wel in tranen uitbarsten. Ik kan het allemaal nog nauwelijks bevatten. Wat een wonder dat deze zwangerschap tot stand is gekomen. Op 15 mei 2007 ben ik na tweeënhalf jaar weer begonnen met menstrueren; als alles goed gaat krijg ik een jaar later een baby! Het menselijk lichaam is tot zo veel in staat, echt onvoorstelbaar.

Het begint door te dringen

Geschreven door: Judith

Het zijn bizarre dagen, maar langzaam maar zeker dringt het nieuws door. Ik twijfel er niet meer aan dat ik op dit moment zwanger ben. Naast het feit dat ik twee positieve testen heb gedaan, kan het gewoon niet missen: ik heb allerlei verschijnselen die horen bij de beginfase van een zwangerschap!

Mijn borsten zijn nu al groter geworden en doen erg veel pijn. Dit komt doordat de melkklieren nu al opzwellen om zich voor te bereiden op het geven van borstvoeding! Ze schijnen echt enorm groot te kunnen worden, ben heel benieuwd. Ook moet ik de hele dag door plassen, omdat de baarmoeder aan het groeien is en tegen de blaas aan drukt. En ik ben misselijk, vooral 's ochtends maar ook op andere tijden van de dag. Hoef gelukkig niet te braken, en heb er verder weinig last van. Tja, na een chemokuur ben je op dat vlak wel wat gewend... En een honger dat ik heb! Ik zal niet zeggen dat ik voor twee eet, maar ik heb duidelijk een grotere eetlust dan voorheen. Gisteren in het bedrijfsrestaurant viel mijn oog op een koelkastje met Ben&Jerry-ijs. Nu ben ik helemaal geen ijsliefhebber, kan me niet herinneren wanneer ik het voor het laatst at, maar gisteren had ik er opeens enorme zin in. Mijn eerste vreemde voedselcraving?

Naast mijn ouders zijn er nu allerlei medici op de hoogte van mijn prille zwangerschap. Gisteren ben ik naar de huisarts geweest. Ik moet stoppen met de Flixotide die ik voor mijn allergische astma neem, maar mag gelukkig wel doorgaan met de Ventolin (het zogenaamde pufje). Tegen hardlopen had hij geen enkel bezwaar. Ook de Damloop (over tien dagen!!) mag ik gewoon doen, alleen mag ik daarbij niet over mijn grenzen heen gaan. Dus een eindtijd onder de twee uur moet ik nu eigenlijk maar loslaten. Jammer, maar helaas. Bizar idee dat ik de Damloop met zijn tweeën ga lopen. Als het überhaupt gaat lukken, want ik heb veel last van vermoeidheid. Verder heeft de huisarts een verwijsbrief geschreven voor de gynaecoloog, hoewel ik daar al bekend ben.

Met de poli gynaecologie/verloskunde van het LUMC heb ik nu twee keer telefonisch contact gehad. Het ziet ernaar uit dat ik bij de gynaecoloog onder controle kom die ik heb geconsulteerd toen ik nog geen cyclus had. Morgen of maandag weet ik meer, maar waarschijnlijk moet ik in de zevende week voor een echo komen (zit nu in de vijfde week). Ben benieuwd hoe streng ze me onder controle willen houden, gezien mijn geschiedenis van hormoongevoelige borstkanker en de vrij onbekende medicatie die ik daartegen heb gebruikt. Hopelijk valt het mee!

Vanochtend ben ik bij de bedrijfsarts geweest, die ontzettend blij voor me was en zei dat ze het niemand zo gunde als ons. Voor het zomerreces wilde ik me weer voor 100% beter laten melden, en de bedrijfsarts stond daarachter, maar mijn leidinggevende gooide toen om onduidelijke redenen roet in het eten. Dat is de reden dat ik nu nog steeds een dag per week in de Ziektewet zit, en dus nog steeds op gezette tijden bij de bedrijfsarts langs moet. Toen baalde ik daar ongelooflijk van, maar op dit moment vind ik het wel prima. Ik ben nu zo ontzettend moe dat het geen straf is om steeds op donderdag vrij te zijn. We laten het dus nog even betijen totdat het tijd voor mij is om op het werk te gaan vertellen over de zwangerschap. Op een gegeven moment moeten we ook gaan kijken of het verstandig is om avonddiensten te blijven draaien. Gisteren was ik ook weer na enen thuis; kan me voorstellen dat dat op een gegeven moment niet echt meer te doen is, zeker omdat we op het werk weinig tot geen invloed hebben op wanneer we kunnen pauzeren en zelfs eten.

En vanmiddag had ik mijn internist-oncoloog, professor Nortier, aan de telefoon. Op 25 september staat namelijk mijn jaarlijkse mammografie gepland, gevolgd door een controleafspraak op 4 oktober. Maar een mammo als je zwanger bent is geen geweldig idee, vandaar dat ik met Nortier wilde doorspreken of het misschien een echo kon worden. Ook hij reageerde zeer verheugd toen hij het nieuws hoorde. Hij is natuurlijk al vanaf het begin van mijn ziekte bij onze kinderwens betrokken geweest. In samenspraak met hem heb ik vlak na mijn operatie al besloten om een chemokuur minder te nemen (4 in plaats van 5) en de hormoontherapie niet helemaal af te maken om de kansen op een zwangerschap nadien zo groot mogelijk te maken. Dat heeft dus letterlijk zijn vruchten afgeworpen! Zoals ik al verwachtte, zei hij dat een mammo uitgesloten was en dat ik later in de zwangerschap wel een echo kon laten maken. Maar eerst wilde hij me zien op 4 oktober. Die afspraak gaat dus gewoon door, en gelukkig hoef ik tot die tijd dus niet voor kankergerelateerde zaken naar het ziekenhuis!

Het wordt dus allemaal steeds concreter. Heb ook een boek gekocht: "Je zwangerschap van maand tot maand" van het tijdschrift Kinderen. Weet nu ongeveer wat me allemaal nog te wachten staat. Natuurlijk houd ik nog steeds een slag om de arm. Ik weet dat er 10 tot 20% kans is dat het in de eerste twaalf weken misgaat. Maar goed, dan heeft het zo moeten zijn. Ik vind het al zo wonderbaarlijk dat ik dit nu mag meemaken. Dat ik nu weet hoe het is om zwanger te zijn, dat het mij en Jaco gewoon gelukt is om dit tot stand te brengen! Dat nemen ze ons niet meer af.

Ongelooflijk

Geschreven door: Judith

Het idee is een beetje gesetteld, maar het blijft nog steeds nauwelijks te bevatten!
Dat dit mij ooit nog zou overkomen, had ik echt niet gedacht. Pas nu ik daadwerkelijk zwanger ben, realiseer ik me pas hoe weinig ik erop gerekend had. Wat er verder ook gaat gebeuren met deze zwangerschap, want het is per slot van rekening nog superpril, deze ervaring nemen ze me niet meer af. Ik weet nu hoe het is om in verwachting te zijn! De vermoeidheid, de pijnlijke borsten, de misselijkheid. Ja, leuk klinkt het niet, maar het is zo bijzonder allemaal! Het idee dat ik nu met zijn tweeën ben...

Jaco kwam gisteravond tegen half elf ein-de-lijk thuis. Gedurende de dag had ik hem al een paar keer aan de telefoon gehad, maar aangezien ik het niet telefonisch wilde vertellen, moest ik doen alsof er niets aan de hand was. Wel had ik al aangekondigd een verrassinkje voor hem te hebben. Bij thuiskomst gaf ik hem een pakje waarin twee heel kleine babysokjes zaten. Zijn gezicht bij het uitpakken was goud waard. Verbazing en daarna verwarring bij het zien van de sokjes, ongeloof toen het doordrong wat het betekende. Ook bij hem was er sprake van complete verbijstering.

We houden allebei natuurlijk nog wel een slag om de arm. Volgens mij is de kans dat het misgaat nog behoorlijk groot. Maar heel belangrijk is dat we bewezen hebben dat we samen een kind kunnen maken! Zo ver zijn we voordat ik ziek werd nooit gekomen. Bizar dat het nu wel lukt, terwijl we allebei jaren ouder zijn, en ik allerlei vruchtbaarheidsverminderende behandelingen heb ondergaan!

Zou het dan toch? (II)

Geschreven door: Judith

En zie hier het resultaat van de tweede test:

Ongelooflijk.

Ook deze test geeft onmiskenbaar aan dat ik zwanger ben. Maar ik kan het nog steeds niet of nauwelijks geloven.

Alsof de duvel ermee speelt, is Jaco in verband met zijn werk pas vanavond laat thuis. Dat gebeurt bijna nooit, maar vandaag natuurlijk wel. Omdat het uitgesloten was om zo lang in mijn eentje met dit nieuws rond te lopen, heb ik zonet even met mijn ouders gebeld. Die waren ook zeer verbaasd, om het zo maar eventjes uit te drukken.

En ik heb net met de huisarts gebeld om een afspraak te maken. Als ik daadwerkelijk zwanger ben, zal het daarna waarschijnlijk toch door het ziekenhuis worden overgenomen, gezien mijn borstkankervoorgeschiedenis, maar ik wil het moment van medicalisering toch nog even uitstellen...

Zou het dan toch?

Geschreven door: Judith

Op 15 mei werd ik voor het eerst sinds mijn behandelingen weer ongesteld. De tweede ongesteldheid kwam al 24 dagen erna, maar sindsdien kon ik de klok erop gelijk zetten: elke 30 dagen kwam er een menstruatie.

Afgelopen zaterdag had het weer zo ver moeten zijn. Ik had al een paar dagen last van wat pms-achtige verschijnselen, zoals buikkrampen, pijnlijke borsten en emotionele instabiliteit. Maar het kwam maar niet!

Toen ik vandaag drie dagen over tijd was, besloot ik op weg naar mijn werk toch maar een zwangerschapstest te kopen. Daar stond ik, in de drogisterij op station Den Haag Centraal, bijna tegen beter weten in zo'n ding te kopen. Ik moest al plassen, dus ben ik op mijn werk de eerste de beste wc binnengegaan. Je moet vijf minuten wachten op de uitslag, en ik had geen horloge om, dus ben ik vijf minuten naar mijn iPod gaan luisteren. Ik haalde de huls van het teststaafje en zag dit:

Bingo!

Het rechtervenster is het controlevenster. Als daar geen streep verschijnt, heb je de test niet goed uitgevoerd. In het linkervenster verschijnt alleen een streep als je zwanger bent...

Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven! Echt nauwelijks. Na alles wat er gebeurd is, was zwanger raken eigenlijk een ver-van-mijn-bedshow geworden. Niet dat ik het niet meer wilde, maar ik kon me gewoon niet meer voorstellen dat het er ooit nog van zou komen. We zijn er tenslotte al jaren mee bezig. Ook voordat ik kanker kreeg en allerlei belastende, de vruchtbaarheid aantastende medicatie voorgeschreven kreeg, waren we al bezig met de vervulling van onze kinderwens. En dat lukte toen dus niet. Hoe groot is dan de kans dat het nu wel gelukt is?

Voorlopig probeer ik dus maar een slag om de arm te houden. De zwangerschapstesten zitten per twee in een verpakking, dus ik ga dadelijk de tweede test doen. Want ik kan het eigenlijk nog nauwelijks geloven...